Manolo Cabras Quartet – Divagazioni Spettrali (gtb)
M
Robalo
In maart 2024 vertoefde contrabassist Manolo Cabras met zijn kwartet een aantal dagen in Werkplaats Walter, het kunstenplatform in Brussel opgericht door drummer Teun Verbruggen. Deze residentie mondde uit in een album op het snijpunt van partituur, improvisaties en doordachte uitwisselingen. Een geval van “nomen est nomen” met de cd-titel in het achterhoofd.
De vorige release, ‘Melys In Diotta’ (el NEGOCITO Records), dateert al van tien jaar geleden. “Als bassist een eigen groep leiden is niet evident,” aldus Cabras. Bovendien kwam daar het COVID-spook tussen. Inmiddels stonden alle pionnen op de juiste plaats en had hij nieuw materiaal klaar. Tijd voor ‘Divagazioni Spettrali’.
Etherische basklanken al snel verrijkt met omzichtig pianogetokkel, ijle trompetverschuivingen en tintelende percussie- en cymbaalspielereien voeren de luisteraar stapvoets een omfloerste wereld binnen. De titel, ‘Da li a là’, is een rechtstreekse verwijzing naar de kunstschilder Salvador Dali waar Cabras een grote bewonderaar van is.
Vervolgens krijg je met de titeltrack een handleiding aangeboden om verder op ontdekkingstocht te trekken. Zoals te verwachten bij Cabras gaat het niet om doorzichtige en wel omlijnde richtlijnen maar is het een rebus. De vier muzikanten voegen tips en aanwijzingen toe op een manier dat zich een ingenieus spectrum ontplooit. De toon is gezet voor een nooit vrijblijvend luisterspel. Traditionele jazzpatronen worden op onorthodoxe wijze gemanipuleerd.
Elk ontwerp heeft een causaal verband. Een techniek die de vier toepassen om alle ideeën telkens te laten convergeren op een virtuoze manier. Dat gebeurt soms talmend (‘Donkey’s Job’) maar kan ook door een plotse wervelwind te genereren (‘Flip Flop’). Dit laatste is een sterk voorbeeld van inductie opwekken door onderliggende connecties die het kwartet sinds jaren heeft.
‘Imprevisto’ staat synoniem voor de impressionistische poëzie van blauwe regen-ranken die zich weelderig kronkelen rond een verweerde constructie. Broos en toch heel onheilspellend. Meteen het enige nummer dat volledig geïmproviseerd is. Met ‘Kryotine’ verdiept de groep zich wederom in een wirwar van ideeën die op kubistische wijze uitgewerkt worden. Een knipoog van sciencefiction fan Cabras naar het kryptoniet van Superman.
Over de regels en codes van hun eigenzinnige zeggingskracht wijden ze nog eens uit in ‘Eloquenzia’ waarbij elkeen expliciete toevoegingen inlast. De dualiteit van vrijheid en samenhorigheid ten top gedreven. De titel van afsluiter ‘Tema e Svarioni’ is wederom een typische “tongue in cheek” verwijzing die Cabras ontleende aan een “slang” uitdrukking van zijn geboortestreek Caligari en die betekent dat iemand zomaar wat uitkraamt. Muzikaal is dit echter het tegengestelde. Het is een doordacht verder borduren op wat allemaal voorafging. Een coda als volwaardig hoofdstuk van een cd waarin intense spanning en fragiele passages zowel elkaars tegenpool vormen als noodzakelijke aanvulling.
© Georges Tonla Briquet
Musici:
Jean-Paul Estievenart: trompet
Nicola Andrioli: piano
Manolo Cabras: contrabas
Marek Patrman: drums
