Monk’s Messengers - Completely Monk
M
Travers Emotion/Editions Orphéa
De onmisbare Thelonious, de onvervangbare Monk, de eeuwige Thelonious Monk. Wie heeft deze thema’s niet gespeeld, van de bekendste tot de zeldzaamste stukken?
Monk, een must voor elke pianist? Zonder twijfel, maar wie heeft er ooit een album uitgebracht van die kerel uit Rocky Mount zonder piano? Er komt er maar één in me op: in 2012 bracht altsaxofonist Pierrick Pedron „Kubic’s Monk“ (bij ACT) uit in een trio met Thomas Bramerie en Franck Agulhon. Er zijn ongetwijfeld nog andere…
Maar hier is een puur Belgische uitgave die gepassioneerde Monk-fans zeker zal aanspreken. Aan de basis van deze plaat ligt een liveproject als eerbetoon aan de pianist „Thelonious Monk – Sculpteur de Silence”, bedacht door Eric D’Agostino, waarvan deze uitgave voor altijd een spoor achterlaat.
Geen piano dus, maar wel gitarist Paolo Loveri, een onberispelijke ritmesectie bestaande uit Patrick Wante op drums en Eric D’Agostino op contrabas, en Michel Mainil op tenorsaxofoon. Tot zover de bezetting, maar hoe zit het met het repertoire?
Alleen maar bekende composities – en, na controle, slechts één die ook door Pedron is gecoverd, wat de rijkdom van het Monk-repertoire onderstreept. Het swingt meteen al flink: Paolo Loveri en Michel Mainil wisselen goed uitgebalanceerde solo’s af, en de ritmesectie blijft niet achter en onderstreept de improvisaties met spanningsvolle interventies.
Dit is een album vol plezier – dat van de muzikanten is overduidelijk – dat de fans van de pianist zeker zullen waarderen.
© Jean-Pierre Goffin (vrije vertaling : Jos Demol)
In samenwerking met JazzMania
