#IWD2026: Tara Cunningham

We gaan nog veel meer horen van de verbazingwekkend veelzijdige en veelgevraagde gitariste Tara Cunningham. In de afgelopen achttien maanden is haar naam steeds vaker opgedoken in de Britse jazzscene, in bands onder leiding van trompettiste Laura Jurd, saxofonist Tom Challenger, pianist Liam Noble, drummer Seb Rochford en anderen.

Dit is het eerste gepubliceerde profiel van een in Londen geboren en in Bath opgegroeide muzikante met een onderscheidend geluid, een sterke muzikale aanwezigheid en een aanstekelijk positieve instelling.



Ik sprak met Tara Cunningham tijdens haar enige vrije ochtend tussen twee tournees in. Ze had net elf optredens aan de oostkust van de VS achter de rug met de avant-rockband Modern Nature, waarin ze samen met Jack Cooper, het boegbeeld van de band, lead- en ritmegitaar speelt en leadzang verzorgt. Later die dag zou ze vertrekken met Laura Jurds band Rites and Revelations voor optredens in Nederland.

Toen ik haar vroeg naar de druk, de snelle ommezwaai en hoe totaal verschillend deze twee ondernemingen in alle opzichten moeten zijn, viel me als eerste op dat ze geen enkele vermoeidheid vertoonde, alleen maar een inspirerende positiviteit:

“Ik vind het allemaal geweldig; het voelt alsof het allemaal deel uitmaakt van hetzelfde.”

© Madeleine Young

De gitariste werd in 1999 geboren in Haggerston in Oost-Londen, maar haar familie verhuisde uit de hoofdstad toen ze twee jaar oud was.

“Ik ben opgegroeid in Bath. Ik begon met gitaarspelen toen ik acht was. Ik groeide op met de platencollectie van mijn vader, die bestond uit psychedelische rock en artrock uit de jaren 70 – Pink Floyd... David Bowie. En ik was dol op Talking Heads.”

Een vroege motivator was de actieve aanmoediging die ze kreeg van de leraren op haar middelbare school in Bath. Een van hen had de leiding over de bigband van de school en leidde ook een jazzgroep die optrad tijdens evenementen in de omgeving van Bath. Toen Tara Cunningham op dertienjarige leeftijd werd uitgenodigd om in de evenementenband te spelen, voelde dat belangrijk:

“Optreden en het vooruitzicht om op die leeftijd geld te verdienen, was zeker vormend”, herinnert ze zich. Ze kijkt ook terug en is dankbaar voor de begeleiding van haar vroege leraren – “dat was belangrijk – mensen die me lieten zien welke weg ik moest inslaan.”

Een van hen was freelance/sessiedrummer Mark Whitlam, die een popband leidde op de school. Hij adviseerde haar dat het studeren van jazz haar als muzikant een breder perspectief zou bieden dan het studeren van pop. Ze begon de zaterdagschool te volgen in de Junior Department van de Royal Academy of Music.

“Dat was mijn kennismaking met de Londense jazzwereld. Het was een eyeopener om mensen van mijn leeftijd te ontmoeten die hetzelfde deden.” 

Tot haar leeftijdsgenoten behoorden muzikanten die later grote furore hebben gemaakt, zoals trompettisten Ife Ogunjobi van Ezra Collective en Alex Ridout.

Door haar jazzopleiding bij Junior RAM en vervolgens bij Trinity Laban werd een belangrijke richting versterkt, wat Cunningham haar “rebellie tegen de archetypische jazzgitaar” noemt, door het besef dat “andere instrumenten veel interessanter en expressiever kunnen klinken”. 

© Madeleine Young

Voor haar is het belangrijk om individuele noten en klanken een bepaald karakter te geven, in plaats van te streven naar vloeibaarheid of homogeniteit.

“Ik heb me altijd meer aangetrokken gevoeld tot textuur en gebaren in het spel, dan tot de ingewikkelde taal van een melodielijn.”

Haar recente soloalbum ‘Almost -Not Exactly’ (Nonclassical) versterkt dat nog, met verschillende manieren om de snaren voor te bereiden, tikken op de gitaarbody en verschillende microtonen.

“Ik voel me erg aangetrokken tot ‘wonk’ in de muziek”, glimlacht ze.

Dat soort spel spreekt vooral pianist/bandleider Liam Noble aan, wiens kwartet met Tara Cunningham, drummer Will Glaser en contrabassist Tom Herbert het op een manier verkent die doet denken aan Ornette Colemans Prime Time, maar dan met elektronische effecten. De aanwezigheid van Tara Cunningham in die band is bijzonder bevorderlijk voor het ontstaan van mooie dingen. “Ze neemt het serieus... maar er zit veel humor in wat ze doet”, zegt Liam Noble.

De gitariste is het daarmee eens: “Humor is een belangrijk onderdeel van mijn persoonlijkheid en wie ik ben.”

Ik was benieuwd of er uitzonderingen waren op haar afkeer van jazzgitaar, artiesten waar ze wel een sterke voorkeur voor heeft? Cunningham is een groot fan van Jim Hall en verwijst naar ‘Conversations’, het duo album met Joey Baron, en zijn laatste studioalbum, opgenomen in 2010.

“Ik vind duo's over het algemeen zo spannend, omdat ze vaak zo bloot en verkennend zijn - voor mij belichaamt dit album alles wat ik zo mooi vind aan het spel van Jim Hall.”

© Casey Vock

Ze werkt veel in een duo met een goede collega die bij haar in dezelfde klas zat op Trinity, bassist Caius Williams, en de impuls die ze allebei geven aan de vrije improvisatiescene klinkt bijzonder spannend, zelfs verfrissend: “Ik hou van het aspect van vrije improvisatie waarbij je grappige, zelfs behoorlijk gekke geluiden kunt maken!” 

Tara noemt ook het voorbeeld van haar samenwerking met zangeres Eska voor een duo-improvisatie tijdens het Moment's Notice-optreden in Peckham, en herinnert zich met veel plezier het moment waarop de zangeres reageerde op het huilen van een baby door met het geluid te werken en het in de voorstelling te verwerken. “Dat was zo'n krachtige manier om op een humoristische manier contact te maken met het publiek, ik vond dat geweldig.”

Fundamenteel voor Tara Cunninghams manier van werken is haar voorliefde voor samenwerking met artiesten die zich niets aantrekken van regels. Als voorbeeld herinnert ze zich de eerste keer dat ze met Steve Noble werkte: “Dat was een hersenkraker – hij trok zich echt niets aan van de regels die je zou associëren met het spelen van free jazz. Hij introduceerde puls – en zelfs melodie – het was inspirerend!”

Ze beschouwt haar meest recente soloalbum, ‘Almost - Not Exactly’ (Nonclassical), eerder als een samenwerkingsproject dan als een soloproject, ditmaal met een goede vriendin, beeldend kunstenaar Jemima Seymour. Over haar eigen muziek op het album zegt ze: “Ik heb altijd gehouden van beat gedreven muziek en het gebruik van ‘gevonden geluiden’ daarin”, maar wat het compleet maakt, is het visuele aspect, met de beatritmes als soundtrack voor een paar dansers in Athene.

Tom Challenger zegt: “Ze is een geweldige partner om mee samen te werken. Haar manier van spelen is uniek, maar met een sterke persoonlijkheid.” Het is een idee dat Tara Cunningham, zoals te verwachten, graag herhaalt: “Ik hou van samenwerking in welke vorm dan ook. De ontmoeting van twee geesten in een live-context is altijd heel bijzonder.”

Tekst © Kai Hoffman; UK Jazz News (vrije vertaling: Jos Demol) -  foto’s © Madeleine Young / Izzy Tippins / Casey Vock

© Izzy Tippins

Tara Cunningham speelt op: 
‘Barb and Feather’  (Lo Recordings) van Red Snapper - (BANDCAMP)
‘Almost - Not Exactly' (Nonclassical) – YOUTUBE 
‘Finding Ways’ van Seb Rochford -  (BANDCAMP)

The Sleeves – (met Jack Cooper) release datum mei 2026

Website

Dit artikel wordt gelijktijdig gepubliceerd in de volgende Europese tijdschriften, ter gelegenheid van “Milestones”, een initiatief om jonge jazzmuzikantes in de schijnwerpers te zetten: Citizen Jazz (Frankrijk), JazzMania (België), Jazz'halo (België), Jazz-Fun.de (Duitsland), Donos Kulturalny (Polen), In&Out Jazz (Spanje), UK Jazz News (Verenigd Koninkrijk) en Meloport (Oekraïne).