Joshua Redman, peter van Dinant Jazz Festival 2018

“Ik wil met mijn eigen identiteit elke muzikale conversatie aangaan”



© Michael Wilson


Na enkele jaren onderbreking hernam Dinant Jazz vorig jaar zijn hoogst gezellig jazzfestival met een hommage aan Toots Thielemans. In de voorgaande edities kende het festival legendarische peters (o.a. Joe Lovano, Rhoda Scott, Stéphane Belmondo, David Linx, Philip Catherine, Toots Thielemans, Steve Houben, Paolo Fresu). Dit jaar nemen ze opnieuw de draad op met een passende keuze in de Adolphe Sax-stad: Joshua Redman (49), winnaar van vele Grammy Awards en als saxofonist aan de top van de jazzladder.


Nog in het zelfde jaar van zijn titelloze debuut (1993) veroverde de toen 24-jarige Joshua Redman met het album Wish de jazzwereld. Hij kon zich niet beter omringd wensen dan met jazzhelden Pat Metheny, Charlie Haden en Billy Higgins. In het daaropvolgende album Moodswing (Warner Bros 1994) nodigde hij pianist Brad Mehldau uit – waarmee hij nog in duo Nearness (Nonesuch 2016) opnam – en andere vaste kompanen voor jaren: Christian McBride en Brian Blade. In 2000 vormde hij een kwartet met aan de piano Aaron Goldberg, Reuben Rogers bas en Gregory Hutchinson drums, en als gast Mark Turner. Twee prachtige albums volgden, Beyond (2000) en Passage Of Time (2001). Daarna ging hij zich toeleggen op pianoloze formaties en nam op met zijn vader Dewey, Joe Lovano, trompettist Nicolas Peyton, gitaristen Peter Bernstein en Kurt Rosenwinkel, bassist Larry Grenadier, drummers Brian Blade, Jeff Ballard, Ali Jackson en Eric Harland. Later ontstond dan de kern van zijn kwartet (Compass, Nonesuch 2009) en trio (Trios Live, Nonesuch 2014).

Naast deze eigen carrière keerde Joshua Redman in een bewogen periode van zijn leven terug naar de West Coast om er van 2004-2007 artistiek directeur te worden van de SF Jazz Collective.

Met James Farm introduceerde Joshua Redman nog een eigen kwartet met pianist Aaron Parks, bassist Matt Penman en drummer Eric Harland, waarvan in 2011 een eerste album verscheen en in 2014 City Folk. In 2015 nodigde The Bad Plus Joshua Redman uit voor een zeer gewaardeerd album.

Bij de première van het Joshua Redman project rond 25 jaar jazzafdeling van het conservatorium Antwerpen (zie ook hier het interview met Bert Joris op Jazz'halo), konden we Joshua even polsen naar zijn peterschap op Dinant Jazz 2018 en de nieuwste release Still Dreaming.



Hoe voelt het om peter te worden van het Dinant Jazz festival?

Joshua Redman: “Dat voelt goed, ik kijk ernaar uit want het is een mooi festival op een prachtige locatie. Ik speelde er in 2010 en herinner me de geweldig aangename sfeer, de warme mensen en de gastvrijheid. Patrick (Bivort, mede-organisator-nvdr) sprak er me al langer over om peter te worden en het was eigenlijk maar een kwestie van tijd en planning.”


Billy Hart

Je speelt op de openingsdag met het Billy Hart Quartet, hoe goed ben je met hem vertrouwd?

Joshua Redman: “Mark Turner, een goede vriend van me, is de vaste partner in het kwartet en in de zomer van 2017 verving ik hem en speelde voor het eerst met Billy Hart. Dat was een geweldige ervaring. Het is een heel opmerkelijke band. Billy Harts muziek gaat heel breed, is een amalgaam van intens vrije improvisatie over heel rijke harmonische, zelfs melancholische inslag. Het is een mooie balans van kracht, intensiteit met een heel vloeiende, flexibele sound. Het klinkt heel mysterieus, net wat ik essentieel vind in jazz.”


Gregory Hutchinson en Reuben Rogers

Mogen we wat nieuws verwachten met je eigen trio?

Joshua Redman: “Mijn trio met Reuben Rogers en Gregory Hutchinson bestaat nu al meer dan 10 jaar en we spelen zo geregeld tussen alle andere projecten. De laatste opname was met Trios Live en er is nog zoveel materiaal voorhanden, echt een ‘big book’, dus daar zouden we wel wat nieuws kunnen mee brengen, al bestaan er geen concrete plannen voor een nieuw album over.”

Een première is het slotconcert met Philip Catherine…

Joshua Redman: “Inderdaad, mijn eerste keer dat ik met Philip Catherine speel. Hij is zo’n fantastisch melodische gitarist met een sound zo rijk aan melancholische harmonie en met een unieke manier van spelen. Elke keer dat ik met zo’n topmuzikant speel leer ik ervan bij. Ik hou enorm van gitaar, een betoverend instrument. Peter Bernstein is een van mijn geliefde melodische spelers. Elke gitarist heeft zijn eigen stijl. Het is altijd verschillend om muzikaal te communiceren. Ik kijk er echt naar uit om met Philip die ervaring op te doen.”


Philip Catherine

Je bent muzikaal heel open en breed in vele gedaantes…

Joshua Redman: “Ik hou ervan me muzikaal flexibel op te stellen. Ik hou van heel uiteenlopende soorten muziek, heel verschillende stijlen. Ik wil altijd leren. Mijn doel als artiest is om een muzikale conversatie aan te gaan, eender welke conversatie, waarover die ook mag gaan. Het belangrijkste is de connectie met andere muzikanten, en al spelend te luisteren om hun taal te verstaan. Ik hou van het spelen met vele verschillende muzikanten in verschillende omstandigheden en om daar mijn eigen identiteit aan te koppelen. Ik geloof niet in perfecte muzikale partners, want dan wordt het gauw saai. In jazz is het improviseren, communiceren met iemand die andere ideeën of perspectieven heeft juist zo boeiend. Natuurlijk verkies ik de muzikanten die een zelfde muzikale waarde delen, maar dat sluit geen spanning uit, een beetje verschil kan goed doen.”


Dewey Redman © Jef Vandebroek

Hoe kwam je bij de muzikanten uit voor je nieuwste release Still Dreaming?

Joshua Redman: “Met Still Dreaming wil ik de muziek van Old and New Dreams (band rond Joshua’s vader Dewey, actief van 1976 tot 1987-nvdr) nieuw leven inblazen. Het kwam plots in me op om een band samen te stellen en hun muziek te spelen, maar dan wel met een eigen benadering en met mijn eigen taal. Onmiddellijk dacht ik aan de drie muzikanten die in dit project zouden passen: Brian (Blade), Scott (Colley) en Ron (Miles). Met Brian is er de langste samenwerking, Brian kent dan heel goed Scott, een leerling van Charlie Haden, en met Ron speelde ik nooit eerder, maar hij is sterk beïnvloed door Don Cherry. Ze waren allen heel enthousiast. Ron Miles verstaat heel goed Don Cherry’s sound: de frasering, de manier om de abstracte taal, de hoekigheid toch lyrisch melodisch te laten klinken.


Don Cherry en Ed Blackwell © Jef Vandebroek

Old and New Dreams’ muziek met mijn vader, Charlie Haden, Don Cherry en Ed Blackwell wordt als avant-garde bestempeld en ze speelden natuurlijk heel vrije, abstracte muziek, maar er is een harmonische flow en continuïteit die me aanspreekt en hun inspirator Ornette Coleman alle eer aandoet. Ornette’s grootste innovatie bestond erin de jazzwereld te tonen dat je kon improviseren en een structuur creëren van eigen harmonische ritmes (Colemans Harmolodics-nvdr).

Old and New Dreams zocht nog meer naar een manier van spelen in die zin maar met ‘soulfullness’. Dat blijft me heel sterk bij van de manier waarop mijn vader speelde, heel vrij maar toch sterk verankerd in de roots, folk en blues. Zijn sound heeft dat diepe gevoel.”


Charlie Haden en Ornette Coleman

Still Dreaming grijpt terug naar twee covers…waarom die twee?

Joshua Redman: “We brachten live (o.a. vorig jaar op Jazz Middelheim-nvdr) een heleboel nummers, ook van Ornette Coleman als mijn vader, Charlie Haden en namen 25 tracks op, maar bij het samenstellen van de plaat wilde ik voorrang geven aan eigen werk en bewust niet aan al te bekende nummers van Old and New Dreams of Ornette Coleman. Wanneer je een nummer covert dan val je altijd terug op het origineel en daar word je dan direct mee geconfronteerd. Van Ornette Coleman koos ik Comme Il Faut, maar op één album, Crisis (Impulse! 1972), opgenomen en minder bekend. En van Charlie Haden kozen we Playing, te vinden op het live-album Old and New Dreams (ECM 1980). Maar verder zijn het originele stukken, twee van Scott Colley en vier van mezelf, want hoewel de inspiratie van toen is biedt Still Dreaming een heel nieuw perspectief. Het is niet onze missie om het verleden en een soort Gouden Eeuw te doen herleven, dit is een groep met een heel eigen taal en hopelijk veel toekomst.”

Interview © Bernard Lefèvre
Artikel verschijnt ook op draaiomjeoren.com


v.l.n.r. Brian Blade, Ron Miles, Scott Colley, Joshua Redman © Jon Brown


Dinant Jazz Festival – vrijdag  27 juli tot en met zondag 29 juli 2018

Joshua Redman neemt als peter van Dinant Jazz Festival 2018 de handschoen op om elke dag te schitteren met respectievelijk het Billy Hart Quartet, zijn eigen trio en het Philip Catherine Quartet.

Maar het wordt verder heerlijk genieten in het park van de Abdij van Leffe met Marcus Miller die zijn nieuwe plaat Laid Black voorstelt en een unieke performance van het swingende Monty Alexander Trio. En ook straf muzikaal talent van bij ons komt aan bod. Allen daarheen!

Info en tickets: Dinant Jazz Festival: www.dinantjazz.com


Still Dreaming is uit bij Nonesuch/Warner Music – www.warnermusic.com


our partners:

Clemens Communications


Silvère Mansis
(10.9.1944 - 22.4.2018)
foto © Dirck Brysse


Rik Bevernage
(19.4.1954 - 6.3.2018)
foto © Stefe Jiroflée

VKH Torhout

 

Special thanks to our photographers:

Annie Boedt
Klaas Boelen
Henning Bolte

Serge Braem
Cedric Craps
Christian Deblanc
Cindy De Kuyper

Koen Deleu
Ferdinand Dupuis-Panther
Anne Fishburn
Robert Hansenne
Stefe Jiroflée
Jos L. Knaepen
Hugo Lefèvre

Jacky Lepage
Olivier Lestoquoit
Eric Malfait
Nina Contini Melis
Arnold Reyngoudt
Jean Schoubs
Willy Schuyten

Frank Tafuri
Jean-Pierre Tillaert
Tom Vanbesien
Jef Vandebroek
Geert Vandepoele
Guy Van de Poel
Cees van de Ven
Donata van de Ven
Harry van Kesteren
Geert Vanoverschelde
Roger Vantilt
Patrick Van Vlerken
Marie-Anne Ver Eecke

Jan Vernieuwe
Anders Vranken


and to our writers:

Robin Arends
Marleen Arnouts
Henning Bolte
Danny De Bock
Ferdinand Dupuis-Panther
Paul Godderis
Jean-Pierre Goffin
Bernard Lefèvre
Claude Loxhay
Etienne Payen
Herman te Loo
Georges Tonla Briquet
Iwein Van Malderen
Olivier Verhelst