Jean-Louis Rassinfosse : een halve eeuw met Hortense…

Het zal u vast niet ontgaan zijn: Les Lundis d’Hortense (LDH) viert ‘50 jaar Belgische jazz’ met ‘5 dagen van samenzijn, weerzien en ontdekkingen’, die plaatsvinden van 30 september tot en met 4 oktober. We bekijken het geheel vanuit verschillende invalshoeken. Na die van de nieuwe generatie is hier nu die van de… Nee, ik heb niets gezegd!

De man is net zo indrukwekkend als zijn contrabas, en zijn geschiedenis met de jazz is al even indrukwekkend. Jean-Louis Rassinfosse blikt terug op het begin van het avontuur van de LDH.


Hoe zou je de jazzscene beschrijven toen je begon?

Jean-Louis Rassinfosse : De Belgische jazzscene was nogal heterogeen: er waren veel muzikanten van de eerste generatie, maar er waren toen nog maar weinig jongeren die jazz speelden; er bestond in die tijd trouwens nog geen jazzschool. Het was ook een overgangsperiode tussen de oude en de nieuwe generatie: ik speelde samen met Jacques Pelzer, met Chet Baker... Er waren Janot Morales en Willy Albimoor uit de vorige generatie, die de jongeren accepteerden en het leuk vonden dat zij met jazz begonnen. Er was sprake van een mondelinge overdracht.

Niets institutioneels dus…

Jean-Louis Rassinfosse : We kregen destijds geen subsidies; alleen de opera en de klassieke muziek werden ondersteund. Wat betreft Les Lundis d’Hortense: we kwamen bij elkaar om de zogenaamde ‘derde muziek’ onder de aandacht te brengen, die geen steun kreeg; zelfs op het gebied van platen waren er maar heel weinig opnames van de generatie die aan ons voorafging.

Les Lundis d’Hortense werd opgericht om jonge artiesten onder de aandacht te brengen, met name via een festival. In de Villa d’Hortense kwamen rockmuzikanten, jazzmuzikanten en zangers samen…

Hoe zijn de ‘Lundis d’Hortense’ opgebouwd?

Jean-Louis Rassinfosse : In het begin was het best een hele klus! Er werd veel vrijwilligerswerk gedaan, we waren allemaal in de twintig en bereid om tijd te steken in de vereniging. In die jaren – 1975-1976 – hadden mensen behoefte aan en zin in dit soort bewegingen. Begin jaren 80 raakte het allemaal wat beter gestructureerd en was jazz de meest collectieve beweging van allemaal geworden; rockzangers en -muzikanten waren individualistischer. Michel Herr speelde in die tijd een zeer belangrijke rol, met name bij het zoeken naar hulp, werklozen die stage liepen en, iets later, mensen die civiele dienst verrichtten. Vanaf het begin was er ook een ‘harde kern’ die zich bezighield met de administratie.

Was het LDH-label een vanzelfsprekende keuze?

Jean-Louis Rassinfosse : Het label LDH is ontstaan omdat niemand onze muziek wilde opnemen en we dachten: dan doen we het maar zelf. De platen met Charles Loos, Serge Lazarevitch en ‘Savah’ – die het begin waren van een lange reeks – werden later door Sowarex onder het label IGLOO voortgezet, dat in veertig jaar tijd inmiddels meer dan 300 titels heeft uitgebracht! Er zijn acht platen uitgekomen op LDH, waaronder de plaat met Chet Baker en Philip Catherine, die een enorme publiciteitsstunt was, en ook de eerste jazz-cd die in België werd opgenomen.

En producties buiten de jazz…

Jean-Louis Rassinfosse : Er waren in de LDH-kringen inderdaad ook muzikanten die geen jazz speelden, maar wier stijl elders niet aan bod kwam: zo was er ‘Julverne’ met Charles Loos, die ook een van de oprichters was, en met Jeannot Gillis, die eveneens deel uitmaakte van de LDH-gemeenschap.

Hortense, een vreemde naam om in verband te brengen met jazz…

Jean-Louis Rassinfosse : We zijn voor de veertigste verjaardag teruggegaan naar de Villa d’Hortense, en eigenlijk heette die villa helemaal niet Hortense; we weten trouwens ook niet precies waar die naam Hortense vandaan komt…

Een onderzoek dat ter gelegenheid van het zestigjarig jubileum moet worden uitgevoerd…

Tekst © Jean-Pierre Goffin (vrije vertaling : Jos Demol) - foto’s © Jeanschoubs
In samenwerking met JazzMania

“Les Lundis d’Hortense” viert 50 jaar Belgische jazz