Thierry Maillard - No More She Is

T

Ilona Records – L’Autre Distribution

Het verlies van een dochtertje van vijf maanden is de tragedie die het echtpaar Thierry Maillard heeft getroffen. Hoe ga je om met zo’n tragedie? Hoe overleef je het, hoe kom je er weer bovenop?

Als pianist en componist heeft Thierry enige troost gevonden in het componeren. En hij vond steun bij de totstandkoming van dit dubbelalbum door muzikanten uit te nodigen die tevens goede vrienden zijn. Dit eerbetoon aan zijn kleine June bestaat uit twee delen, maar zoals u in het interview hebt kunnen lezen, waren er ook andere mogelijkheden.

Op de eerste cd horen we veertien liedjes, ballades en jazzy nummers, gespeeld door een gekwelde maar nog steeds even prachtig musicerende Thierry Maillard, die op de piano op doeltreffende wijze sober en onopgesmukt speelt, en door de getalenteerde Stéphane Belmondo op bugel en trompet. Momenten gewijd aan de vluchtige herinneringen die het duo met terughoudendheid en bezinning onthult. Momenten die Stéphane nog pijnlijker maakt door ons het gebrabbel van een kind te laten ‘horen’. We komen ontroerd, diep geraakt en van slag uit deze luisterervaringen.

David Linx voegt zich bij hen op vijf nummers waarop hij, in het Engels, zijn eigen teksten zingt die draaien om verlies. Ook contrabassist Thomas Bramerie is op enkele composities te horen. De nummers hebben allemaal betrekking op de ontstane leegte: ‘Irremplaçable’, ‘Ce souffle qui manque’, ‘Ce vide qui respire encore’, ‘Les jours sans elle’, ‘The Light She Left Behind’…

David Linx is niet meer te horen op de tweede cd, waar plaats wordt gemaakt voor een ritmesectie bestaande uit zijn vaste metgezellen: contrabassist Thomas Bramerie en drummer Yoann Schmidt. Een tweede cd die duidelijk meer body krijgt door de bijdrage van de twee extra muzikanten, die ‘dichter’ is en duidelijk anders, aangezien hier de cool jazz de boventoon voert in de noten en de ritmes die door vier welwillende mannen worden gespeeld. Een jazz die het respect voor en de evocatie van de leegte in stand houdt, met name via de titels.

Via vierentwintig composities, goed voor zo’n honderd minuten, die enigszins als steun dienen bij de moeilijke wederopbouw van de pianist. Zoals u in het interview hebt kunnen lezen, is het juist door niet op te geven – door te componeren en te spelen – dat bepaalde sleutels kunnen worden gevonden die troost bieden.

Thierry Maillard lijdt en ondanks zijn pijn schenkt hij ons muziek van een enorme schoonheid. Maar ook zeer ontroerend. En wat te zeggen van deze hoes die ons de tranen in de ogen brengt?

© Claudy Jalet (vrije vertaling: Jos Demol)
In samenwerking met JazzMania