Claudia Solal – Benoit Delbecq - Honor Oxygen !
C
dStream – L’Autre Distribution
Soms is er maar weinig nodig om muziek met geheel nieuwe klanken te creëren.
Dat is opnieuw het geval op dit album, waarop deze twee Franse artiesten elkaar zes jaar na „Hopetown“ weer vinden: zangeres en dichteres Claudia Solal en pianist Benoit Delbecq.
Op Engelstalige teksten, met hier en daar een paar passages in het Frans, zingt Claudia haar poëzie, of draagt ze die soms voor. Ter ondersteuning speelt Benoit op een Steinway B New York 1879-piano, waarbij hij de noten en snaren verkent (zoals ik veronderstel, gezien bepaalde klanken die ik hoor). Ze spelen en zingen voor ons – zelden samen – muziek die helemaal van hen is.
Op deze subtiele, uitgepuurde klanken reizen de poëtische teksten tussen gevoelens, het vreemde, het absurde, Schotland… via de prachtige stem van Claudia. Een stem die niet echt die van een jazzzangeres is zoals wij die ons voorstellen. Maar ze is ook niet lyrisch, noch pop-rock. Ze lijkt meer verbonden met de wereld van de ‘hedendaagse’ muziek, zelfs ‘alternatief’ als je wilt. Ik zou simpelweg zeggen dat het ‘mooi’ is in de manier waarop ze zich uitdrukt binnen een uniek klankuniversum. Ze vat haar teksten ook op deze manier samen in ‘High Maintenance’ – ‘I just point out things, I make them clearer, that’s all!’. Dat is het.
Ter ondersteuning klinken de pianonoten grotendeels geïmproviseerd en spontaan. Ze komen in alle vrijheid tot uiting, waardoor ze ons soms ontwapenen en vaak in hun ban houden. Op ‘When Wrong Is Right’ komt het vocale duo tot uiting. Als een klein tikkertjes-spel waarop de piano op de achtergrond hamert. Maar vaak fungeert de piano als een minimalistische begeleiding, doordrongen van een prachtige virtuositeit en een vernieuwende zoektocht.
Het staat nergens vermeld, maar soms meen ik diepe snaarklanken te horen, zoals die van een cello of een contrabas. De gebruikte Steinway is een vleugelpiano waarvan de snaren gemakkelijk bereikbaar zijn. Benoit kan ze tokkelen, erop slaan, erover wrijven…
Na deze bescheiden indrukken van mij, lees (nog eens) het interview tussen Claudia en Jacques Prouvost. Daarin vertelt ze veel meer en zult u ook begrijpen waarom de hoes zo’n mooie groene kleur heeft!
© Claudy Jalet (vrije vertaling : Jos Demol)
In samenwerking met JazzMania
