Michel Mainil : Michel Herr - Intérieur Jazz

Éditions Orphéa


De meeste biografieën worden geschreven door “ghostwriters” of onbeschaamde opportunisten. Af en toe kruipt een muzikant zelf in de pen om zijn verhaal op papier te zetten.

En dan heb je de Michel Mainil-methode. Hij is saxofonist en stond op het podium en/of in de studio met de centrale personages van zijn boeken. De beste kijk achter de schermen als het ware.

© Jacky Lepage

Na zijn biografieën over José Bedeur, Richard Rousselet en Bruno Castellucci richt Mainil in zijn nieuwste werk de focus op toetsenist, componist, producer en arrangeur Michel Herr. De ondertitel luidt, “Portrait, entretiens et réflexions d’un artisan du jazz européen”. Dat is het ook geworden door archiefgegevens te koppelen aan interviews met Herr en diens persoonlijke bespiegelingen.

Van bij de beginjaren toen Herr met zijn groep Solis Lacus een van de belangrijkste Europese albums op gebied van jazzrock uitbracht tot zijn medewerkingen in de daaropvolgende decennia met zowat de “who is who” uit de internationale jazz, Mainil belicht het allemaal. Meestal volgens de lineaire tijdlijn, soms met fragmentaire terugblikken aan de hand van citaten. Aangehaalde feiten worden bijna overal gestaafd met uittreksels van gesprekken die de auteur had met Herr.

Meteen een interessant tijdsbeeld en een kijk op een hele maatschappelijke evolutie. Zo begon Herr zich in het pre-digitale tijdperk te verdiepen in muziek door platen te ontlenen bij de mediatheek. Naar het einde van het boek heeft hij het over “streaming”, “downloads”, AI en de gevolgen hiervan op de muziekwereld.

Voor wie kickt op “namedropping” vernoemen we enkele referenties uit een lijst van twee pagina’s: Joe Lovano, Johnny Griffin, Bill Frisell, Slide Hampton, Randy Brecker en natuurlijk Philip Catherine en Toots Thielemans. Daarnaast is zijn er de bigbands en orkesten, gaande van WDR Big Band, Metropole Orchestra en Brussels Jazz Orchestra tot I Fiamminghi, Soledad en l’Orchestre Royal de Chambre de Wallonie.

De connectie van Herr met film en (publiciteits)clips is eveneens toegelicht. In zijn jonge jaren probeerde hij het zelfs als cineast van kortfilms. Er is speciale aandacht voor ‘Just Friends’, de Belgische cultfilm met in de hoofdrol Josse De Pauw en een soundtrack van Herr. Hij zette zich bovendien steeds in voor de rechten van Belgische muzikanten en was medeoprichter van Les Lundis d’Hortense, de vereniging die dit jaar haar vijftigjarig jubileum viert.

Als sluitstuk volgt een uiterst gedetailleerde discografie. In 2011 bracht pianist Ivan Paduart zijn eerbetoon uit met de titel, ‘Herritage’. Het had tevens de titel van dit boek kunnen zijn. Het verhaal van Herr is trouwens nog niet afgelopen. De man componeert nog volop de dag van vandaag!

© Georges Tonla Briquet

https://www.michelherr.com/
https://www.michelmainil.be/