Christian Leroy: filmcomponist met een brede kijk

De connectie tussen Steve Lacy, de cultfilm ‘Dracula’ uit 1931 van Tod Browning en het Atomium? De Belgische pianist en componist Christian Leroy.

Hij is te gast tijdens de nieuwe editie van Son.Oor (26.01-1.02.2026). De ideale gelegenheid om hem in de focus te plaatsen aan de hand van enkele belangrijke ankerpunten uit zijn carrière.

© Igloo Records

Christian Leroy zijn grootste passie is het componeren van soundtracks voor stille films en deze muziek nadien ook live uit te voeren tijdens de vertoningen. Dit is voor hem de ideale manier om continu te schipperen tussen jazz en hedendaags klassiek.

Daarnaast richtte hij in 1979 het ensemble Musique Vivante op dat later de meer eclectische naam Métarythmes de l’air kreeg.

Bovendien is hij ook actief in diverse culturele werelden en kruiste het pad van schilders, beeldhouwers, poëten en theaterensembles. Het leverde hem een hele reeks internationale onderscheidingen op.

Hierbij een kleine selectie uit zijn uiteenlopende initiatieven en projecten.

Métarythmes de l’air: een labo voor sonisch onderzoek 

Van meet af aan stak hier een welbepaalde visie achter.

“Het is noch jazz noch klassiek maar de banden zijn er wel. Bovenal is de beeldtaal in onze muziek de belangrijkste factor die gerust omschreven kan worden als impressionistisch.”

Er verschenen reeds verschillende albums bij diverse labels waaronder Cristal en Igloo. Anno 2026 bestaat Métarythmes de l'air uit violist Jeannot Gillis, basklarinettist Philippe Saucez, hoboïst Piet Van Bockstal en Leroy zelf op piano. Aan het oorspronkelijk basisidee is niet gesleuteld.

Ontmoetingen in jazz en verder

Jazz blijft duidelijk een geliefkoosd actieterrein. Zo staan in zijn cv namen vermeld als Fred Van Hove, Louis Sclavis, Steve Lacy, Barre Phillips, Paul Lytton en Boyan Vodenitcharov maar ook Pierre-Alain Volondat.

“Het zijn samenwerkingen die voortvloeien uit toevallige ontmoetingen, meestal tijdens festivals waar je gelijkgestemde zielen ontmoet met een brede visie. Met Fred Van Hove werkte ik jaren samen. We maakten tevens een aantal opnamen. Een buitenbeentje is natuurlijk pianist Pierre-Alain Volondat die in 1983 de Koningin Elisabethwedstrijd won. Hij is iemand die echt openstaat voor alles. Dankzij hem leerde ik de strenge regels van klassiek beter kennen. Omgekeerd ging hij zich interesseren aan improvisatie. Zo bracht ik hem in contact met Renaud Patigny die hem vervolgens uitnodigde voor zijn boogiewoogie festival!"

Het Belgisch Pianokwartet, Antwerpen 1995 © Gérard Rouy

Het Belgisch pianokwartet 

Het begon als een duo van Christian Leroy met Fred Van Hove. Nadien kwamen daar Walter Hus en Eddy Loozen bij. Er was een periode dat ook Marilyn Crispell deel uitmaakte van het kwartet.

Quator Noir

Er was nog het Quator Noir dat muziek bracht rond mythologische thema’s gekoppeld aan gesproken en gezongen teksten. Inhoudelijk leunde dit dichter aan bij muziektheater. Leroy bevond zich in gezelschap van José Bedeur en percussionist Ivo Vander Borght. De lp ‘Des Ténèbres A La Lumière’ (Casemates, 1989) is een fel gegeerd cultobject.

Soundtracks

Bovenal gaat haast al Leroy’s aandacht naar het componeren van filmmuziek voor een aantal klassiekers uit de periode van de stille film. Hieronder ‘Dracula’ van Tod Browning, ‘La Belle et la Bête’ (Jean Cocteau) en Carl Theodor Dreyer’s ’La Passion de Jeanne d'Arc’. Allemaal films in zwart-wit met sterk expressionistische ondertoon. Vanwaar die fascinatie?

“Het juiste evenwicht vinden tussen vrijheid enerzijds en bepaalde beperkingen eigen aan het genre. Dat ik jaren een van de vaste pianisten was bij Cinematek in Brussel (het vroegere filmmuseum, nvdr) voor het live begeleiden van dergelijke films zegt genoeg. Momenteel komen de meeste aanbiedingen uit Frankrijk. De markt in België is te klein. Regelmatig voer ik eveneens opdrachten uit voor de filmmusea van Bologna, Madrid en Parijs.”

Natuurlijk mochten kortfilms van Laurel en Hardy niet ontbreken. Binnenkort trekt Leroy naar Frankrijk om solo op te treden tijdens het Festival de Jazz à Saint Sat (Charentes) met een programma rond Laurel en Hardy en zelfgeschreven muziek.


Het Atomium

In 2005 werd Leroy door de stad Brussel geselecteerd om de muziek te componeren voor de documentaire over de bouw van het Atomium in 1957. Een ander aspect van deze polyvalente muzikant.

© Marcel Leroy

Guy Segers

In de jaren tachtig kruiste Leroy regelmatig het pad van Guy Segers, bassist en oprichter indertijd van het legendarische label Carbon 7. Ze maakten plekken als de Brusselse Bloomdido onveilig. Hun eerste ontmoeting dateert al uit de jaren zeventig bij de WIM-bigband (WIM=Werkgroep Improviserende Musici). Inmiddels is Segers een van de meest productieve muzikanten op Bandcamp. Vooral zijn oeuvre met de Eclectic Maybe Band is indrukwekkend.

Son.Oor: La Semaine du Son/De Week van de Klank

Dit originele en uiterst eclectisch festival omvat een caleidoscopisch aanbod van evenementen met concerten, geluidsinstallaties, workshops en luistersessies. Centraal staat klank onder de meest extreme vormen en op onverwachte locaties hoofdzakelijk in Brussel maar eveneens in Vlaanderen en Wallonië. Toegang is gratis maar reserveren is noodzakelijk.

Christian Leroy kreeg een plaats op de affiche met TranseFusion 4 (01.02.2026, Flagey-Studio 2). Het betreft een eerbetoon aan geluidskunstenaar Philippe Franck. Het kwartet wordt gevormd door vier multidisciplinaire artiesten: Isa*Belle Vrammout, Stéphane Kozik, Gauthier Keyaerts en Leroy zelf.

“We speelden in het verleden reeds samen, recent nog in Corsica. Alles draait rond improvisatie en het creëren van sonische patronen waarbij we gebruik maken van digitale technieken.” 

YouTube

Op zijn YouTube kanaal is een hele reeks uittreksels te zien van films waarvoor Leroy de muziek schreef.

© collection Chrstian Leroy

Soundcloud

Hier kan je onder meer ‘Ecran Noir pour une Note Blanche’ beluisteren met de medewerking van gitarist Alain Pierre en verder nog naast Christian Leroy zelf Philippe Saucez, José Bedeur, Pascal Ducourtioux, Paola Corti en Piet Van Bockstal. Opvallende parallellen zijn deze met de wereld van Nino Rota die de muziek componeerde voor de films van Fellini.

“Hij maakt ontegensprekelijk deel uit van mijn pantheon componisten.”

Tekst © Georges Tonla Briquet

© collection Chrstian Leroy