Jasper Huysentruyt, inspiratie uit de natuur…

De talentvolle jazzpianist Jasper Huysentruyt verliet in 2011 de stad Gent om zich te vestigen in Santiago de Chile. Nu hij sinds een half jaar weer in België verblijft, werd het hoog tijd voor een interview.


Jasper, ooit lang geleden hoorde ik jou, bij een familiale aangelegenheid prachtig een étude van Chopin spelen. Ik veronderstel dat jij een klassieke opleiding hebt genoten ?

Ik heb inderdaad 9 jaar klassieke piano gestudeerd aan het conservatorium van Kortrijk. Ik had daar graag als kind al vroeg willen mee starten maar indertijd mocht je pas vanaf je 8ste levensjaar naar de muziekschool. En er kon alleen maar klassieke muziek worden gevolgd, in tegenstelling met de vele genres die worden aangeboden in het huidig lessenpakket ! Ik speel trouwens dagelijks nog een aantal uren klassiek. Chopin maar vooral de studies van Bach zoals “Das Wohltemperierte Klavier” deel 1 & 2.

Wanneer maakte je dan de overstap naar Jazz ?

Er is nooit een bewuste overstap gebeurd. Van in het begin van mijn studies heb altijd graag geïmproviseerd. Toen ik in contact kwam met de blues kon ik me totaal improvisatorisch uitleven!

Pas op mijn 15de begon ik bewust naar jazz te luisteren. Het eerste album dat me op weg zette was het liveconcert “The Cure” van het Keith Jarrett Trio (ECM). Al vond ik het wel vervelend dat er een 'ambetanterik' tijdens dat concert op een kazoo zat te blazen. Ik had nog niet door dat het de vocalises van Jarrett zelf waren...

Ik ben me pas echt sterk gaan interesseren in jazz tijdens mijn opleiding producer aan het Gents Conservatorium. Na 1 jaar heb ik die studies afgebroken om me volledig te storten op de studie jazzpiano ! Ik wou me daarop concentreren om het instrument op een andere manier te verkennen dan de klassieke benadering. In die periode leerde ik de groten uit de jazzwereld kennen... John Coltrane, Charlie Parker, Chet Baker, Antonio Carlos Jobim en vooral Bill Evans.

Welke docenten zijn je bij gebleven?

Voor piano was dat Ernst Vranckx en vooral met Erik Vermeulen was er een boeiende chemie! Voor ensemble waren dat Marc Godfroid, Hans Van Oost en Pierre Vaiana.

En speelde je toen al in eigen formaties?

Aanvankelijk hadden we gelegenheidscombo's voor recepties of feestjes. Maar dan vormde ik een trio met Filip Vandebril en Lander Gyselinck. Daarmee speelden we elke maandag in de Hot Club De Gand. Op andere dagen begeleidde ik daar de swingjazz van Fapy Lafertin of de freejazz van Bart Maris.

Wat deed je na je opleiding aan het conservatorium ?

Met dat vaste trio speelden we veel concerten in diverse culturele centra, in de Beursschouwburg en ook enkele concerten op Klara.

Door welke pianisten werd je vooral beïnvloed ?

Zoals al vermeld Keith Jarrett en Bill Evans natuurlijk. Ook Brad Mehldau maar vooral Bud Powell heeft een heel sterke invloed op mij gehad. Ook Thelonious Monk maar dan vanwege zijn heel aparte esthetiek. En verder, vaste waarden als McCoy Tyner en Herbie Hancock.

En vele jaren later ben ik intensief de stijl van stride pianisten als Fats Waller, James P. Johnson, Art Tatum en Jelly Roll Morton gaan bestuderen. Op het conservatorium werden deze maar heel terloops vermeld. Maar ik vind hun pianistieke technieken en originele swing erg intrigerend !

In 2011 verhuis je naar Chili, het thuisland van je vriendin. Niet direct een jazz minded land zou ik zo denken ?

In Zuid-Amerika zijn Argentinië en Chili de 2 landen waar jazz floreert! Er zijn veel Amerikaanse invloeden. In Chili wordt vooral hard bop gespeeld van Horace Silver, Charles Mingus e.a. En in Argentinië meer de avant-garde en cool jazz van Lennie Tristano en Warne Marsh. En vanuit Europa is vooral Django Reinhardt van groot belang. Elk Zuid-Amerikaans land heeft zijn Django festival. Er bestaat een terminologie in de Creoolse gipsy jazz “guachaca” een woord dat het afgedempte gitaarritme imiteert. Chili is een gitaarland. De line-up is meestal vrij klassiek. Hoofdzakelijk akoestisch en in mindere mate elektronisch! En de stijl is doorgaans hardbop met soms een fusie van lokale muziekelementen en instrumenten.

Zijn er veel locaties voor jazzconcerten?

Het is een komen en gaan van Jazzclubs al die tijd dat ik daar woonde. Maar in Santiago is er één vaste waarde: de “Thelonious”. Een heerlijke bruine kroeg waar tot 2 concerten per dag worden georganiseerd. Er is een vleugelpiano aanwezig wat niet zo evident is in Chili. Het publiek bestaat uit veel jonge mensen die gedisciplineerd luisteren en zwijgen. Daar heb ik zowat 10 jaar regelmatig gespeeld met mijn vast trio. Met Nelson Arriagada op contrabas en Cristobal Massis en later Matias Mardones op drums.

Je bracht ginder 2 prachtige albums uit met dat trio: ”Condors” in 2015 en “Mita's Blues” in 2022…

Ja, inderdaad. Het eerste album werd opgenomen in de concertzaal van de Universiteit van Santiago waar een Steinway vleugel stond met een perfecte akoestiek. “Mita's Blues” werd opgenomen in de studio met een piano uit 1800 die niet echt optimaal bespeelbaar was. Het is niet evident om in Chili een degelijk goed onderhouden instrument te vinden. De budgetten voor cultuur blijven dikwijls aan de foute handen plakken waardoor er weinig geld wordt uitgegeven aan degelijke instrumenten.

In 2025 speelde ik een geslaagd afscheidsconcert dat live werd opgenomen en dat ik in de nabije toekomst nog graag zou uitbrengen als afsluit van dit Zuid-Amerikaanse hoofdstuk.

Hoe zou je jouw stijl omschrijven ?

Dat vind ik een heel moeilijke vraag. In mijn stijl zit invloed van jazz, klassiek en ook moderne elementen. Veel inspiratie put ik uit de natuur, de visuele landschappen. En vaak bij het componeren, schrijf ik partijen in functie van de bepaalde muzikale kwaliteiten van de medemuzikanten.

Wat zijn jouw artistieke perspectieven nu je sinds 6 maanden weer in België resideert ?

Ik speelde al een aantal soloconcerten; Ook met zangeres Gudrun Roos deed ik al een aantal optredens waarbij het repertoire uit chanson en jazz standards bestaat. Ik geef momenteel ook les aan de muziekacademie van Harelbeke, Oostende en Roeselare.

Natuurlijk zou ik weer erg graag met een vast trio het podium op willen maar daarvoor zou ik een aantal concertdata in het vooruitzicht moeten hebben om aan het repeteren te slaan met een ritmesectie ! Alle aanbiedingen of voorstellen zijn welkom.

Interview © Jan Van Stichel - foto’s © William Gurdebeke