alejandra borzyk : En corps..

© Laurent Orseau

Tussen de optredens voor het verschijnen van 'body' door gaf saxofonist.e alejandra borzyk ons een aantal zeer overtuigende free optredens. Van haar veranderende lichaam tot haar verlangen om elders heen te gaan, alejandra ontweek geen enkele liefdesverklaring...


Je hebt een groot deel van je (jonge) leven in Spanje doorgebracht (alejandra is dertig jaar oud). En vandaag bouw je, net als veel andere muzikanten, je muzikale carrière op in Brussel. Is Brussel de Europese hoofdstad van de jazz geworden?

alejandra borzyk : Brussel is een stad in beweging, met mensen die er tijdelijk verblijven, maar ook veel mensen die er uiteindelijk blijven wonen. Er heerst een bruisende sfeer en er zijn veel kansen voor opkomende kunstenaars, ondanks het feit dat we sinds dit jaar de impact voelen van de bezuinigingen op cultuur door de beleidsmakers. Tot nu toe was er veel steun voor projecten in ontwikkeling. Dat is nu iets minder het geval, maar dat belet niet dat de mix en de underground scene blijven bestaan.

Brussel is nu juist een kosmopolitische stad. Dat past perfect bij jouw kijk op muziek, bij jouw streven om culturen en genres te laten samensmelten...

alejandra borzyk : Daardoor heb ik niet het gevoel dat ik stilsta... Maar ik ben niet van plan om te blijven, ik wil graag wat anders gaan doen …

© Laurent Orseau

Veel muzikanten gaan inderdaad elders kijken om nieuwe ervaringen op te doen…

alejandra borzyk : Ja, ik zou graag andere muzikanten ontmoeten, om te zien hoe het er in andere steden aan toe gaat. Ik denk aan Berlijn, Kopenhagen... New York lijkt me ook wel wat. Tot op heden heb ik alleen Madrid en Brussel gekend. Nu ik hier een beetje gesetteld ben, zou ik kunnen proberen mijn netwerk uit te breiden.

Zou je bijvoorbeeld naar een exotisch land willen reizen om kennis te maken met de muziekcultuur daar?

alejandra borzyk : Ik hou niet van het woord ‘exotisch land’. Ik wil graag in de muziekwereld blijven waar ik zo van hou, die veel stijlen en culturen omvat, maar ik denk dat ik bepaalde grenzen heb bereikt en ik voel de behoefte om verder te gaan in het begrijpen van muziek, vooral in de belichaming van talen. Ik zou me graag wat meer op de achtergrond willen houden. Ik heb de afgelopen jaren veel getoerd en hard gewerkt aan dit album. Dat is allemaal geweldig en ik ben er blij mee, maar ik voel de behoefte om een stap terug te zetten, om weer tot mezelf te komen en mijn kennis van muziek, haar geschiedenis en culturen te verdiepen.

We hebben je in verschillende samenstellingen zien optreden: solo, in duo, in een zeer vrije stijl. Heeft het werken in een groep als ‘bodies’ op een gegeven moment tot een vorm van frustratie geleid? Een beperking op het vlak van spelen en componeren?

alejandra borzyk : Vertel eens, waarom stel je die vraag?

© Laurent Orseau

Met andere woorden, je gemoedstoestand lijkt te veranderen naargelang je solo, in duo of met een band speelt...

alejandra borzyk : Ja, ik heb inderdaad verschillende facetten als muzikante en ik vind het leuk om verschillende speelgelegenheden te hebben, dat past goed bij mij. Laten we zeggen dat ik me sinds een jaar meer bezighoud met vrije, meer open improvisatiemuziek.

Met bodies kwamen we eerst terecht in iets dat sterk op vormen was gebaseerd, iets heel strak. Toen ik de groep oprichtte, wilde ik echt dat er groove in zou zitten. Vandaag hebben we een goede manier gevonden om samen te werken, zowel wat betreft de arrangementen als het spelen. Het is een tweedimensionale ruimte die speelt met het contrast van improvisatie en voor het onderzoek naar klank met Camille-Alban Spreng op een zeer solide ritmische basis die wordt aangeboden door Mateusz Malcharek en Elie Gouleme. Ik voel me daar op mijn gemak.

Het is waar dat er een moment was waarop ik me een beetje verstikt voelde, omdat improvisatieruimte voor mij erg belangrijk is, ongeacht de muziek die ik speel. Dat is de reden waarom ik al solo of in duo met Diogo Alexandre of zelfs Camille was begonnen. Dat is ook de reden waarom ik TREMOR heb opgericht met Adèle Viret, Diogo Alexandre en Benoît Quentin. Het is een project met composities, maar ook met veel ruimte voor volledig vrije improvisatie, zonder richtlijnen in termen van energie zoals we die bij bodies hebben. Ik vind het leuk dat de projecten waar ik aan deelneem divers zijn.

Ik heb het gevoel – dat is in ieder geval wat ik voel – dat je meer zelfvertrouwen hebt gekregen. Heb ik het mis?

alejandra borzyk : Ja en nee! Over twee dagen spelen we in de Ancienne Belgique (het interview vond plaats op 3 februari 2026 – NVDR) en ik heb nog steeds gevoelens van onrechtmatigheid die me kunnen achtervolgen. Ik voel dat ik vooruitgang boek, maar er zijn inderdaad nog steeds gevoelens van onzekerheid aanwezig. Dat hoort erbij.

Ja, ik heb meer zelfvertrouwen gekregen, maar ik zou graag meer mezelf willen zijn als artiest. Ik vind het heel mooi dat ik al die emoties kan doorstaan terwijl ik omringd ben door muzikanten, door mensen die me tot nu toe hebben begeleid... Ik denk dan vooral aan Lynn Dewitte. En dan zijn er nog mijn vrienden, die me steunen en met wie ik samen vooruitgang boek, zowel op muzikaal vlak als daarbuiten.

Civil Status (Alejandra Borzyk & Diogo Alexandre) © Laurent Orseau

Maakt dat deel uit van het concept van het album? Van de gekozen titel (“quiero amor”). Je wilt liefde... Kun je dat uitleggen?

alejandra borzyk : De eerste mogelijke titels voor het album verwezen naar de complexiteit van emoties, naar wat we van buitenaf meemaken, alsof ik een waarnemer was van die emoties. Uiteindelijk komt de naam van het album overeen met een sample die in het titelnummer wordt gebruikt, wanneer een van mijn vriendinnen “quiero amor” zegt... Voor mij past dat veel beter bij het onderwerp: je openstellen voor anderen, jezelf laten zien, kwetsbaar zijn. Ik denk dat ik niet de enige ben die liefde wil en soms moeite heeft om zich kwetsbaar op te stellen. Het is een oefening in empathie en mededogen, een oefening in humanisering en acceptatie.  Als mens hebben we behoefte om gezien, geliefd en geaccepteerd te worden, om waardig te zijn, gewoon omdat we bestaan. Ik denk dat onze politici minder protectionistisch zouden zijn en meer open zouden staan voor uitnodigingen en delen als ze dat zouden begrijpen. Voor mij is dit “verlangen naar liefde” een metafoor, een vorm van verzet tegen het huidige politieke klimaat.

Dan is er ook nog je engagement tegen alle vormen van gender gerelateerd geweld. De foto op de hoes van de plaat en de foto binnenin wijken af van wat gebruikelijk is in de jazzwereld...

alejandra borzyk : Ja, ik wilde me inderdaad losmaken van de visuele esthetiek die met jazz wordt geassocieerd. Muzikaal gezien is het album niet meer zo dichtbij. We hebben samengewerkt met Rebecca Driesmans – alias BEX – die de productie voor haar rekening nam en haar experimentele poptoets aan het hele album toevoegde, naast het creëren van twee nummers: “quiero amor” en “bad feminist”.

Mijn ambitie, of wat ik nastreef, is om een publiek aan te spreken dat jonger is dan ik, hen te laten kennismaken met improvisatie, een spel dat buiten hun milieu ligt. De hoes van het album geeft het naakte en rauwe aspect ervan weer. Ik vond deze foto erg mooi. Hij is gemaakt door een fotograaf die in Berlijn een ster is (het gaat om de van oorsprong Griekse fotograaf Spyros Rennt – NVDR).

© Laurent Orseau

Het valt niet te ontkennen dat dit album mijlenver verwijderd is van de eerste EP die jullie uitbrachten. Je zei zelf al dat die erg ‘rechttoe rechtaan’ was. Komt dat door de komst van Camille-Alban Spreng, die bekend staat om zijn avontuurlijke kant?

alejandra borzyk : Ja, dat is zeker. Camille-Alban Spreng speelt een zeer belangrijke rol op het gebied van arrangementen en ik heb veel vooruitgang geboekt aan zijn zijde. Hoewel elk lid van de groep op het gebied van arrangementen zijn steentje bijdraagt. Ik denk dat drie dingen bodies hebben geholpen om te komen waar we nu zijn: de komst van Camille-Alban in de groep, mijn eigen muzikale ontwikkeling van de afgelopen jaren en ook het werk van Rebecca. Haar bijdragen aan het album zijn essentieel, ook al zijn ze discreet. Een vriend zei me dat het leek op een kruising van Weather Report met hyperpop...

Aan de andere kant behoort bodies ook niet tot de nieuwe electro-jazzgolf die in België opkomt met Echt!, The Brums, Kau...

alejandra borzyk : De groepen waar je het over hebt, hebben me geïnspireerd toen ik bodies creëerde. Ik hou van groove, van beats. Ik hou ervan als het dansbaar en spannend is. Maar dat is niet het enige wat voor mij telt. Ik heb meer behoefte aan improvisatie. Ik hou ook van akoestische klanken, vooral die van de saxofoon. De geluidsopname van het album met Cyrille Obermüller was erg belangrijk, net zo fundamenteel als de productie van Rebecca. Ik wilde niet dat het album volledig elektronisch zou zijn. We hebben overeenkomsten met de Echt!-golf, maar we maken zeker geen deel uit van die beweging.

Kunnen we dan stellen dat er twee ‘alejandra borzyks’ bestaan? Een ‘alejandra’ die solo of in duo optreedt en de mogelijkheden van de saxofoon op akoestische wijze verkent, en een andere ‘alejandra’ die het geluid ervan vervormt met elektronische experimenten?

alejandra borzyk : Er zijn niet twee, maar meerdere ‘alejandra's’ die naast elkaar bestaan, net als veel jazzmuzikanten die veelzijdig zijn. Ik behoud het geluid van bodies omdat het behoort tot een vroegere ‘ik’ die volwassen is geworden en gegroeid is. Maar ik kom steeds weer terug naar de akoestiek, naar de belichaming van het geluid, naar het leren bespelen van het instrument. Ik ben voortdurend in ontwikkeling en leer steeds bij. Ik hoop die energie mijn hele leven als muzikante te behouden.

© Laurent Orseau

Na “quiero amor”, welke muzikale vorm zou bodies daarna kunnen aannemen?

alejandra borzyk : Ik weet het niet. Ik hou er niet van om mezelf te conditioneren en ik laat me graag verrassen door wat er komt. We hebben een eigen sound, maar ik wil me niet vastpinnen op een bepaalde manier van schrijven. Sommigen hebben me gezegd dat het laatste nummer van het album, “Bad Feminist” met de Spaanse rapper Carmen Xia, misschien een voorbode is van wat nog komen gaat. Het zou leuk zijn om rappers uit te nodigen om mee te werken, ook al wordt het dan wel lastig om het project op het podium te reproduceren. Wat zeker is, is dat ik groove en openheid zoveel mogelijk wil combineren en in die richting wil blijven gaan, nauwkeurig en anders schrijven voor elk lid van bodies, experimenteren en daarmee spelen. Maar in eerste instantie laten we alles zoals het is en proberen we meer concerten te vinden om dit album te delen, dat een bodies laat zien dat al anders is dan twee jaar geleden.

De afgelopen maanden waren belangrijk voor jullie, met veel concerten en een album. Hoe kijk je naar de toekomst?

alejandra borzyk : Vorig jaar hebben we veel opgetreden in België, op mooie festivals en in mooie zalen, waardoor we dit jaar minder mogelijkheden hebben voor ‘release’-concerten hier. Ik denk dat het nu tijd is om het project buiten België te promoten. Ik wil graag contacten buiten België onderhouden. Voor het project, maar ook persoonlijk, zoals ik je al eerder zei. Maar alles bouwt zich langzaam op, ik vertrouw op de timing van de dingen. Ik heb bijvoorbeeld carte blanche gekregen bij Jazz Station, in samenwerking met het Instituto Cervantes, waardoor ik wat contacten kan leggen in Spanje en Spaanse artiesten kan uitnodigen die ik waardeer. Maar ik weet dat het voor bodies, net als voor mijn andere projecten, nog wel even zal duren. De dingen volgen hun eigen ritme en dat bevalt me prima. Ik kijk ernaar uit om weer contact te maken met Spanje, want mijn familie woont daar!

Tekst © Yves “JB” Tassin (vrije vertaling: Jos Demol)  -  foto’s © Laurent Orseau
In samenwerking met JazzMania

bodies - quiero amor
Igloo Records

Lees HIER de recensie