Alexis Marcello – Solo Piano
A
Intakt
De New Yorkse pianist met Zuid-Amerikaanse roots, Alexis Marcello, zoekt continu het evenwicht tussen traditie en avant-garde. Hij verdiept zich daarvoor maar al te graag in de Afro-Amerikaanse erfenis met steeds in het achterhoofd de filosofische denkbeelden van zijn mentor Yusef Lateef. Voorlopige samenvatting en climax hiervan is dit soloalbum.
Enkele pingpongnoten trekken de sneltrein van de openingstrack op gang. Hij vermengt naar hartenlust elementen uit boogie, bop en stride. Niet toevallig is de titel ‘Boogieminish Bop’. Een exuberante voorzet. Helemaal in contrast hiermee volgt ’Break Bread’ waarvoor hij de brandstof haalt uit blues met een New Orleans tintje, inclusief een haast sacraal aura. Contrasten als sleutelbegrip.
Regelmatig plaatst hij alles in een cinemascope decor dat hij zwaar percussief in elkaar timmert. Het inlassen van stiltepassages zorgt eerder voor onrust dan voor gemoedsrust. Nostalgie en de sfeer van oude bioscoopfilms staan eveneens op het programma. Kortom, een pianist die duidelijk een ruime voorraad van verhalen en eigen composities heeft. Toch voegt hij hier Monk’s ‘Eronel’ aan toe en ‘A Saca Camote’ van de Afro-Peruviaanse muzikant en componist Caitro Soto’s. Twee extra bewijzen van zijn erudiete veelzijdigheid.
En dan kunnen we nog vermelden dat hij werkte met leden van Wu-Tang Clan en The Last Poets. Overkomst dringend gewenst!
© Georges Tonla Briquet
Alexis Marcelo: piano
