Sal La Rocca: het perfecte akkoord...

« Ik hou ervan om weg te smelten in mijn bas »

Het laatste album van Sal La Rocca kwam uit in 2008; aan die lange stilte is nu een einde gekomen met de release van het zeer geslaagde „Consenso“.


Wat heeft je ertoe aangezet om een nieuw album te maken? Nieuwe nummers?

Op een gegeven moment ontstaat er een soort drang om, tussen aanhalingstekens, nieuwe horizonten te verkennen. En dat is iets wat je deelt. Ik bedoel, dat gaat niet vanzelf. Je moet dat delen met de andere muzikanten. Het is een drang, maar geen geplande. Het komt als het komt.

Duurt het lang om een compleet album samen te stellen?

Ja. Het speelt zich ook vaak ’s nachts af. Want wat mij betreft componeer ik vaak ’s avonds of zelfs ’s nachts, omdat alles dan rustig is en iedereen slaapt. Daardoor word je minder afgeleid door de drukte van het dagelijks leven. Je kunt je dus beter concentreren.

En heb je dan al een idee met welke partners je gaat samenwerken?

Als je componeert, schrijf je niet alles in één keer. De ene dag een stuk, en dan weer een stuk op een andere dag. Misschien pak je een oudere compositie erbij om die aan te passen. Je werkt het bij. En daarna denk je inderdaad na over wie, wat en hoe, op basis van wat je hebt geschreven. Omdat ik met heel wat mensen speel, weet ik met wie het wel en met wie het niet zou werken, of wie geïnteresseerd zou zijn en wie niet.

En is de band tijdens een tournee ingespeeld geraakt?

Eigenlijk heb ik het een beetje andersom gedaan dan we normaal gesproken doen. Dat wil zeggen: meestal nemen we eerst een album op en gaan we daarna op tournee. Dat is een soort visitekaartje en het maakt het makkelijker om op festivals te spelen of wat dan ook.

Maar deze band is net rond de coronaperiode begonnen. Er was de Marni die ‘intramuros’-sessies organiseerde: we konden naar de Marni gaan en daar een week lang, elke dag, repeteren. Dat was voor mij dus de gelegenheid om dit in de praktijk te brengen. Tegelijkertijd heb ik teasers opgenomen. Ik heb mensen uitgenodigd om op te nemen en te filmen. En zo is het begonnen. En daarna heb ik het voorgesteld aan Les Lundis d'Hortense en kregen we de tournee. We hebben dus best wat optredens gehad vóór de cd. Het positieve resultaat daarvan is dat we, als we in de studio aankomen, niet meer zo veel hoeven na te denken.

Igor Gehenot was iemand uit je pianistenkring, net zoals Pascal Mohy dat ook was...

We waren een trio begonnen met Noam Israeli. Dat is een Israëliër die zich hier een paar jaar geleden had gevestigd, maar nu weer naar de Verenigde Staten is teruggekeerd. Daarna zijn we verdergegaan met Umberto Odone. Dat was al de basissamenstelling van het trio. En toen heb ik er gewoon twee blazers bij gehaald.

Phil Abraham is geen nieuwkomer in het team, aangezien hij al heeft meegewerkt aan je album „Shifted“...

Ja, en omdat ik zo tevreden was, zelfs meer dan tevreden, heb ik hem opnieuw gevraagd om dit avontuur met mij te beleven.

Hij is ook een muzikant waarvan je vindt dat hij jazz op een heel traditionele manier speelt…

Ja, absoluut. We kennen elkaar trouwens al meer dan veertig jaar. Al sinds eind jaren tachtig waren we samen op tournee. Ik heb dus aan Phil Abraham gedacht vanwege onze vriendschap, maar ook omdat hij een geweldige muzikant is.

De titel van het album, „Consenso”, is ook de titel van een van de nummers op het album. Heeft dat een speciale betekenis?

Ja. ‘Consenso’ betekent consensus, maar ook overeenstemming. Als alle landen ter wereld bijvoorbeeld iets beter met elkaar zouden kunnen samenwerken dan nu… Zo ongeveer in die zin. En het betekent ook convergentie. Vandaar de hoes met de bomen die naar één punt toe convergeren. En tegelijkertijd gaan we allemaal dezelfde kant op om samen te komen, te praten, te spelen. Het heeft eigenlijk een heel brede betekenis.

Dat komt ook een beetje tot uiting in de eenheid die in het thema te vinden is…

Precies !

Daarna volgt een nummer dat een eerbetoon is aan Chris Joris…

Chris Joris ken ik al vele jaren. Maar het is nu bijna tien jaar geleden dat we dichter tot elkaar zijn gekomen. Hij betrekt me vrij vaak bij zijn projecten. En zo is het begonnen. Bovendien is hij iemand die ik op menselijk vlak erg mag. We hebben echt een hechte vriendschap en veel respect voor elkaar opgebouwd. Hij is dus iemand die indruk op me heeft gemaakt en dat nog steeds doet. Ik wilde graag een nummer voor hem schrijven.

“Ritornello” past helemaal bij de sfeer van de Italiaanse muziek. Word je in je werk nog steeds beïnvloed door je Italiaanse afkomst?

Meestal niet. Maar in dit geval is het wel echt een knipoog ernaar. Ik herinner me bijvoorbeeld dat toen ik klein was, toen ik zes of zeven jaar oud was, er op bruiloften altijd een dansorkest was. En ik werd vaak gevraagd om te zingen. Ik zong al op die leeftijd alle Italiaanse tarantella's. Dus dat zat ergens in mijn achterhoofd. Het is een knipoog naar mijn afkomst. Maar zoals je kunt horen, is het niet echt een tarantella. Het is gemoderniseerd, een parodie, in zekere zin.

Daarna volgt „Song for RB“. Dat is Richie Beirach?

Ja, dat is Richie Beirach. Ik heb hem vooral via Steve Houben leren kennen: hij gaf me de kans om met Richie te spelen, onder andere op het Festival van Luik. Ja, dat was destijds in het Palais des Congrès. En daarna hebben we nog eens gespeeld in Zuid-Frankrijk. Dat heeft dus onvermijdelijk indruk op me gemaakt. Het is een nogal triest nummer.

Het valt me op dat dit het eerste nummer op het album is met een contrabassolo. Dat is best opmerkelijk, want meestal neemt de contrabassist op zijn platen een prominente plaats in. Dat zit niet echt in jouw aard...

Ja, dat merk je ook op de andere albums. Het is gewoon een band. Het is een groep en ik blijf in mijn rol als begeleider, en af en toe speel ik natuurlijk wel een solo of twee. Maar over het algemeen ben ik niet iemand die graag op de voorgrond treedt. Ik vind het leuk om op te gaan in de massa.

Sal maakt dan een veelzeggende verspreking: « J’aime me fondre dans la basse » (Ik hou ervan in mijn bas op te gaan)

“Forgotten Life” is een compositie opgedragen aan…

Ja, dat is mijn schoonmoeder. Of eigenlijk, mijn overleden schoonmoeder. Ze is gestorven aan de ziekte van Alzheimer. Ik mocht haar heel graag. Ik weet niet of het je is opgevallen, maar in dit nummer zit geen solo: het is gewoon twee keer het thema, omdat ze tegen me zei: ‘Ik ben dol op jazz, maar ik hou er niet van als er geïmproviseerd wordt’.

De laatste, “Not Rated”, de titel is een beetje grappig...

Ja, helemaal. Het staat aan het einde van de plaat, het is bijna een ‘verzoek om niet te oordelen over wat we zojuist hebben gedaan’. Ik heb dit nummer echt op het allerlaatste moment toegevoegd. Ik was niet erg tevreden over de manier waarop we het hadden gespeeld... Maar uiteindelijk hebben we het opnieuw opgenomen, het een beetje verpakt in een beter geluid, het een beetje bijgeschaafd. En heb ik beslist het erop te zetten.

Afgezien van dit zeer persoonlijke album, wat doe je de laatste tijd op muzikaal gebied?

We hebben het momenteel erg druk met het trio van Igor Gehenot. Hij heeft een cd opgenomen die, geloof ik, in april uitkomt, getiteld „Shining Face“. En dan hebben we in mei een tournee met Les Lundis d’Hortense. Dat gaat me dus behoorlijk wat tijd kosten. En dan zijn er nog eenmalige optredens, zoals we dat noemen. En ook nog heel wat bands. Zo is er het kwartet van Phil Abraham, waarmee we in mei een nieuwe plaat gaan opnemen. Dus ja, er is toch wel wat werk aan de winkel.

En concerten met je kwintet?

Er is de Music Village Brussel. Binnenkort is er L’An Vert. En de Pelzer Jazz Club, maar pas veel later, in september.

Clubs uit Luik die je na aan het hart liggen...

Le Pelzer, daar heb ik natuurlijk een heel persoonlijke band mee, want ik was er in de jaren 80. Ik heb Jacques Pelzer heel goed gekend. We kwamen jarenlang elke dag met elkaar in contact. Het is een plek die me natuurlijk aan heel wat dingen doet denken. En L’An Vert is echt een gezellige plek met een geweldig publiek, een prachtige akoestiek en een uitstekende piano. Kortom, alles is aanwezig… En de spaghetti!

Tekst © Jean-Pierre Goffin, 04.2026 (vrije vertaling : Jos Demol) - foto’s © Jeanschoubs
In samenwerking met JazzMania

BANDCAMP

CONCERTAGENDA SAL LA ROCCA