#IWD2026: Ornella Noulet : een reis met Ola Tunji

De groep Ola Tunji en met name saxofoniste Ornella Noulet hebben de afgelopen maanden de aandacht getrokken van jazzliefhebbers. Dat wekte de interesse van het platenlabel W.E.R.F. en prikkelde onze nieuwsgierigheid.


We kennen je nog niet zo goed, maar daar komt waarschijnlijk verandering in. Wil je jezelf even voorstellen en ons iets vertellen over je afkomst en je muzikale carrière?

Ornella Noulet : Ik ben Française en kom uit een voorstad van Parijs. Ik ben vierentwintig jaar oud en ben op mijn zevende begonnen met saxofoon spelen, aan het conservatorium van Les Lilas. Daarvoor had ik muziekles gehad en verschillende instrumenten geprobeerd, maar uiteindelijk koos ik voor de saxofoon. Op mijn zeventiende ging ik naar het conservatorium van Parijs. Daar studeerde ik bij Pascal Gaubert. Daarna ging ik naar het regionale conservatorium, waar ik les kreeg van Jean-Charles Richard. Ten slotte deed ik toelatingsexamen voor het conservatorium van Brussel, waar ik werd toegelaten. Momenteel volg ik lessen bij Jeroen Van Herzeele.

© France Paquay

Er zijn heel wat Franse muzikanten die aan het conservatorium van Brussel hebben gestudeerd. Hoe verklaar je dat?

Ornella Noulet : Ja, dat klopt. De reacties die we in Frankrijk krijgen, zijn erg positief. Brussel is een stad met een rijke cultuur. Het is ook een kwestie van mentaliteit. Belgen staan cultureel gezien meer open dan Fransen. Het is ook een erg kosmopolitische stad, wat veel mensen aantrekt en de muziek die er gespeeld wordt voedt.

Je bedoelt in de leermethoden?

Ornella Noulet : Ja. Maar ook op esthetisch vlak. Nogmaals, ik vind dat de Belgische scene opener is dan de Franse... Nu maak ik zeker vijanden! (lacht) Maar dat is mijn mening.

Wat waren je eerste muzikale ervaringen? Ik kan me moeilijk voorstellen hoe je ontwikkeling is verlopen om bij Coltrane terecht te komen. Of beter gezegd, welke wegen een jong meisje (of een jonge muzikante) bewandelt om bij Coltrane terecht te komen. En waarom juist hij?

Ornella Noulet : Zoals zo vaak zijn de eerste emoties verbonden met het gezin. Mijn vader luistert bijna uitsluitend naar Afro-Amerikaanse muziek. Al sinds ik klein ben, hoor ik veel gospel, soul, funk... Vooral uit de jaren zeventig. Ik denk dat dat mijn muzikale smaak sterk heeft beïnvloed. Daarnaast heb ik ook gedanst. Ik associeerde wat mijn vader beluisterde met lichaamsbewegingen. Ik ontdekte jazz pas op mijn veertiende. Daarvoor wist ik niet wat het was. En ik kan je vertellen dat ik het in eerste instantie niet leuk vond! Het kostte me een jaar om te begrijpen hoe het werkte. Tot dan toe had ik geen enkel hulpmiddel om dat te doen. Ik voelde me een beetje in de steek gelaten met mijn saxofoon...

John Coltrane ontdekte ik met het album “Ballads”. Hetzelfde verhaal: ik was niet meteen verkocht. Ik hield enorm van de klank van zijn saxofoon, maar ik begreep niets van zijn vocabulaire, zijn frasering. Ik had niet het nodige intellectuele begrip om het leuk te vinden. Ik denk dat dit voor veel jonge muzikanten geldt. De muziek van Coltrane lijkt ongrijpbaar als je een tiener bent.

Toen ik in Brussel aankwam en de mensen ontmoette die mijn vrienden werden en met wie we Ola Tunji oprichtten, stortte ik me opnieuw in de jazz. Maar dan op een andere manier, op een meer spirituele manier. Dus ja, ik voelde een diepe verbondenheid met jazz. Ik identificeerde me er emotioneel mee. Vanaf dat moment wilde ik deze muziek beter begrijpen, bestuderen en mezelf erover informeren.

Ola Tunji © Robert Hansenne

Betekent dit dat alle leden van het kwartet Ola Tunji fan zijn van Coltrane? Zijn er nog andere interesses?

Ornella Noulet : Ja, we zijn fans van Coltrane. Maar let wel, wat ook zo kenmerkend is voor Coltrane, is dat zijn muziek de weg vrijmaakt voor anderen. Het is een vooroordeel om te denken dat er sprake is van een soort Coltrane-sektarisme. Integendeel, het is een geheel! Alles is aanwezig, alles heeft zijn bestaansreden...

Openheid, maar ook werk waarschijnlijk?

Ornella Noulet : Ja, je kunt dat niveau niet bereiken zonder enorm veel werk en zonder grote discipline.

Waar komt de verwijzing naar “Ola Tunji” vandaan?

Ornella Noulet : Het is eigenlijk de naam van Coltrane's laatste live-opname. Het is vernoemd naar de laatste club waar hij speelde. Het is eigenlijk een cultureel centrum in New York, dat zelf zijn naam ontleent aan de Nigeriaanse percussionist Babatunde Olatunji.

Ik heb het gevoel dat het afgelopen jaar cruciaal is geweest voor je carrière. Ben je je ervan bewust geworden dat je voortaan het beroep van muzikante zult uitoefenen?

Ornella Noulet : De wens om van muziek te leven, heb ik al sinds mijn zeventiende. Ik ben naar Brussel gekomen om professioneel muzikante te worden, dat is duidelijk. Het afgelopen jaar heb ik vooral zelfvertrouwen gekregen. Ik durf nu te denken dat ik dat doel kan bereiken. (glimlacht)

© France Paquay

Je groep Ola Tunji heeft naam gemaakt, vooral in Vlaanderen, waar jullie zijn uitgenodigd op grote festivals (Gent en Brugge)…

Ornella Noulet : Gent was een springplank. Een zeer belangrijk moment voor de groep. We hadden in 2024 een EP uitgebracht, die we naar Benny Claeysier, de baas van het platenlabel W.E.R.F., hadden gestuurd. Hij vond het erg goed, waardoor we een aantal dingen konden regelen, waaronder de inschrijving voor deze springplank, waardoor we meer bekendheid kregen.

Heb je daar een prijs gewonnen?

Ornella Noulet : Ja, de publieksprijs en de juryprijs... Dat helpt ons enorm en geeft ons de middelen om bij W.E.R.F. op te nemen. Onze EP komt in april uit op vinyl en daarna gaan we de studio in om een album op te nemen dat in oktober uit moet komen. Deze prijzen hebben ons enorm veel goed gedaan. Alleen al het gevoel dat we mensen kunnen raken met onze muziek, dat is heel sterk!

Vanavond (het interview werd in januari opgenomen in Luik, in de Cercle du Laveu) speel je in duo met Egon Wolfson, de drummer van Ola Tunji. Betekent dit dat we nog meer improvisatie en free jazz te horen krijgen?

Ornella Noulet : Ik ben dol op free jazz. Deze muziek maakt ook integraal deel uit van de muziek van Coltrane. Hij is een van de vernieuwers, zo niet een van de grondleggers ervan. De geschiedenis van de free jazz is enorm, er valt veel te ontdekken en te bestuderen. De erfenis is erg belangrijk op artistiek vlak, op het vlak van wat deze muziek aan andere muziekgenres heeft bijgedragen. Er is ook een politieke dimensie die mij na aan het hart ligt. Free jazz heeft een bevrijdende kracht, een verzet tegen fascisme. Ik ben een vrouw, ik kom uit een voorstad, uit een arbeidersgezin. Ik voel me zeer betrokken bij de strijd tegen onderdrukking, bij de strijd voor het behoud van onze rechten. Ik vind dat ik daar ook een rol in te spelen heb.

© France Paquay

Wat is jouw persoonlijke ervaring als jonge vrouw in de jazzwereld?

Ornella Noulet : Er zijn veel dingen die ik wil zeggen. Ik vind dat belangrijk. Met de erkenning die ik vandaag geniet, kan ik zeggen dat het beter gaat... Maar het gebeurt nog steeds dat ik na een concert ongepaste opmerkingen krijg. Over mijn manier van spelen of over mijn uiterlijk. In ieder geval opmerkingen die men nooit tegen een man zou durven maken.

Misschien door de manier waarop je je kleedt?

Ornella Noulet : Inderdaad. Als ik een rok draag, krijg ik allerlei opmerkingen. Daardoor ben ik op een gegeven moment geneigd geweest om me mannelijker te gaan kleden. Op het podium draag ik wijde kleding zodat mijn vormen niet te zien zijn, en ik gebruik weinig make-up. In een bepaalde periode verwaarloosde ik mezelf zelfs een beetje, om me als het ware te mengen tussen de andere muzikanten. Ik wilde gezien worden als de anderen, die voor het overgrote deel mannelijke muzikanten waren.

De jazzwereld draait ook om jamsessies... Hoe wordt een jong meisje dat met haar saxofoon aankomt, bekeken?

Ornella Noulet : Ik kan je vertellen dat ik heel slechte ervaringen heb gehad. Vooral in Parijs. Als jonge vrouw beginnen is heel moeilijk. Soms zelfs wreed... Je voelt je alleen, je kunt je met bijna niemand identificeren en soms voel je je zelfs onveilig. Het ergste is het gevoel dat je niet op je plek bent. Dat gevoel heb ik jarenlang gehad.

Je moest dus volhouden...

Ornella Noulet : Ja. Ik moest ook in opstand komen tegen de instellingen, tegen docenten uit een ander tijdperk, uit andere generaties. Uiteindelijk kost ons dat meer energie dan mannen.

© France Paquay

Je zegt me dat het nu iets beter gaat. We zien dat er momenteel andere jonge, vrouwelijke muzikanten op het Belgische jazzpodium verschijnen, zoals Alejandra Borzik, Adèle Viret en nog anderen. Bespreken jullie dit delicate onderwerp onder elkaar?

Ornella Noulet : Ja, natuurlijk. We vormen een hechte gemeenschap en dat is erg nuttig. Er is veel solidariteit tussen ons. We steunen elkaar. Ik heb veel hoop voor deze jeugd. Voor onze generatie uiteindelijk.

Wat zijn je wensen voor 2026?

Ornella Noulet : Ik wil vrede hebben met wat ik doe. Leuke momenten delen met vrienden, mijn familie zien. En vooral altijd evenveel liefde voor muziek blijven koesteren. Maar daar twijfel ik niet aan! (glimlacht)

Interview © Yves Tassin, JazzMania (vrije vertaling: Jos Demol)  -  foto’s © France Paquay / Robert Hansenne



Dit artikel wordt gelijktijdig gepubliceerd in de volgende Europese tijdschriften, ter gelegenheid van “Milestones”, een initiatief om jonge jazzmuzikantes in de schijnwerpers te zetten: Citizen Jazz (Frankrijk), JazzMania (België), Jazz'halo (België), Jazz-Fun.de (Duitsland), Donos Kulturalny (Polen), In&Out Jazz (Spanje), UK Jazz News (Verenigd Koninkrijk) en Meloport (Oekraïne).