Caroll Vanwelden: Shakespeare, jazz en ik…





© Caroll Vanwelden



Nadat ik haar album „Shakespeare Revisited“ had beluisterd, kreeg ik zin om meer te weten te komen over deze artieste. Ik wilde ook ontdekken waarom ze zo geïnteresseerd is in de dichter, wiens teksten ze combineert met haar eigen, bijzondere jazzstijl – die zowel gedurfd als ingetogen is en zeer gevarieerd.


Je vorige album dateert uit 2017. Dat is een lange tijd…

Caroll Vanwelden : Dat klopt, maar dat was de bedoeling. Ik wilde even een pauze inlassen omdat ik veel concerten had gegeven en veel had getoerd, en toen brak de coronacrisis uit. En toen heb ik wat meer popachtige nummers gecomponeerd en me verdiept in elektronische muziek, maar ik heb geen cd uitgebracht.

Waar komt die interesse voor „The Sonnets“, het boek van William Shakespeare, vandaan?

Caroll Vanwelden : In het begin werkte ik mee aan een project met het VRT-filharmonisch orkest, zoals men dat toen nog noemde. De dirigent had me gevraagd om mee te zingen in dit project, dat gebaseerd was op „The Sonnets“, en waaraan ook diverse arrangeurs uit de hele wereld en verschillende zangers meewerkten. Dit alles vanuit een klassieke muzikale invalshoek. Helaas is dit project niet doorgegaan. Ik was teleurgesteld omdat ik die sonnetten echt mooi vond; ze zijn zo prachtig. Daaruit ontstond het idee om zelf muziek te schrijven bij deze teksten.

Heb je het hele boek gelezen?

Caroll Vanwelden : O ja. Er staan 154 sonnetten in. Sommige kende ik al, andere heb ik pas ontdekt. Het zijn echt historische pareltjes en ik wilde er niets aan veranderen, want iedereen die geïnteresseerd is in Shakespeare beschouwt dit boek als de ‘Heilige Graal’. Dus alles wat ik zing, is in het Oud Engels.

Er zijn al drie albums gewijd aan deze sonnetten, waarom dan dit vierde album met de titel „Revisited“?

Caroll Vanwelden : Na de trilogie en de 48 nummers die ik had geschreven, kreeg ik zin om er een paar uit te kiezen en ze te herwerken, ze een ander ‘jasje’ te geven. Ik wilde andere klanken en ze opnemen met Belgische muzikanten, maar ik wilde geen grote bezetting meer. Omdat ik dol ben op de cello, dacht ik dat het toevoegen van een tweede piano daar echt iets vrij unieks van zou kunnen maken.

En je hebt twee live-opnamesessies gedaan…

Caroll Vanwelden : Bij mij thuis en in Neuss in Duitsland. Ik had daar al vier keer met de trilogie opgetreden en ze wilden heel graag nog een concert met mij doen. Ik vond het goed, maar ik wilde echt terugkomen met een nieuw project. Dus heb ik dit concept voor het festival bedacht, speciaal voor hen. En de helft van de nummers op de cd komt van dat allereerste concert.


© Gerhard Richter


Je hoort het publiek nooit. Dat is vast zo bedoeld, maar waarom?

Caroll Vanwelden : Ik had er geen zin in, dus heb ik het applaus eruit geknipt bij de productie deed. Ik heb alles op dit album zelf gedaan. Dat was ook iets wat ik al heel lang wilde doen: een project van begin tot eind helemaal in mijn eentje opzetten. Ik heb jarenlang met geweldige mensen gewerkt, met heel goede muzikanten en technici. Ze hebben me heel veel geleerd, en aangezien productie me al lang interesseerde, was dit het moment om ermee aan de slag te gaan. En ik heb nummers van twee concerten samengevoegd. Maar aanvankelijk was het niet de bedoeling om er een cd van te maken. Het kwam intuïtief en ik dacht dat veel mensen er plezier aan zouden beleven.

Dus volledig in eigen beheer, zonder steun van een platenlabel…

Caroll Vanwelden : Er zijn tegenwoordig zoveel mensen die het zonder platenlabel redden. De muziekwereld is zo veranderd; vroeger kregen we nog steun… Tegenwoordig moeten we veel zelf doen, maar voor de promotie heb ik veel contacten in de journalistieke wereld. Het was een keuze die ik moest maken en ik ben er gewoon voor gegaan. Als het lukt, is dat mooi, zo niet, dan is het maar zo! Maar er was vraag naar dit nieuwe album, dus dacht ik: dan kan ik het net zo goed helemaal zelf doen! Ik ben heel blij met het resultaat, maar ik heb de klus een beetje onderschat! (barst in lachen).

Ik wilde dus iets minimalistisch, want hoe meer mensen erbij zijn, hoe moeilijker het wordt, soms zelfs om de muzikanten bij elkaar te krijgen. En dan heb ik het nog niet eens over het feit dat de budgetten voor concerten, zelfs kleine, sterk zijn gedaald. Ongeacht de grootte van de zaal. En met z’n drieën is het makkelijker om dingen te regelen, vooral op tournee. En dan heb ik het nog niet eens over het feit dat we uit hetzelfde land komen. In Duitsland werd ik begeleid door muzikanten uit het hele land en het was vaak een chaos om het reizen te regelen. In november en december 2026 gaan we concerten geven en op tournee naar Duitsland. We wonen niet al te ver van elkaar vandaan, dus dat is een stuk makkelijker te organiseren, aangezien de apparatuur beperkt blijft tot twee keyboards, een cello en elektronische apparatuur. Zo kunnen we ook in kleine zalen spelen; we hebben niet altijd een vleugelpiano nodig!

Hoe is de keuze gevallen op de twee muzikanten die je begeleiden (Dominique Vantomme en Jean-François Assy)?

Caroll Vanwelden : Ik ken Dominique Vantomme al heel lang, sinds het Conservatorium van Gent. We zien elkaar regelmatig, we hebben zelfs samen een tournee door China gemaakt. Ik vertelde hem over dit nieuwe project, over mijn wens om een tweede toetsinstrument te hebben, over de cello waarvan ik de klanken zo mooi vind, en over de elektronica. Dominique kende Jean-François Assy. Ik was meteen onder de indruk van zijn cellospel en zo was de groep gevormd.

Hebt u alles zelf gecomponeerd, en waren zij slechts begeleiders?

Caroll Vanwelden : De muziek was al gecomponeerd, maar er zit toch veel improvisatie in. De structuren zijn aanwezig en ik zing de sonnetten, dus die momenten moeten worden gerespecteerd, maar aan het begin en het einde van de nummers is het improvisatie.

In de muziek vind je, naast jazz, een beetje soul en pop, maar ook dingen die we al eerder hebben verkend, zoals de jazz uit de jaren ’30 en ’40…

Caroll Vanwelden : Ik wilde van alles een beetje door elkaar mengen. Ik heb in het verleden ook een album met Braziliaanse muziek gemaakt; mijn allereerste cd was pop. Toen ik in Londen woonde, heb ik salsa gemaakt. Deze cd is dus ook een mix van al die ervaringen. En een nummer als „I Never Saw That You Did Painting Need“, sonnet 83, is ronduit beïnvloed door mijn voorliefde voor Ella Fitzgerald! Ik ben dol op de jaren ’30 en ’40 en schrijf graag in die stijl, maar er staan ook nummers op die door popmuziek zijn beïnvloed. Ik zie de muziekwereld als „een grote wereld“ en ik wilde dat dit op dit album tot uiting kwam.


© Caroll Vanwelden


Bij ‘My Mistress’eyes’ leek het alsof ik een andere taal hoorde, maar ik kon niet achterhalen welke…

Caroll Vanwelden : Tijdens improvisaties maak ik wel eens mijn eigen klanken met mijn stem; soms klinkt dat als Frans of als Braziliaans. Als ik vocaal improviseer, zijn het geen echte woorden, maar klanken; ik probeer gewoon wat dingen uit. Maar het is elke keer weer anders, ik doe nooit twee keer hetzelfde! (lacht)

Het album eindigt met het prachtige nummer „Like As The Wave”, met pop, piano en cello. Een beetje in de stijl van Agnès Obel…

Caroll Vanwelden : Ik weet het niet. Voor dit nummer heb ik me laten inspireren door Ierse liederen, aan het begin en aan het einde van het nummer. In dit sonnet spreekt Shakespeare over de golven die altijd weer naar het strand terugkeren, net zoals de tijd ook onverbiddelijk voortgaat. Onveranderlijke dingen. Ik dacht tijdens het componeren ook aan de Highlands. In de eerste versie is alleen mijn stem te horen, maar hier heeft Dominique in het midden wat meer popachtige muziek toegevoegd.

De toekomst bestaat dus uit concerten en de tournee in Duitsland?

Caroll Vanwelden : We hebben er al een paar gedaan in België, begin november 2026 volgen er nog meer en daarna staat er een tournee op het programma langs een aantal hele leuke jazzclubs. In december spelen we ook in Antwerpen, in een prachtige historische zaal die heel goed bij het project past.

Wat zijn eigenlijk de eerste reacties op deze uitgave?

Caroll Vanwelden : Heel veel leuke reacties. We zijn uitgenodigd voor het programma van Didier Melon op de RTBF, een interview van 45 minuten. Er zijn ook al een paar hele goede recensies verschenen, met name in Jazz In Europe. Ik ben alles aan het verzamelen, maar ik heb het zo druk met het regelen van optredens en contracten dat ik er geen tijd voor heb. Ik ben net benaderd voor een concert in Zuid-Afrika ter gelegenheid van een groot congres over Shakespeare. Ik ben ook benaderd voor concerten in Nieuw-Zeeland. We zullen kijken wat haalbaar is, maar ik ben van mening dat we niets moeten forceren. Ik ben heel blij dat de cd is uitgekomen en dat mensen naar de concerten komen. Het doel is om Shakespeare voor iedereen toegankelijker te maken, dat mijn muziek daarbij helpt en dat ze ‘De Sonnetten’ gaan lezen. Ondertussen hebben we al 55.000 plays op Spotify (interview afgenomen op 21/09/26 – red.). Voor een jazz-cd over Shakespeare is dat al niet slecht! (lacht).

Dat klopt, maar deze jazz is niet radicaal. Hij zal waarschijnlijk bij veel mensen in de smaak vallen.


Interview © Claudy Jalet (vrije vertaling: Jos Demol)
In samenwerking met JazzMania


Caroll Vanwelden - Shakespeare Revisited
eigen productie
RECENSIE


In case you LIKE us, please click here:



Foto © Leentje Arnouts
"WAGON JAZZ"
cycle d’interviews réalisées
par Georges Tonla Briquet




our partners:

Clemens Communications



Luchthavenvervoer zonder stress


Hotel-Brasserie
Markt 2 -
8820 TORHOUT


Silvère Mansis
(10.9.1944 - 22.4.2018)
foto © Dirck Brysse


Rik Bevernage
(19.4.1954 - 6.3.2018)
foto © Stefe Jiroflée


Philippe Schoonbrood
(24.5.1957-30.5.2020)
foto © Dominique Houcmant


Claude Loxhay
(18.2.1947 – 2.11.2023)
foto © Marie Gilon


Pedro Soler
(8.6.1938 – 3.8.2024)
foto © Jacky Lepage


Sheila Jordan
(18.11.1928 – 11.8.2025)
foto © Jacky Lepage


Raúl Barboza
(22.5.1938 - 27.8.2025)
foto © Jacky Lepage



Special thanks to our photographers:

Petra Beckers
Ron Beenen
Annie Boedt
Klaas Boelen
Henning Bolte

Serge Braem
Cedric Craps
Luca A. d'Agostino
Christian Deblanc
Philippe De Cleen
Paul De Cloedt
Cindy De Kuyper

Koen Deleu
Ferdinand Dupuis-Panther
Palma Fiacco
Anne Fishburn
Federico Garcia
Jeroen Goddemaer
Robert Hansenne
Serge Heimlich
Dominique Houcmant
Stefe Jiroflée
Herman Klaassen
Philippe Klein

Jos L. Knaepen
Tom Leentjes
Hugo Lefèvre

Jacky Lepage
Olivier Lestoquoit
Eric Malfait
Simas Martinonis
Nina Contini Melis
Anne Panther
France Paquay
Francesca Patella
Quentin Perot
Jean-Jacques Pussiau
Arnold Reyngoudt
Jean Schoubs
Willy Schuyten
Louise Stubbe

Frank Tafuri
Jean-Pierre Tillaert
Tom Vanbesien
Jef Vandebroek
Jean-Marie Vandelannoitte
Geert Vandepoele
Guy Van de Poel
Cees van de Ven
Donata van de Ven
Maurits van Hout
Harry van Kesteren
Geert Vanoverschelde
Roger Vantilt
Patrick Van Vlerken
Marie-Anne Ver Eecke
Karine Vergauwen
Frank Verlinden

Jan Vernieuwe
Anders Vranken
Didier Wagner


and to our writers:

Mischa Andriessen
Robin Arends
Marleen Arnouts
Werner Barth
José Bedeur
Henning Bolte
Paul Braem
Erik Carrette
Danny De Bock
Sam Demol
Denis Desassis
Jean-Pierre Devresse
Pierre Dulieu
Ferdinand Dupuis-Panther
Federico Garcia
Paul Godderis
Stephen Godsall
Jean-Pierre Goffin
Claudy Jalet
Chris Joris
Bernard Lefèvre
Mathilde Löffler
Claude Loxhay
Ieva Pakalniškytė
Anne Panther
Etienne Payen
Quentin Perot
Jacques Prouvost
Jempi Samyn
Renato Sclaunich
Yves « JB » Tassin
Herman te Loo
Eric Therer
Georges Tonla Briquet
Henri Vandenberghe
Jean-Jacques Vandenbroucke
Peter Van De Vijvere
Iwein Van Malderen
Jan Van Stichel
Olivier Verhelst