Ola Tunji : De nieuwe hoop...






We ontmoetten het kwartet Ola Tunji achter de schermen van de Ancienne Belgique, enkele uren voor een optreden ter ere van Coltrane dat ons met verbazing vervulde. Gespreksonderwerpen: Coltrane natuurlijk, maar ook ‘Trust’, het nieuwe album dat bij W.E.R.F. Records is verschenen.


Kan je ons nog eens vertellen waar jullie vandaan komen?

Anthony Jouravsky : Ik heb Ornella Noulet in Parijs leren kennen, voordat ze haar studie voortzette aan het Conservatorium van Brussel. Daar heeft ze Egon Wolfson ontmoet. Op een dag belden ze me op om deel uit te maken van het Ola Tunji-project. Oscar Teruel kwam begin dit jaar bij ons.

Zijn jullie dan allemaal Fransen?

Ornella Noulet : Ja… Egon en ik wonen in Brussel en de andere twee leden van het kwartet in Parijs.

Oscar Teruel : Ik volg nog steeds lessen aan het Conservatorium van Parijs.

Is het dus John Coltrane – van wie we onlangs de honderdste verjaardag hebben gevierd – die jullie bij elkaar heeft gebracht?

Ornella Noulet : Ja, helemaal! Toen we net begonnen, bestond ons repertoire uitsluitend uit muziek van John Coltrane. Pas later, na verloop van tijd, zijn we zelf gaan componeren.

Egon Wofson : Maar vanavond spelen we alleen nummers van John Coltrane, helemaal niets van het nieuwe album (de avond stond namelijk in het teken van de 100e geboortedag van John Coltrane; het concert van Ola Tunji werd gevolgd door dat van Shabaka Hutchings – red.).

Ornella Noulet : We willen hem echt in het zonnetje zetten!

Op een gegeven moment zul je je eigen muziek moeten promoten!

Ornella Noulet : Het is eigenlijk al aan de gang. Maar dit was een kans die we niet mochten laten liggen. Voor alles wat zijn muziek ons heeft gebracht.

Hoe verklaar je dat jonge muzikanten zoals jullie juist voor deze muziek interesse tonen?

Anthony Jouravsky : Ik vind dat niet zo verwonderlijk. De muziek van Coltrane is ontroerend door haar energie. Door de energie die ze ons geeft. Het is eigenlijk een vorm van extase. (hij richt zich tot de drie anderen) Ik weet niet of jullie het daarmee eens zijn… (ze knikken unaniem). Dat vind je nergens anders in de jazz.

Ornella Noulet : Coltrane bereikte met zijn kwartet inderdaad een ongelooflijke intensiteit.

Ik neem aan dat je omgaat met andere muzikanten van jouw leeftijd, met name in Brussel, waar de trend vooral in de richting van electro-jazz gaat. Denk bijvoorbeeld aan bands als Echt!, Tukan, Glass Museum en nog vele anderen…

Egon Wofson : We luisteren ook naar die jazz, maar dat is niet ons belangrijkste doelwit.

Ornella Noulet : Alles moet bestaan. Iedereen moet zijn plek vinden. Ik vind het ook mooi dat een deel van de jonge jazzmuzikanten de fakkel van de akoestische muziek overneemt. Om terug te komen op Coltrane: ik denk dat we hem ook om andere redenen dan alleen zijn muziek eren. Er is ook de hele spirituele dimensie die rond zijn muziek draait. Ook daarom waarderen we hem zo.

Anthony Jouravsky : Bovendien wist hij iedereen om zich heen te overtuigen. Ongetwijfeld vanwege zijn zeer korte carrière.


Jullie zijn al heel snel opgevallen in de Belgische jazzscene. Dat leverde jullie een platencontract bij W.E.R.F. op, en een optreden op het Gent Jazz Festival… Hadden jullie dat verwacht?

Ornella Noulet : Nee, om eerlijk te zijn had ik dat niet verwacht.

Egon Wofson : We geloofden er toch in, we wilden niet opgeven.

Ornella Noulet : Eigenlijk moet je muziek maken om de juiste redenen, namelijk omdat je het leuk vindt. Wat er ook gebeurd zou zijn, we zouden in ieder geval doorgegaan zijn met het maken van de muziek waar we van houden.

Aan de andere kant heeft succes ook zijn nadelen. Zou het bij jullie een zekere druk kunnen veroorzaken?

Anthony Jouravsky : Ja, maar dat betekent vooral dat onze muziek door een groter publiek wordt beluisterd. Dat mensen ons meer vertrouwen schenken.

Ornella Noulet : Ja, we krijgen meer erkenning.

Toen we elkaar ontmoetten, Ornella (zie het interview van maart 2026), vertelde je me over die erkenning die je nodig had en die je in het begin niet had gekregen. Hoe sta je daar nu tegenover?

Ornella Noulet : Ik kan vandaag zeggen dat ik mijn plek heb gevonden. En dat is van onschatbare waarde. Maar die erkenning moet je alleen voor goede doeleinden gebruiken.

Egon Wofson : En bovenal: denk nooit dat alles vanzelf gaat. Ik denk ook dat je geweldige muziek kunt maken die niemand ooit zal horen. Het zijn niet de prijzen of de erkenning die je tot een betere muzikant maken.

De persoonlijkheid van Ornella (een jonge saxofoniste) trekt ongetwijfeld de aandacht van het publiek en de media. Hoe ervaren jullie dat als band?

Anthony Jouravsky : Eerlijk gezegd brengt Ornella heel wat composities mee. Daar geven we dan onze mening over. We werken de arrangementen samen uit. Dus als er richtlijnen zijn die we moeten volgen, doen we dat natuurlijk, maar onze muziek ontstaat grotendeels met z’n vieren.

Ornella Noulet : Die manier waarop mensen naar mij kijken, komt doordat ik de saxofoniste van de band ben, en niet zozeer omdat ik een vrouw ben, denk ik. Ik sta vooraan op het podium en in zekere zin vervangt mijn instrument de zang.

Egon Wofson en Anthony Jouravsky (samen) : We zijn allemaal begeleiders. Misschien heeft Oscar (piano – red.) wel een iets andere rol.

Oscar Teruel : Nee, ik ben ook een begeleider.

Anthony Jouravsky : Maar aan de andere kant heten we Ola Tunji, we brengen een eerbetoon aan een saxofonist… Het is logisch dat de leider de saxofonist is. Het is niet alsof we The New Jazz Messengers zouden heten… In dat geval zou Egon (de drummer – red.) de leider zijn (algemeen gelach).

Ornella Noulet : We spelen alleen samen omdat we juist die vier instrumenten nodig hebben om de muziek te maken die we willen maken, en omdat het zo het beste werkt – net zoals het perfect werkte bij het kwartet van Coltrane. Dat is de kracht van Ola Tunji: je kunt niemand uit het kwartet weglaten.

Daarnaast staan er toch nog een paar gastartiesten op het album dat binnenkort uitkomt…

Ornella Noulet : Op de zojuist verschenen single (“Speak Up” – red.) zijn een vibrafoon, zang en een trompet te horen.

Hoe beoordeelt u uw ontwikkeling sinds de eerste opnames, die enkele maanden geleden opnieuw zijn uitgebracht?

Anthony Jouravsky : Ten eerste is de band veranderd. Toen onze eerste EP uitkwam, speelden we als kwintet. En er is een nieuwe pianist bijgekomen. Daarnaast hebben we van onze fouten geleerd… De energie is nog steeds dezelfde, maar we kunnen die nu beter in goede banen leiden.

Ornella Noulet : Sinds die tijd hebben we ontzettend veel opgetreden. We hebben ons eigenlijk kunnen ontwikkelen. We worden volwassener, ook al zijn we nog heel jong. Er zijn ook veel ervaringen buiten de band geweest, ervaringen die ons hebben verrijkt. We hebben alles altijd op een rauwe en spontane manier gedaan… Ik weet niet of je hier van een ontwikkeling kunt spreken. Er is geen berekening, geen carrièreplanning. En misschien is het juist daardoor dat er van alles op ons pad komt (lacht). We willen die mentaliteit echt behouden: spelen voor het plezier van het delen, het ontdekken en ook het samenwerken… De muziek altijd op de eerste plaats zetten.


Jullie muziek is verzetsmuziek… Welke boodschap willen jullie overbrengen aan degenen die ernaar luisteren?

Ornella Noulet : Natuurlijk zit er een boodschap vervat in de titels van onze nummers. We leven in een versnipperde samenleving, in een politiek onstabiele tijd. Als artiesten voelen we ons hierdoor geraakt. Als we onze muziek kunnen gebruiken om een mooie boodschap over te brengen, dan zullen we dat zeker doen.

Jullie hebben dit album ‘Trust’ genoemd. Waar geloven jullie in?

Egon Wofson : De boodschap die we willen overbrengen, is dat je altijd in jezelf moet blijven geloven en moet volhouden. Wees niet bang om riskantere dingen te doen. Zoals muziek maken, bijvoorbeeld. Toen we begonnen, kregen we flinke klappen te verduren, zelfs van mensen die dicht bij ons stonden. We leven in een heel bijzondere tijd, met grote moeilijkheden. Ik denk dat er in de muziek die we spelen een energie zit, vibraties die we allemaal voelen. Deze muziek moeten we spelen, het heeft betekenis. We hebben het recht erin te geloven.

Omgekeerd: waar geloof je dan niet meer in?

Anthony Jouravsky : In de FIFA (de Internationale Voetbalfederatie onder leiding van Gianni Infantino – red.)! (algemeen gelach)

Ornella Noulet : Eigenlijk geloven we niet in geld en de macht die het geeft. Geluk kun je niet kopen.

Egon Wofson : Er is een sterke opmars van extremistische stromingen; we moeten ophouden ons te laten manipuleren.

Interview © Yves Tassin, 2026 (vrije vertaling : Jos Demol) - foto’s © Aubergine
In samenwerking met JazzMania


W.E.R.F. / N.E.W.S.
BANDCAMP

Ola Tunji in concert :
BRAND ! Jazz Festival (Mechelen) op 25 november
Flagey (Brussel) op 12 december.


In case you LIKE us, please click here:



Foto © Leentje Arnouts
"WAGON JAZZ"
cycle d’interviews réalisées
par Georges Tonla Briquet




our partners:

Clemens Communications



Luchthavenvervoer zonder stress


Hotel-Brasserie
Markt 2 -
8820 TORHOUT


Silvère Mansis
(10.9.1944 - 22.4.2018)
foto © Dirck Brysse


Rik Bevernage
(19.4.1954 - 6.3.2018)
foto © Stefe Jiroflée


Philippe Schoonbrood
(24.5.1957-30.5.2020)
foto © Dominique Houcmant


Claude Loxhay
(18.2.1947 – 2.11.2023)
foto © Marie Gilon


Pedro Soler
(8.6.1938 – 3.8.2024)
foto © Jacky Lepage


Sheila Jordan
(18.11.1928 – 11.8.2025)
foto © Jacky Lepage


Raúl Barboza
(22.5.1938 - 27.8.2025)
foto © Jacky Lepage



Special thanks to our photographers:

Petra Beckers
Ron Beenen
Annie Boedt
Klaas Boelen
Henning Bolte

Serge Braem
Cedric Craps
Luca A. d'Agostino
Christian Deblanc
Philippe De Cleen
Paul De Cloedt
Cindy De Kuyper

Koen Deleu
Ferdinand Dupuis-Panther
Palma Fiacco
Anne Fishburn
Federico Garcia
Jeroen Goddemaer
Robert Hansenne
Serge Heimlich
Dominique Houcmant
Stefe Jiroflée
Herman Klaassen
Philippe Klein

Jos L. Knaepen
Tom Leentjes
Hugo Lefèvre

Jacky Lepage
Olivier Lestoquoit
Eric Malfait
Simas Martinonis
Nina Contini Melis
Anne Panther
France Paquay
Francesca Patella
Quentin Perot
Jean-Jacques Pussiau
Arnold Reyngoudt
Jean Schoubs
Willy Schuyten
Louise Stubbe

Frank Tafuri
Jean-Pierre Tillaert
Tom Vanbesien
Jef Vandebroek
Jean-Marie Vandelannoitte
Geert Vandepoele
Guy Van de Poel
Cees van de Ven
Donata van de Ven
Maurits van Hout
Harry van Kesteren
Geert Vanoverschelde
Roger Vantilt
Patrick Van Vlerken
Marie-Anne Ver Eecke
Karine Vergauwen
Frank Verlinden

Jan Vernieuwe
Anders Vranken
Didier Wagner


and to our writers:

Mischa Andriessen
Robin Arends
Marleen Arnouts
Werner Barth
José Bedeur
Henning Bolte
Paul Braem
Erik Carrette
Danny De Bock
Sam Demol
Denis Desassis
Jean-Pierre Devresse
Pierre Dulieu
Ferdinand Dupuis-Panther
Federico Garcia
Paul Godderis
Stephen Godsall
Jean-Pierre Goffin
Claudy Jalet
Chris Joris
Bernard Lefèvre
Mathilde Löffler
Claude Loxhay
Ieva Pakalniškytė
Anne Panther
Etienne Payen
Quentin Perot
Jacques Prouvost
Jempi Samyn
Renato Sclaunich
Yves « JB » Tassin
Herman te Loo
Eric Therer
Georges Tonla Briquet
Henri Vandenberghe
Jean-Jacques Vandenbroucke
Peter Van De Vijvere
Iwein Van Malderen
Jan Van Stichel
Olivier Verhelst