Thierry Maillard: Veerkracht in de muziek...

Ik was enthousiast over het voorstel voor een interview met de Franse pianist Thierry Maillard, maar toen ik de dubbel-cd „No More She Is“ ontving, was ik diep geraakt. Een „normaal“ interview was nu uitgesloten, aangezien dit dubbelalbum bedoeld is als eerbetoon aan zijn dochtertje, dat op de leeftijd van vijf maanden is overleden.

© Vincent Bartoli

Je had je moeder al een eerbetoon gebracht toen ze overleed, maar nu is het veel pijnlijker…

Thierry Maillard : Ja, maar door te componeren heb ik de pijn een beetje kunnen verwerken…

Hoe kwam je op het idee om de eerste stap in deze fase te zetten?

Thierry Maillard : Ik heb alle muzikanten gebeld en verteld wat ik van plan was, en iedereen heeft ‘aanwezig’ aangevinkt.

Het zijn muzikanten die heel dicht bij je staan, die je trouw zijn…

Thierry Maillard : Ik wilde mezelf omringen met deze mensen, maar ook met degenen die mijn dochter hadden gekend. Aangezien ze nog zo jong was…

Het is een dubbel-cd, maar de twee schijfjes zijn heel verschillend. Op het eerste speel jij piano, Stéphane Belmondo bugel en trompet en David Linx zingt op vijf nummers…

Thierry Maillard : Ik wilde dat dit album ‘zo zou klinken’. Ik heb dit eerste album gemaakt, dat vooral uit solo-, duo- en trio-nummers bestaat, en het tweede album is meer een kwartet. Met dat kwartet ga ik in december een album opnemen. Het zullen eigen composities zijn en het zal in de stijl van deze tweede plaat zijn. De release staat gepland voor juni 2027. Het is een album dat ik al twee, drie jaar geleden had willen maken. Het wordt heel jazzy, een beetje zoals het eerste nummer van het tweede album („Une vie brisée“ – red.).

Mijn eerste indruk was dat de nummers van de tweede cd al bedoeld waren voor een afzonderlijke uitgave. En dat ze er vervolgens waren „aan toegevoegd“ …

Thierry Maillard : Neen, dat was niet zo gepland. Het zijn nummers die voortkomen uit gevoelens. Ik heb alles in drie dagen gecomponeerd. Het waren vaak ballads, maar toen dacht ik: „Laten we eens een heel jazzy richting inslaan.” We hadden de andere muzikanten niet gezien voordat we de studio ingingen. We hebben niet gerepeteerd. Alles is in drie dagen opgenomen. Voor mij gaat het erom deze muziek met zoveel mogelijk mensen te delen. Maar op dit moment is het lastig om dat via concerten te doen. Ik heb twee concerten gegeven in Brussel met Stéphane Belmondo en in maart 2027 zouden we daar met het kwartet terug moeten komen. Ik zou het publiek graag kennis laten maken met al deze muziek, maar het is moeilijk om geprogrammeerd te worden.

© Nina Liguoro

Op deze cd’s speelde je alleen piano…

Thierry Maillard : Precies. En op het volgende album zal het net zo zijn. Ik ga weer een beetje terug naar de jazzwortels. Maar dit was een tribute-album.

Ik had het gevoel dat Stéphane Belmondo zich in zijn vertolking heel betrokken toonde, zich bewust van je pijn, van je lijden…

Thierry Maillard : Absoluut. Het is een opname waarbij veel emoties en gevoelens een rol speelden. Ik nam de partituren mee, deelde ze uit, en we hebben voor elk stuk maar één opname gemaakt. Alles verliep eenvoudig en natuurlijk. Terwijl het juist gaat over iets dat in feite niet natuurlijk is… En de originele partituren zijn in de kist van mijn dochter gelegd… Voor mij was het een soort proces… Ook al geloof ik niet per se in het hiernamaals… Het ging erom dat muziek tijdloos is… En als ik er niet meer ben, zullen er misschien nog steeds mensen zijn die ernaar luisteren en weten waarom het is opgenomen… Het is een manier om te proberen rouw te verwerken.

Je hebt het heel goed uitgelegd in de tekst die op de hoes staat… Het is moeilijk om deze woorden op te schrijven…

Thierry Maillard : Ja, maar dat ging heel snel.

Stéphane slaagt erin zijn instrument te laten klinken alsof het een kind is; die passages zijn echt heel triest, heel ontroerend…

Thierry Maillard : Het was echt ongelooflijk om hem die noten te horen spelen.

Hoe is de keuze voor David Linx als zanger tot stand gekomen?

Thierry Maillard : Hij had al aan verschillende van mijn albums meegewerkt en hij was degene die de titel „No More She Is“ bedacht. Oorspronkelijk zou hij maar één nummer zingen, maar in mijn ballades leek ik zijn stem te horen. Dus dat was wat we moesten doen. En hij heeft alle teksten geschreven.

Heb je hem ideeën voor onderwerpen voor de teksten gegeven?

Thierry Maillard : Ik heb hem alleen maar gevraagd om over het onderwerp te praten, meer niet. En dat heeft hij gedaan.

Hoe zijn de opnamesessies verlopen? Rustig?

Thierry Maillard : Laten we zeggen dat het allemaal in de geest van vriendschap was. Het idee was om die vriendschappelijke sfeer onder ons te behouden en ook uit die lethargie te komen.

Al je composities hebben ontroerende titels die verwijzen naar afwezigheid en gemis. Was het een extra uitdaging om ze een naam te geven?

Thierry Maillard : (door zijn stilzwijgen krijg ik spijt van de vraag – red.)

De twee cd’s hebben verschillende kleuren: de ene is lichtgrijs, de andere donkerblauw…

Thierry Maillard : Dat is gewoon de keuze van de persoon die mijn grafisch ontwerp heeft gemaakt. Ik heb daar geen richtlijnen voor gegeven. Behalve voor de hoes, die wilde ik echt precies zo hebben.

© Nina Liguoro

De tweede cd is meer cool jazz, rijker van klank. Was de opname van deze nummers anders?

Thierry Maillard : Neen, het is allemaal in drie dagen gebeurd. Ik heb die 24 nummers geschreven en zei: „We zullen wel zien wat er in de studio gebeurt.” Het was niet gepland, maar we hebben alles opgenomen. En de volgorde van de nummers op de cd’s is precies zoals ze zijn opgenomen. Ik heb vanwege de duur twee cd’s gemaakt, maar de tweede had korter kunnen zijn. Alles was mogelijk, zelfs een cd met duo’s, trio’s en kwartetten. Maar ik heb er niet over nagedacht, het ging allemaal vanzelf.

Zou je mij wat uitleg kunnen geven over het laatste nummer, getiteld „Sakura“?

Thierry Maillard : Sakura is in Japan de boom des levens. En het is een boom die ik op het graf van mijn dochter heb geplant…

Ik zou graag even terugkomen op je carrière. Je bent een liefhebber van klassieke muziek en ik vond het album „Caméléon“ geweldig, waarop jazz en operazangeressen samenkwamen…

Thierry Maillard : Absoluut, ik ben dol op klassieke muziek, maar ik weet nooit helemaal zeker wat ik op de lange termijn ga doen. Behalve dan dat nieuwe jazzalbum met het kwartet. Daarna ga ik een residentie doen in een akoestisch duo met Stéphane Belmondo. We gaan alle grote Franse componisten van klassieke muziek herinterpreteren.

We gaan ze op onze eigen manier herschikken. Er komt Messiaen bij… En daarna ga ik misschien weer een groot project doen zoals ‘Zappa Forever’, dat eigenlijk op grote festivals had moeten staan, maar dat is nooit gebeurd. Dus dit grote project zal alleen op cd voortleven, want helaas leven we in een wereld waarin alleen bekende sterren worden geboekt, ook al kost dat een fortuin. Soms word ik daar een beetje moe van. Sommige mensen vinden mijn projecten prachtig, maar er komt geen vervolg op het podium. Nu speelt ook de haalbaarheid een rol, zoals bij ‘Caméléon’, dat gezien de betrokken muzikanten vrijwel onmogelijk live te spelen was. Ik keer dus terug naar eenvoudiger dingen. Met dit kwartet ga ik enigszins terug naar V.S.O.P. met Herbie Hancock of naar Miles Davis! Het is een beetje die sfeer die ik op het volgende album terug wil vinden.

Miles Davis, je had hem al eerder geëerd…

Thierry Maillard : Ja, dat was zo’n vijftien jaar geleden met een solo-pianoalbum. („Behind the Mirror” – red.)

We sluiten af met een wat luchtiger vraag. Hoeveel piano’s, keyboards en synthesizers heb je?

Thierry Maillard : Ik heb er heel veel gehad. Vooral in de tijd van het album „Moog Project“ had ik er wel 37 of 38! Maar vandaag de dag heb ik er bijna geen meer; ze namen te veel ruimte in beslag. Ik heb er nog maar drie over. Toen mijn dochter overleed, zei ik tegen mezelf: ik breng dit eerbetoon en stop met muziek maken. Toen besefte ik dat het ook het enige was waardoor ik zou kunnen overleven… En door bij mijn muzikanten te zijn, zink ik niet weg. Het zorgt ervoor dat ik ‘in het licht’ blijf, terwijl mijn vrouw ‘nog steeds in het donker’ zit. Helaas. Ze is ook muzikante… maar het duurt heel, heel lang. Het is pas negen maanden geleden dat de kleine is heengegaan.

Ik heb geen afsluiting voor dit interview. Weet dat we afscheid hebben genomen met het idee om nog eens te praten over zijn carrière en het toekomstige nieuwe album.

© Claudy Jalet (vrije vertaling: Jos Demol), 16/07/2026
In samenwerking met JazzMania

Thierry Maillard - No More She Is
Illona / L’autre distrbution