Laurent Doumont – Meanwhile

L

Soul Embassy

Voor zijn vorig album kroop de meest elegante saxofonist uit de Belgische jazzscene in de rol van ‘L’ Americano’. Met ‘Meanwhile’ keert Laurent Doumont terug naar zijn geliefkoosd terrein van souljazz. 

Toen de wereld op slot ging zes jaar geleden, sloten de meeste deuren maar creatievelingen vonden ontsnappingsroutes. Onder hen Laurent Doumont die, net als vele andere muzikanten, tijd maakte om te componeren. Bij hem mondde dit uiteindelijk uit in ‘Meanwhile’. Het werd een heel persoonlijk album mede door het eerbetoon aan een paar van zijn overleden collega’s (Bart Zegers, Alain Palizeul) gekoppeld aan de namen van twee vrouwen waarvoor Doumont groot respect heeft, de Franse verzetsstrijdster Lili Garel en de voormalige gijzelaarster Naamy Levy waarvan overal beelden opdoken met bebloede klederen.

Begin juli 2025 trok Doumont de studio in met gitarist Lorenzo Di Maio, contrabassist Cédric Raymond en drummer Lionel Beuvens samen met twee notoire gasten, trompettist Olivier Bodson en orgelist Maxime Moyaerts die perfect pasten bij het nieuwe repertoire door hun zelfde liefde voor blues en soul.

Opener en titeltrack zet meteen de toon. Vintage souljazz met onderliggende swing, allemaal losjes uit de pols en gelardeerd met een fluwelen klank. Voor aangepaste solo’s zorgen Doumont en vooral ook Di Maio, de jonge gitarist die met zijn eigen groepen voortdurend schippert tussen jazz, blues en rock en daarbij heel wat aandacht besteedt aan melodie. Al die aspecten mag hij bijna continu expliciet naar voor laten komen zoals in het gedreven ‘Bullit’. ‘Mister BZ’ is dan weer een schoolvoorbeeld van een blues in mineur met een knipoog naar John Coltrane die een dergelijk nummer ooit opdroeg aan Paul Chambers.

Nog meer retrolinks duiken op in ‘Wake Up Call’, ‘Papadum Gumbo’, ‘Everybody Loves Lili’ en het funky ‘Pep Talk’ (!). De lyrische kant van componist Doumont horen we in ‘Carpe Noctem’ (met een glansrol voor Bodson), ‘Once We Were Three’ (een verwijzing naar de tijd toen Doumont, Bodson en Alain Palizeul continu samen optrokken) en de introspectieve afsluiter ‘Naama’.

Doumont zorgt er steeds voor dat alles tot in de puntjes verzorgd is. Zo is de hoes duidelijk een hommage aan de ontwerpen van Reid Miles bij Blue Note jaren zestig. Denk hier aan ‘Our Man In Paris’ (Dexter Gordon), ‘Shoutin’!’ (Don Wilkerson) of ook nog ‘Midnight Blue’ (Kenny Burrell) en ’hub-tones’ (Freddie Hubbard).

Bovenal is er de geluidskwaliteit. Wie beter dan Vincent de Bast te vragen als opnametechnieker en dat in de legendarische Jet Studio. De muzikanten bevonden zich allemaal in dezelfde ruimte en er werden nadien geen overdubs toegevoegd. ‘Meanwhile’ is op die manier een ideaal album om de huiskamer om te toveren tot een stijlvolle jazzclub. Vergeet daarbij niet om bijvoorbeeld een Vino da Tavola della Toscane 1993 op tafel te zetten of een Kopke Old Tawny Port 50 years.

© Georges Tonla Briquet

 

https://www.laurentdoumont.com/ 
BANDCAMP

Musici:
Laurent Doumont : saxen
Lorenzo Di Maio : gitaar
Cédric Raymond : contrabas
Lionel Beuvens : drums
Olivier Bodson : trmpet/bugel
Maxime Moyaerts : orgel

Live
6.02.2026, La Tricoterie (Brussel)