Benoît Delbecq 4 – Gentle Ghosts

Benoît Delbecq 4 – Gentle Ghosts

B

Jazzdor

Benoît Delbecq is uiterst productief. Na de recente solo-cd ‘The Weight Of Light’ is er al meteen een opvolger met zijn Amerikaans kwartet. Parallellen en verschillen duiken op.

Benoît Delbecq is al jaren op verscheidene fronten en in diverse groepen actief. Op 3 september 2019 trok hij nog eens een Parijse studio in met spitsbroeders Mark Turner, John Hébert en Gerald Cleaver. Een supergroep zeg maar, waarvan de oorsprong terug te vinden is in 2003 dankzij een hint van Ethan Iverson die de Franse pianist tipte bij Turner. Een eerste doorstart volgde in 2008 toen Hébert zijn trio oprichtte met Cleaver en Delbecq. Op hun conto staan ondertussen ‘Spiritual Lover’ (2010) en ‘Floodstage’ (2014). Het definitieve debuutalbum van de Delbecq 4 kwam er dan in 2018 (‘Spots On Stripes’).

Zo belanden we vervolgens bij die bewuste derde september in 2019. Evenals voor ‘Spots On Stripes’ hadden de vier slechts een enkele dag nodig om het nieuwe album in te blikken. Dat ze net een tournee achter de rug hadden, hielp natuurlijk. En net als bij de vorige cd, ook nu weer enkel materiaal van Delbecq. Nieuw is dat de pianist deze keer opteert voor wat hij zelf omschrijft als een “post-radiophonic” aanpak. Concreet betekent dit dat hij “real time” opnamen van elke muzikant gebruikt en bewerkt. Het leidt tot bevreemdende en vooral verrijkende herhalingsmomenten. Voeg daarbij Delbecq zijn interesse voor getallen en architectuur en het wordt duidelijk waarom zijn composities heel eigenzinnig in elkaar steken. De hoestekening (www.helmo.fr) alleen al wijst volledig die richting uit.

Wie de kubistische openingstrack ‘Anamorphoses’ (ook op ‘The Weight Of Light’) met Monk-affiniteiten apprecieert, luistert automatisch verder. Dit betekent niet dat het scenario vastligt. De gelaagde structuren krijgen verscheiden vormen waarbij de tempi eveneens wisselen. Het leidt soms tot extreme variaties, beginnend bij pure bebop om vervolgens over te glijden in een filosofische dialoog. Telkens waken Delbecq en zijn kompanen erover dat een narratieve lijn gegarandeerd blijft.

Vier eclectische “ghostbusters” die komaf maken met hapklare jazz. Paroxismen versus ingetogen bespiegelingen geschraagd door een eigen visionair gedachtengoed en een persoonlijke esthetiek.

© Georges Tonla Briquet

 




Musici:

Benoît Delbecq: piano, electronics
Mark Turner: tenorsaxofoon
John Hébert: bas
Gerald Cleaver: drums

www.jazzdor.com


In case you LIKE us, please click here:


Check out Jazz'halo radio: click on this logo please



our partners:

Clemens Communications


Silvère Mansis
(10.9.1944 - 22.4.2018)
foto © Dirck Brysse


Rik Bevernage
(19.4.1954 - 6.3.2018)
foto © Stefe Jiroflée


Philippe Schoonbrood
(24.5.1957-30.5.2020)
foto © Dominique Houcmant

 

Special thanks to our photographers:

Petra Beckers
Ron Beenen
Annie Boedt
Klaas Boelen
Henning Bolte

Serge Braem
Cedric Craps
Christian Deblanc
Paul De Cloedt
Cindy De Kuyper

Koen Deleu
Ferdinand Dupuis-Panther
Anne Fishburn
Federico Garcia
Robert Hansenne
Dominique Houcmant
Stefe Jiroflée
Herman Klaassen
Philippe Klein

Jos L. Knaepen
Tom Leentjes
Hugo Lefèvre

Jacky Lepage
Olivier Lestoquoit
Eric Malfait
Nina Contini Melis
Jean-Jacques Pussiau
Arnold Reyngoudt
Jean Schoubs
Willy Schuyten

Frank Tafuri
Jean-Pierre Tillaert
Tom Vanbesien
Jef Vandebroek
Geert Vandepoele
Guy Van de Poel
Cees van de Ven
Donata van de Ven
Harry van Kesteren
Geert Vanoverschelde
Roger Vantilt
Patrick Van Vlerken
Marie-Anne Ver Eecke
Karine Vergauwen
Frank Verlinden

Jan Vernieuwe
Anders Vranken


and to our writers:

Mischa Andriessen
Robin Arends
Marleen Arnouts
Werner Barth
José Bedeur
Henning Bolte
Danny De Bock
Ferdinand Dupuis-Panther
Federico Garcia
Paul Godderis
Stephen Godsall
Jean-Pierre Goffin
Bernard Lefèvre
Mathilde Löffler
Claude Loxhay
Etienne Payen
Yves « JB » Tassin
Herman te Loo
Georges Tonla Briquet
Henri Vandenberghe
Iwein Van Malderen
Jan Van Stichel
Olivier Verhelst