Lander Gyselink & Fulco Ottervanger

De zaak BeraadGeslagen…








Het gaat beginnen! Of niet soms? Hoe gaat het, jongens?

Fulco Ottervanger : Ik heb te veel gegeten.

Lander Gyselink : Ja…

Fulco Ottervanger : En ik was al moe vandaag.

Lander Gyselink : Oh, Echt ?

Fulco Ottervanger : Ja, ik ben te moe vandaag.

Lander Gyselink : Waarom ?

Fulco Ottervanger : We doen te veel dingen. We gaan te laat naar bed.

Ja, en dan is er nog het seizoen. Het is koud, regenachtig...

Fulco Ottervanger : Ja, misschien.

Dus... ik ben Quentin, uit Luik, ik ben fotograaf en columnist voor JazzMania, maar ik neem aan dat jullie dat allemaal wel weten. Allereerst wil ik jullie beiden feliciteren met het indrukwekkende aantal projecten waar jullie bij betrokken zijn.

Fulco Ottervanger : More is better !

Klopt !

Lander Gyselink : Het voelt vreemd aan om hiermee gefeliciteerd te worden!

Ik had een gesprekje met Jérémy Alonzi, van de Experimental Tropic Blues Band en een heleboel andere projecten. Hij beschrijft zichzelf als een "Yes man", iemand die alleen maar "Ja" kan zeggen. Is dat een van de redenen waarom jullie bij zoveel projecten betrokken raken, omdat jullie gewoon geen nee kunt zeggen?

Fulco Ottervanger : Nee, ik denk dat we allebei nee kunnen zeggen. Het heeft ons ongetwijfeld een paar jaar gekost om dat te leren. Ik denk dat we tot dat punt geweest zijn en dat er een tijd was dat we niet wisten hoe we neen moesten zeggen. Maar ondanks dat zijn we bij te veel dingen betrokken! We zeggen nog steeds te vaak ja!

Lander Gyselink : Ik denk dat we in de eerste plaats ja zeggen tegen dingen waar we geen nee tegen kunnen zeggen. Daarna denk ik dat we ja zeggen omdat er geweldige projecten op ons pad komen. We hebben het geluk dat we kansen krijgen waardoor we niet in onze comfortzone kunnen blijven en het is heel moeilijk om nee te zeggen, want je ziet, en ik denk dat we in dit opzicht aardig op elkaar lijken, dat er een kans is om te evolueren als artiest, om nieuwe media te benutten, nieuwe benaderingen. En het is heel lastig om nee te zeggen, want je ziet wat je kunt leren met dit nieuwe project, nieuwe instrumenten, een andere benadering. Als je veel van dat soort kansen krijgt, dat kan je moeilijk negeren. Voor nieuwe bands daarentegen, is het best goed om nee te zeggen.

In feite is het precies zoals hij: je investeert alleen in projecten waarin je echt geïnteresseerd bent, en je hebt het geluk dat je alleen projecten aangeboden krijgt die je waarschijnlijk aantrekken…

Fulco Ottervanger : Als ons een project wordt aangeboden waarin we niet geïnteresseerd zijn, zeggen we nee.

En tot slot wil ik nog iets zeggen over "projecten die ons uit onze comfortzone houden", projecten die ons in staat stellen om te leren: maar DAT is juist onze comfortzone. Voor mij is het, op een bepaalde manier, wanneer iets niet werkt en ik moet zorgen dat het werkt, dat ik me goed voel. Dat is comfort voor mij. Het maakt je creatief. Er is veel creativiteit voor nodig.

Jullie spelen in een breed scala aan stijlen, van free jazz tot iets meer 'vierkant', zoals Lander & Adriaan, dat veel 'dansbaarder' is - let wel, dat is geen belediging, het is gewoon zo dat de ritmes veel makkelijker te lezen zijn voor de gemiddelde luisteraar. Hoe ga je om met de grote verscheidenheid aan stijlen? Moet je alles segmenteren of vloeit het allemaal samen in één bron waaruit je van project tot project put?

Fulco Ottervanger : Voornamelijk dat. Het laatste wat je zei (een enkele 'klodder' kennis en knowhow - nvdr), maar... er is ook een grote overgangstijd. Die heb ik nodig. Het is als een oefening. Je moet je project veranderen en er weer in komen. Sommige groepen vereisen bijvoorbeeld meer cerebrale en zelfs fysieke improvisatie.

Lander Gyselink : Ja, de spieren! Je moet ze activeren en door een overgang gaan om er klaar voor te zijn. Is dat niet zo?

Fulco Ottervanger : Ja! Absoluut!

Lander Gyselink : We waren vorige maand aan het repeteren voor het duet, en we waren al onze instrumenten aan het regelen, en we vroegen ons af "Waar is die spier gebleven? En deze? ... Die is hier ergens, maar waar? (lacht) En we moesten bijna helemaal opnieuw beginnen.

Fulco Ottervanger : Ja, en er zijn veel spieren! En dan zijn er de spieren, maar er is ook de muziek en het technische aspect.

Je hebt dus een overgang nodig...

Fulco Ottervanger : Ja, er zit een soort cross-fading in mijn handen.

Zou het mogelijk zijn om een free-jazz project te spelen en direct daarna dit project of een ander project te doen?

Fulco Ottervanger : Zeker. We doen dit constant.

Lander Gyselink : Ja, we gaan de hele tijd van het ene project naar het andere. We spelen dit, we spelen dat, maar ik vind het geweldig! Maar bijvoorbeeld bij echt geïmproviseerde projecten, projecten waarbij we de muziek live creëren, is het inderdaad moeilijk om het podium op te gaan en op te treden. Dat is een van de moeilijkste dingen voor mij.

Fulco Ottervanger : Als ik aan het schrijven ben, wil ik graag twee weken de tijd hebben om me meer in de muziek te verdiepen en om 2 of 3 uur 's nachts vertrekken.


Jullie spelen al vele jaren samen en dit is niet het enige project waar jullie samen aan hebben gewerkt...

Fulco Ottervanger : Nee, het is het enige...

Ik was ervan overtuigd dat je in Stuff. had gespeeld.
(Geheugensteuntje, mijn hersenen houden me voor de gek. Ze deelden het podium op hetzelfde festival, maar hun interacties buiten BeraadGeslagen houden daar op).

Fulco Ottervanger : Nee, die heb ik gemist! Ik zei nee (lacht).

Lander Gyselink : Ah ja ?

Fulco Ottervanger : Ja, je hebt me een plaats in het project aangeboden, maar ik heb geweigerd.

Lander Gyselink : Het zou zo leuk zijn, zo anders, als we alle mensen aan wie ik het als eerste voorstelde en die nee zeiden, erbij zouden nemen. Jij, en op bas waarschijnlijk Dries Laheye, en op saxofoon wellicht Steven Delannoye.

Ik hoop dat ik geen zout in de wonde heb gewreven...

Fulco Ottervanger : Neen, neen ! Absoluut niet !

Hoe hebben jullie elkaar ontmoet en hoe zijn jullie tot een project gekomen?

Fulco Ottervanger : Op straat! We liepen naast elkaar. We waren op weg naar een concert en we liepen elkaar tegen het lijf. Lander zat nog op school (middelbare school) en ik zat in mijn eerste jaar op het Conservatorium, min of meer. We begonnen te praten over het leven in de muziek business, hoe we van muziek konden leven, hoe we onze projecten gespeeld konden krijgen, podia konden vinden, hoe dingen werken, we spraken over Zappa's 'Mice', dat soort dingen... Daarna kwamen we vaak bij elkaar over de vloer.

Lander Gyselink : Ja, bij jou. Om te jammen. We jamden de hele tijd. Ik was toen ongeveer 18-19 jaar.

Jullie kennen elkaar al heel lang. Jullie maakten de muzikale reis samen...

Fulco Ottervanger : Ja, het heeft echt lang geduurd. We hebben er 10 of 11 jaar over gedaan om iets uit te brengen. We begonnen thuis, toen speelden we in bars. We hebben een paar dingen gedaan en een paar zaken opgenomen, maar dat was het.

Dus, de vraag waar ik vermeld dat de band al 7 jaar samen is, we zijn het erover eens dat we pas tellen sinds de release van jullie eerste album, jullie werken al veel langer samen dan dat. Wat behoorlijk indrukwekkend is, want over het algemeen houden bands die heel jong ontstaan het niet lang vol, soms maar een paar maanden.

Lander Gyselink : En er zijn anderen die eeuwig meegaan!

Sterker nog, ik denk dat jullie een van de weinige bands zijn die ik ken die zo lang bij elkaar zijn gebleven, maar gevormd zijn in een tijd dat de leden nog zo jong waren. Een van de enige andere bands die ik ken waarvan de leden vanaf het begin bij elkaar zijn gebleven, met nieuwkomers maar weinig vertrekkers, is Jaga Jazzist...

Fulco Ottervanger : Spelen die nog altijd ?

Ik zag ze hier een paar maanden geleden (in Het Depot, lees het JazzMania artikel HIER).

Lander Gyselink : Het is grappig, de man die onze albums mixt is Jørgen Træen, de man die ook de muziek van Jaga Jazzist mixt. Maus ook, misschien dat zij... nou ja, ik kan alleen voor ons spreken, onze muzikale carrière begon heel relaxed, heel 'low-profile', we waren een 'we doen wat we willen, we sluiten geen compromissen' soort band. Wanneer je zelfs maar kleine compromissen begint te sluiten, misschien niet eens artistiek, maar gewoon om de kost te verdienen, heb je veel meer het gevoel dat je aan het werk bent. Je gaat naar je werk. Het feit dat we deze ruimte helemaal open hebben gelaten, misschien ook omdat we niet super ambitieus waren, is denk ik op de lange termijn het beste scenario.

Ik denk ook dat het een goede investering is om de tijd te nemen...

Lander Gyselink : Ja, en je moet oppassen dat je niet te snel te professioneel wordt, tenminste voor mij, maar ik denk dat dat ook geldt voor de band, je doet een stap terug. Als je te snel te professioneel wordt, vanuit managementoogpunt of in termen van kansen, kan het feit dat je de hele tijd moet spelen de ziel en de muzikale intentie van artiesten en groepen doden, maar ook hun verlangen om samen te spelen.

De sleutel is om met je eigen boot aan eigen snelheid te varen…

Lander Gyselink : Ja, hoewel we niet echt meer kunnen zeggen dat we rare muziek spelen in bars voor 20 mensen. Dat doen we niet meer, waarschijnlijk omdat we moeten overleven. Dit heeft ons in staat gesteld om essentiële dingen te repeteren en te oefenen, maar ook om dingen zo vaak mogelijk te testen, uit te proberen en mee te experimenteren. Wat maakt bijvoorbeeld een perfect concert? Dat zijn veel dingen, maar het is vooral vrij zijn.

Fulco Ottervanger : RAAR ZIJN! Niet gemaakt raar, maar raar.

Is het winnen van een prijs op een jazzfestival...

Lander Gyselink : Wonnen we een prijs ?

Ja, het was geen wedstrijd, maar je hebt wel een prijs gekregen...

Fulco Ottervanger : Voor het album, is dat het ?

Jawel, het eerste, « Duizeldorp »…

Lander Gyselink : Ah ja, dat was voor « best artwork » !

Fulco Ottervanger : Neen, ik denk dat het voor de muziek was.

Ja, volgens mij was het een prijs voor 'beste debuutalbum'…

Lander Gyselink : Hu ?

Fulco Ottervanger : Ja !

Lander Gyselink : Ik denk dat ik het vergeten ben...

Dus ik kan de vraag overslaan waarin ik je vroeg of het een keerpunt in je carrière was geweest ...

Fulco Ottervanger : Neen !

... het moment dat je bijna serieus werd, maar als je dat niet eens meer weet, denk ik van niet (lacht).

Fulco Ottervanger : Maar het liet ons zien dat onze muziek een breder publiek aansprak, dus dat is cool.


Nu we het er toch over hebben, je eerste album, waar veel mensen enthousiast over waren, vond ik moeilijker dan het tweede. Het ging minder om compromissen...

Lander Gyselink : Het eerste album? Ja, ik heb onlangs gehoord, van mensen die vooral meer avant-garde zijn, dat ze het eerste album verkiezen boven het tweede. Het is een discussie die eigenlijk heel vaak gevoerd wordt.

Fulco Ottervanger : « Duizeldorp » ?

Lander Gyselink : Ja. Veel mensen!

Fulco Ottervanger : Ik begrijp het niet, het is dezelfde muziekstijl!

Lander Gyselink : Ja, voor mij is het hetzelfde, ze zijn allebei hetzelfde. Maar misschien waren we minder veeleisend over de takes, de geluiden, de manier waarop we speelden, en dat alles betekende dat we misschien minder goed speelden. Het was een beetje nonchalanter en je hoort ons waarschijnlijk een beetje meer als de twee individuen die we zijn in plaats van het concept van het album.

Deze keer zijn we echt de bewakers van het concept van het geluid, de tracks en het album. Wil je Fulco & Lander horen of wil je in dit grote verhaal duiken waarin twee wezens op een bepaalde manier oplossen? Ik denk dat we beter zijn geworden in het maken van albums. En degenen die erin slagen om de twee muzikanten in deze te horen... (en Lander maakte een quizzical pruillipje als antwoord op zijn eigen vraag). Als ze naar het eerste album luisteren, oké, maar hier, als ze 'Franse Vaart' horen, wordt er echt een verhaal verteld. Het gaat links, het gaat rechts...

Fulco Ottervanger : Het verenigt ook de grenzen van een 'phoned-in' genre. Het is nog te vreemd om strikt genomen een stijl te definiëren, maar dat is het wel, we zitten misschien meer in een 'phoned-in' stijl.  We naderen de grenzen ...

Lander Gyselink : ... in het genre pastiche/collage. Maar met 'Duizeldorp' ook! Wij waren ook pastiche, maar we waren veel ruwer, grover, en niet ervaren genoeg in pastiche, en daarom is het ook ruwer.

Persoonlijk vind ik het brutaler. Brutaal zoals het brutalisme in de architectuur: de dingen dringen zich op, ze zijn er, maar er is geen discussie of compromis mogelijk. Het is dat en niets anders, en ik denk dat in dit laatste album meer gevoeligheid te horen is, waardoor de luisteraar meer dingen kan vinden dan alleen de monolithische kant van 'Duizeldorp'...

Fulco Ottervanger : Ah ja, ongetwijfeld !

Lander Gyselink : Ja, de eerste is waarschijnlijk meer monolithisch, omdat dingen gewoon "BAM!” en er zijn verschillende manieren om er te komen. Het is ook de opeenstapeling van al die energie, alles wat we al die jaren hebben willen doen, samengebracht in één keer. We hebben twee of drie jaar aan dit album gewerkt. Op zich is dit album voor ons hetzelfde als het eerste, het is gewoon dat ...

... het geëvolueerd is...

Lander Gyselink : … Ja. De dingen die we willen doen, doen we.

Je gaat altijd op dezelfde manier te werk, maar wat eruit komt is anders…

Lander Gyselink : Precies, zo zou je het wel omschrijven, onze muziek is geëvolueerd.

Fulco Ottervanger : Klopt.

Lander Gyselink : Het is ook goed om te weten dat er mensen zijn die dingen heel ruw willen, want we horen vaak dat mensen ons wel live willen zien, maar ons minder graag op een album in hun huiskamer willen horen.

Fulco Ottervanger : En nochtans werd er in 'Duizeldorp' veel werk gestopt.

Lander Gyselink : Ik denk dat het langer duurde dan voor "Duizeldorp". We waren erg kieskeurig over de montage. We hebben ongeveer twee maanden over "Altijd Bewust Bewegen" gedaan.

Fulco Ottervanger : Ah ja ?

Lander Gyselink : Ja. Maar we wisten vanaf bij het begin wat we wilden doen. Meer dan voor 'Duizeldorp'.

De eerste was meer een ad hoc aangelegenheid, terwijl je voor de tweede een meer afgebakend project had, je wist wat je wilde en wat je wilde doen…

Lander Gyselink : Ja, dat is het helemaal.

Heb je niet het gevoel dat de jazzscene op dit moment een tweede leven leidt?

Fulco Ottervanger : Ik denk dat dat altijd zo is geweest. Jazz is nooit gestopt. Jazz is altijd een zoektocht geweest naar nieuwe geluiden, nieuwe dingen.
Absoluut. Wat ik wilde zeggen is dat de interesse van het grote publiek in jazz een comeback aan het maken is. Jazz is nog nooit zoveel gestreamd op de grote platforms…

Lander Gyselink : Ah ja ? Denk je dat werkelijk ?

Fulco Ottervanger : Ik denk dat jazz toegankelijker is geworden, het is niet langer voorbehouden aan een culturele elite. Maar het is ook gladder geworden, meer een product.

Lander Gyselink : En jazz is een genre dat misschien meer stijlen zal absorberen, dat zal samensmelten met andere hedendaagse genres en dat is ook de reden waarom jazz een groter publiek krijgt.

Ja, ik denk dat jazz een van de meest flexibele genres is, en het kan echt veel toevoegen aan andere genres terwijl het subtiel blijft, zoals in post-rock of andere stijlen waar dingen worden gesuggereerd en alleen invloed hebben zonder te vervormen...

Fulco Ottervanger : Ja, daar ben ik het volledig mee eens.

Lander Gyselink : Ik dacht echt dat jazz stervende was.

Fulco Ottervanger : Ja, ik ook. En het is nog steeds min of meer stervende.

Lander Gyselink : Het is een contradictio in terminis, omdat het net zo goed leeft en verdergaat als dat het sterft.

Fulco Ottervanger : Het is waar, je moet steeds dieper graven voor melodisch onderzoek, maar ik denk dat luisteren naar jazz ook stervende is.

Ik denk dat het collectieve beeld van 'daddy's old jazz' aan het verdwijnen is. De rest van de invloeden uit andere hedendaagse genres blijft evolueren. En hetzelfde geldt voor andere stijlen. Klassieke jazz is heel erg onderdeel van een periode, en alle stijlen die verankerd zijn in een periode zijn voorbestemd om met die periode te verdwijnen...

Lander Gyselink : … en het blijft tegelijkertijd evolueren.

Waar ik eigenlijk op doel is de overgang van klassieke jazz, die gedoemd is te verdwijnen, naar iets echt nieuws...

Lander Gyselink : Om heel eerlijk te zijn is het een van de laatste dingen waar we aan denken als muzikanten, en toch is het een van de eerste dingen waar we over horen in interviews. Het is echt een vraag waar we niet of nauwelijks over praten. Het kan ons nauwelijks iets schelen.


Ik kan me voorstellen dat je muziek maakt voor wat het je geeft, niet om een product in een segment te plaatsen…

Lander Gyselink : Zo is het. Jazz maken is meer een toewijding aan de manier waarop we muziek zien dan aan de manier waarop we het spelen.

Fulco Ottervanger : Het is meer een kwestie van mogelijkheden. En dan nog! Als je iemand neemt die ambient muziek maakt, dan is hij zeker beter in staat om texturen waar te nemen. Diversiteit is overal.

Hoe schrijf je, hoe componeer je? Moeten jullie allebei dagenlang fysiek op dezelfde plek zijn, of kun je, zoals sommige mensen, alleen werken en elkaar dingen sturen waar je apart aan werkt, die je dan weer naar elkaar terugstuurt, etc.?

Fulco Ottervanger : De eerste oplossing! Je sluit jezelf op, je loopt vast, je raakt helemaal opgewonden "Hé, wat heb je net gedaan? Doe het nog eens! Ik wil dit of dat proberen!" dan herhalen we het, dan nemen we het op, dan laten we het daar een paar jaar, of maanden, of weken liggen, dan halen we het weer tevoorschijn, soms doen we er iets mee, soms niet.

Lander Gyselink : We gebruiken onze telefoons ook vaak om op te nemen, dat is makkelijk. Het intensiveert het moment. Het is super gecomprimeerd, je kunt ons horen praten. Uiteindelijk is het resultaat iets heel brutaals en het is makkelijk om meegesleept te worden door de energie en je af te vragen "Wow, wat was dat?”
Het gebeurt ook dat we iets repeteren voor een ander project. Het is als een kind dat je vraagt om zijn kamer op te ruimen. Het begint wel, maar vindt altijd wel iets om mee te spelen, om eraan te ontsnappen. In feite vernieuwt het zijn verbeelding en fantasie. Het is ook de beste manier om te schrijven. Zo hebben we ‘Isabellade’ geschreven. In ongeveer een halve dag.

Fulco Ottervanger : Ja, ik weet het nog, het duurde ongeveer twee uur.

Lander Gyselink : Ja, we werkten aan iets, ik weet niet meer wie er eerder weg moest, we waren met z'n tweeën, we werkten aan een ander nummer, toen dachten we "Oh, dat is niet slecht!”

Een soort uitstelgedrag, maar wel productief…

Lander Gyselink : Ja, precies. Dat is de beste manier.

Jullie brachten net een tweede album uit, wat een beetje is alsof je tegen jonge ouders zegt: "Wanneer komt de volgende? Wanneer komt de volgende? Heb je al plannen?”…

Fulco Ottervanger : Ik wou dat het een meisje was! Of aseksueel!

Alle gekheid op een stokje, ik denk eerlijk gezegd dat je deze vraag al hebt beantwoord toen je zei dat je de dingen doet zoals ze komen en dat er geen echt plan is...

Fulco Ottervanger : Verwacht helemaal niets!

Dat is wat we gaan doen, we gaan nergens op wachten. Het komt uit wanneer het uitkomt, als het uitkomt, en dat zal goed zijn!

Lander Gyselink : Ja, en bovenal is het ons doel om dit album te begrijpen. Om te begrijpen wat we hebben gedaan. We zullen het steeds opnieuw moeten spelen, en eigenlijk begint het proces daar. Het begint wanneer we spelen. Het album was lang geleden al klaar en toen we het steeds opnieuw speelden, wilden we al nieuwe geluiden maken, nieuwe muziek.

Dus als het eenmaal klaar is, is het geen uitdaging meer. Het heeft geen zin om muziek die al oud is opnieuw te doen...

Lander Gyselink : Ja, maar door de oude nummers te spelen, gebeuren er nieuwe dingen, en het is nog steeds een "Different Kind of Monster", wat ook een documentaire is, maar dat heeft er niets mee te maken (lacht) ("Some Kind of Monster" over/van Metallica - nvdr). Wanneer je de cd opbouwt, opneemt, door alle productiefasen gaat en hem dan uitbrengt, denk je dat het cool is.  Als je het dan live speelt, weet je dat er al dingen zijn veranderd.

Fulco Ottervanger : En dan hebben we het nog niet eens over het feit dat het album zo'n 150 tracks bevat, dus ...

Lander Gyselink : Ja, in feite is elk nummer dat live wordt gespeeld een soort eerbetoon aan wat het nummer zou moeten zijn, wetende dat het nooit kan zijn wat het was, simpelweg omdat we maar met z'n tweeën op het podium staan en het onmogelijk is om alles te spelen.

Fulco Ottervanger : En vooral om ervoor te zorgen dat we er plezier aan beleven.

Het doet me denken aan de band Glauque. Ze schreven hun nummers, speelden ze, maar hadden nooit tijd om ze op te nemen omdat ze aan het toeren en optreden waren. Toen kwam de lockdown, zodat ze er nu wel tijd voor kregen, en toen ze de studio in gingen, realiseerden ze zich dat de nummers geëvolueerd waren. Dus besloten ze om twee versies van sommige nummers op te nemen, wat echt een nieuwe dimensie aan hun muziek geeft...

Fulco Ottervanger : Oh dat is cool !

Ik raad je aan om deze band te ontdekken! Lander, Fulco, heel erg bedankt voor dit moment. Ik hoop dat jullie een geweldig concert hebben! Na een week lang jullie vinyl non-stop op mijn draaitafel te hebben gedraaid, kan ik niet wachten om jullie live te horen!

Fulco Ottervanger : Oh bedankt, dat is sympathiek !

Lander Gyselink : En bedankt dat je hierheen bent gekomen!

Het is niet zo ver weg, het moeilijkste was om door de werken aan de tram te komen (lacht collegiaal).

Interview © Quentin Perot (vrije vertaling: Jos Demol)  -  foto’s © Quentin Perot

Een samenwerking JazzMania / Jazz’halo



Beraadgeslagen - Altijd Bewust Bewegen
W.E.R.F. / N.E.W.S.

BANDCAMP


In case you LIKE us, please click here:




Foto © Leentje Arnouts
"WAGON JAZZ"
cycle d’interviews réalisées
par Georges Tonla Briquet


our partners:

Clemens Communications


 


Silvère Mansis
(10.9.1944 - 22.4.2018)
foto © Dirck Brysse


Rik Bevernage
(19.4.1954 - 6.3.2018)
foto © Stefe Jiroflée


Philippe Schoonbrood
(24.5.1957-30.5.2020)
foto © Dominique Houcmant


Claude Loxhay
(18/02/1947 – 02/11/2023)
foto © Marie Gilon


Special thanks to our photographers:

Petra Beckers
Ron Beenen
Annie Boedt
Klaas Boelen
Henning Bolte

Serge Braem
Cedric Craps
Christian Deblanc
Philippe De Cleen
Paul De Cloedt
Cindy De Kuyper

Koen Deleu
Ferdinand Dupuis-Panther
Anne Fishburn
Federico Garcia
Robert Hansenne
Serge Heimlich
Dominique Houcmant
Stefe Jiroflée
Herman Klaassen
Philippe Klein

Jos L. Knaepen
Tom Leentjes
Hugo Lefèvre

Jacky Lepage
Olivier Lestoquoit
Eric Malfait
Simas Martinonis
Nina Contini Melis
Anne Panther
Jean-Jacques Pussiau
Arnold Reyngoudt
Jean Schoubs
Willy Schuyten

Frank Tafuri
Jean-Pierre Tillaert
Tom Vanbesien
Jef Vandebroek
Geert Vandepoele
Guy Van de Poel
Cees van de Ven
Donata van de Ven
Harry van Kesteren
Geert Vanoverschelde
Roger Vantilt
Patrick Van Vlerken
Marie-Anne Ver Eecke
Karine Vergauwen
Frank Verlinden

Jan Vernieuwe
Anders Vranken
Didier Wagner


and to our writers:

Mischa Andriessen
Robin Arends
Marleen Arnouts
Werner Barth
José Bedeur
Henning Bolte
Erik Carrette
Danny De Bock
Denis Desassis
Pierre Dulieu
Ferdinand Dupuis-Panther
Federico Garcia
Paul Godderis
Stephen Godsall
Jean-Pierre Goffin
Claudy Jalet
Bernard Lefèvre
Mathilde Löffler
Claude Loxhay
Ieva Pakalniškytė
Anne Panther
Etienne Payen
Jacques Prouvost
Yves « JB » Tassin
Herman te Loo
Eric Therer
Georges Tonla Briquet
Henri Vandenberghe
Iwein Van Malderen
Jan Van Stichel
Olivier Verhelst