Italian Instabile Orchestra - Plays Ellington
I
Felmay
‘Plays Ellington’ zou helaas wel eens het afscheidsalbum kunnen zijn van het Italian Instabile Orchestra dat op eigen wijze bij elke opname en vooral live de hele bigbandtraditie verwerkte, van Duke Ellington via Thad Jones & Mel Lewis tot Maria Schneider en Darcy James Argue.
In oktober 2024 gaf het Italian Instabile Orchestra nog een laatste reünieconcert in Rome. Het officiële einde had het ensemble echter reeds aangekondigd tijdens een optreden in Porto op 10 december 2013 dat opgenomen werd en nu te herbeluisteren valt op ‘Plays Ellington’. Het was een helse internationale rit gespreid over verschillende continenten sinds de oprichting in 1990. In de loop der jaren nodigden ze notoire gasten uit zoals Cecil Taylor en Anthony Braxton. Niet uw doordeweekse bigband dus, deze Italianen.
De bandleden kwamen uit de Italiaanse impro- en avant-garde scene in een periode waarin dergelijke stromingen het hard te verduren kregen. Kenmerkend was ook dat ze geen vaste orkestleider hadden maar dat groepsleden deze rol beurtelings vervulden. Een referentie die terug te vinden is in de naam (instabile).
Zoals overal waren er personeelswissels gepaard met verjongingskuren. Zo speelden voor ‘Plays Ellington’ heel wat muzikanten uit de nieuwe generatie maar de trefzekerheid en zin voor avontuur bleven gehandhaafd. De arrangementen voor dit programma werden wel geschreven door veteraan Giancarlo Schiaffini die voor de gelegenheid tevens dirigeerde.
Dit is vijftig minuten vertoeven in “bigband heaven” waar omschrijvingen als “progressief”, “inventief” en “onorthodox” best bij passen. Tussen de blues van openingstrack ‘Come Sunday’ en de laatste turbulente rit, ‘Take The A Train’, gebeuren er honderd en een dingen.
Veiligheidsgordels vastklikken en genieten van deze tijdloze muziek. We hopen vooral dat er een vervolg komt en dat dit orkest niet definitief stopt.
© Georges Tonla Briquet
