Junk Magic – Compass Confusion

Junk Magic – Compass Confusion

J

Pyroclastic Records

Craig Taborn kruipt na zestien jaar terug in de huid van zijn alter ego Junk Magic. Zet je schrap voor een flinke portie acoustic-electro spielereien die de pianist uittekent samen met vier super dudes uit zijn vertrouwde biotoop.

Net als het debuut ‘Junk Magic’ is ‘Compass Confusion’ opgedeeld in zeven delen en dit met veelzeggende titels als ‘Laser Beaming Heart’, ‘Dream And Guess’ ‘Sunsets Forever’ of nog ‘The Science Of Why Devils Smell Like Sulfur’. De poëtische kant werd behouden, ook al werd nu meer aandacht besteed aan de productie dan vorige keer. Gelaagde sound design en interactief spel vullen elkaar organisch aan.

Taborn zelf spreekt van heroriëntatie in verschillende etappes. Elk nummer bevat zo eigen geledingen en ontleent stijlelementen aan zowel breakbeat en hiphop als ambient en “reguliere” composities. Klinkt cerebraal? Vergeet niet dat dit Taborn is maar zijn muziek blijft genietbaar op alle vlakken en voor iedereen, ook zonder eclectische achtergrondinformatie. Dat is de kracht van zijn werk, toegankelijk en vooral interessant op diverse manieren. Dat hier geen cut-up of collagetechnieken aan te pas kwamen, heeft daar natuurlijk een en ander mee te maken. Wat je hoort, is ook zo gespeeld. Het improvisatie-element bleef daarbij overal gegarandeerd.

Toch graag even een sample beluisteren alvorens de hele cd te ontdekken? De openingstrack ('Laser Beaming Hearts', zie video onder dit artikel) is de gepaste kennismaking. De “industrial” spacy soundscape gelardeerd met wat glitch effecten wordt aan de hand van (drum)beats geleidelijk omgebogen. Van hieruit gaat het verschillende kanten uit en wordt de puzzel alsmaar ingewikkelder. Er duiken heel wat parallellen op met de soundtracks van John Carpenter en de filmmuziek van ‘Close Encounters Of The Third Kind’ (‘Compass Confusion/Little Love Gods’). Korte bloedstollende excessen gaan vooraf aan sombere en haast verstikkende impropassages. Het leidt tot een kat-en-muisspel van versluieren en openbaren.

Dit vervolg is bovenal een enigszins verrassend verder borduren op het debuut door de meer experimentele aanpak. Ideaal om Philip K. Dick zijn ‘Do Androids Dream Of Electric Sheep?’ te (her)lezen. Ook voor fans van Fennesz en Mort Garson.

© Georges Tonla Briquet




Musici:

Craig Taborn: piano; toesten, synthesizer
Chris Speed: saxofoon
Erik Fratzke: bas
Mat Maneri: viola
David King: drums

www.craigtaborn.com


In case you LIKE us, please click here:


Check out Jazz'halo radio: click on this logo please



our partners:

Clemens Communications


Silvère Mansis
(10.9.1944 - 22.4.2018)
foto © Dirck Brysse


Rik Bevernage
(19.4.1954 - 6.3.2018)
foto © Stefe Jiroflée


Philippe Schoonbrood
(24.5.1957-30.5.2020)
foto © Dominique Houcmant

 

Special thanks to our photographers:

Petra Beckers
Ron Beenen
Annie Boedt
Klaas Boelen
Henning Bolte

Serge Braem
Cedric Craps
Christian Deblanc
Paul De Cloedt
Cindy De Kuyper

Koen Deleu
Ferdinand Dupuis-Panther
Anne Fishburn
Federico Garcia
Robert Hansenne
Dominique Houcmant
Stefe Jiroflée
Herman Klaassen
Philippe Klein

Jos L. Knaepen
Tom Leentjes
Hugo Lefèvre

Jacky Lepage
Olivier Lestoquoit
Eric Malfait
Nina Contini Melis
Jean-Jacques Pussiau
Arnold Reyngoudt
Jean Schoubs
Willy Schuyten

Frank Tafuri
Jean-Pierre Tillaert
Tom Vanbesien
Jef Vandebroek
Geert Vandepoele
Guy Van de Poel
Cees van de Ven
Donata van de Ven
Harry van Kesteren
Geert Vanoverschelde
Roger Vantilt
Patrick Van Vlerken
Marie-Anne Ver Eecke
Karine Vergauwen
Frank Verlinden

Jan Vernieuwe
Anders Vranken


and to our writers:

Mischa Andriessen
Robin Arends
Marleen Arnouts
Werner Barth
José Bedeur
Henning Bolte
Danny De Bock
Ferdinand Dupuis-Panther
Federico Garcia
Paul Godderis
Stephen Godsall
Jean-Pierre Goffin
Bernard Lefèvre
Mathilde Löffler
Claude Loxhay
Etienne Payen
Yves « JB » Tassin
Herman te Loo
Georges Tonla Briquet
Henri Vandenberghe
Iwein Van Malderen
Jan Van Stichel
Olivier Verhelst