John Sweenie – Mysticism For Intellectuals
J
Bent River Records
Een zwaar beladen titel voor dit debuutalbum van de Canadese saxofonist John Sweenie. Om de inhoud op de juiste manier te verzilveren omringde hij zich met pianist Jean-Michel Pilc, bassist Rémi-Jean Leblanc en drummer Richard Irwin. Opdracht geslaagd over heel de lijn.
Het kwartet introduceert zichzelf op het ritme van een funky staccato groove. Drummer en bassist leveren de grondige onderbouw zodat Sweenie voluit alle registers kan opentrekken. Hij zoekt daarbij vooral de hogere toonregisters op. Midden het nummer is er een bassolo à la Jamaaladeen Tacuma. Het teken om op een wat omzichtiger tempo alles uiteindelijk af te ronden.
De stuiterende aanpak lijkt aanvankelijk het identieke patroon voor ‘Additive’ maar al snel verdwaalt de groep in nevelslierten vanwaar hun samenspel slechts uit de verte weerklinkt als echo-effecten. Tot ze stapvoets terugkeren op de dreigende tonen van bas en drums terwijl Sweenie zich als een gekwetst dier voortsleept. Een huiveringwekkende sfeerzetting die de luisteraar willens nillens meesleurt in een draaikolk van trance, de extravagante saxofonist Ted Milton (Blurt) waardig.
Jean-Michel Pilc laat zijn piano voor het eerst weerklinken in ‘When You’re Gone (We Sing of You)’. Een uitermate introspectieve ballad met Sweenie die in fluwelen Ben Webster-stijl aanvult. Tijdloos impressionisme. ‘Through The Clouds’ klinkt initieel als een vervolg hiervan maar geleidelijk voegen ze hier melodieuze verlengstukken en ingenieuze bas-reliëfs toe. Eenzelfde scenario passen ze toe in het emotioneel beladen ‘Darling, We’ve Grown Apart’. Doordachte improvisatie met scherpe randjes komt aan bod in het alsmaar sneller voortschrijdende ‘Threehunderdandfortythreesecondsofimprovisation’. Afsluiter ‘The Heartford Line’ is meteen het meest toegankelijke nummer en leunt aan tegen wat The Bad Plus indertijd deed.
De (live) opnamen hadden plaats twee avonden na elkaar in The Yardbird Suite (Edmonton, Canada). De nummers variëren in lengte tussen de zes en de vijftien minuten. Mixing was in handen van Paul Johnston die ook al werkte voor Christine Jensen en Dianne Reeves terwijl de mastering verzorgd werd door João Carvalho (BADBADNOTGOOD, The Tragically Hip). Jace Carleton ontwierp de aangepaste kleurrijke hoes. Kortom, de saxofonist weet de juiste mensen uit te pikken.
Om het eens in poptermen uit te drukken, John Sweenie is “one to watch”.
© Georges Tonla Briquet
Musici:
John Sweenie: saxofoon
Jean-Michel Pilc: piano
Remi-Jean Leblanc: bas
Richard Irwin: drums
