Tournai Jazz Festival 2026 : de zonneslag…

De veertiende editie van het Tournai Jazz Festival werd verstoord door de hittegolf!

De zon schijnt. De zon schijnt zelfs iets te fel. De hittegolf spaart de regio rond Doornik niet en ook het festival heeft er last van.

Woensdag was het Frit’ Jazz (Hypercontent!, Tukan, Buscemi…) al in de hitte van start gegaan. De volgende dag trad Yaël Naïm op in verstikkende omstandigheden, terwijl het concert van Celia Kameni zelfs buiten de Magic Mirrors moest plaatsvinden, waar het niet echt koeler was. Maar de vrijdag zou de uitzonderlijke weersomstandigheden van eind juni niet overleven.

Celia Kameni

De organisatoren hebben alles geprobeerd, maar de brandende zon en de 35° die alles verschroeiden, kregen uiteindelijk de overhand. De gezondheidsautoriteiten en de politie moesten een onvermijdelijke beslissing nemen: de concerten van vrijdag en zaterdag werden zonder meer afgelast.

Een koude douche!

Vaarwel Luz Casal, China Moses, Daoud, Shai Maestro, Nils Petter Molvaer, The Herbaliser…



Zondag 28 juni 2026

Pas op zondagochtend – toen de temperatuur wat draaglijker was geworden – konden we weer over het festivalterrein slenteren. Het publiek was in groten getale aanwezig en toonde zich solidair met de organisatoren, die het zwaar te verduren hadden gehad.

Rond elf uur stond Krewe Du Belge te zweten op het buitenpodium. Onder leiding van de onvermoeibare Vanessa Tanghe (zang en melodica) combineren de muzikanten populaire Belgische nummers – of ze nu uit de jazz, de variété of de pop komen – met een New Orleans- en streetband-tintje. Arno, Axelle Red, Toots, Le Grand Jojo: alles komt energiek en met veel plezier aan bod.


En de marathon is begonnen...

In de Magic Mirrors, die ze zo goed en zo kwaad als het ging hadden gekoeld, liet La Royale Harmonie Communale de Hollain, onder leiding van Charles Michiels, zich meeslepen door de muziek van Laurent Dehors, Michel Massot en Franck Vaillant. De ‘hand’ van de Normandische saxofonist is onmiddellijk herkenbaar.

Harmonie de Hollain o.l.v. Charles-Michiels © Olivier Lestoquoit

De muziek is verfijnd, een mix van jazz, folk en ‘Zappa-achtige’ capriolen. Stereotypen worden losgelaten en ritmes worden door elkaar gehaald. ‘Taïko Blues’, ‘Des pas dans la neige’ en ‘Soleil’ wisselen dynamiek, vrolijke momenten en zachte melodieën af. Een hele uitdaging voor de (voornamelijk uit amateurs samengestelde) band, die iedereen versteld doet staan over de kwaliteit van de uitvoering. Deze jongens en meisjes hebben hard gewerkt en het resultaat is ronduit uitzonderlijk. Petje af.

We blijven niet langer hangen en gaan weer naar buiten, nog steeds in de zon.

2026 dwingt ons tot een eerbetoon aan Miles. Michel Mainil (ts) en Thomas Champagne (as) nemen ons mee op een reis naar het land van Davis. Aangezien je de meester niet imiteert, amuseert het sextet zich (met talent) door de geest te doen herleven van degene die de jazz in zijn carrière meer dan eens heeft vernieuwd. Gesteund door een onberispelijke ritmesectie: Fil Caporali en Bilou Doneux; en bijgestaan door Pierre Malempré (met zijn precieze trompetspel) en Guillaume Vierset, die een paar mooie riffs uit de ‘Miles electric’-periode inbrengt, draaien de saxofonisten rond nummers als ‘So What’, ‘Seven Steps to Heaven’, ‘Prince of Darkness’ en andere nummers als ‘Mister Pastorius’.

Tijdloos.

Jazz Station en The Rhythm Hunters...

De Jazz Station Big Band heeft Phil Abraham uitgenodigd om samen met hen het podium van Magic Mirrors te betreden. In de loop der jaren heeft de band een solide reputatie en een mooi repertoire opgebouwd. Vanmiddag staat echter het repertoire van de trombonist centraal, vaak gearrangeerd door Michel Herr.

Jazz Station Big Band © Olivier Lestoquoit

De nummers laveren tussen straight ahead en modernisme, zoals „Witch Hands”, ‘Autumn in Forest’, ‘Charly & the Pam’ of zoals ‘Esquisse’, dat schakelt van groove naar swing en van cool naar lyriek. Dit stelt de solisten in de schijnwerpers, onder wie we onder andere Hanne Debacker (bariton), David Devrieze (tb), Daniel Stokart (as), Loïc Dumoulin (t), Jean-Paul Estiévenart (tp), Steven Delannoye (bc), Margaux Vranken (p) en Stéphane Mercier (as). Jazz van zeer hoge kwaliteit die de traditie voortzet en tegelijkertijd telkens weer een stapje verder gaat.

Stéphane Galland

Degene die de jazz steeds weer een stapje verder duwt, is drummer en componist Stéphane Galland met zijn Rhythm Hunters, namelijk: Shoko Igarashi (ts), Sylvain Debaisieux (as), Pierre-Antoine Savoyat (tp), Wajdi Riahi (p) en Louise van den Heuvel (eb). Onregelmatige maatsoorten, polyritmiek, plotselinge breaks, luchtige harmonieën, onverwachte wendingen: de mix is explosief en het publiek is meteen verkocht. Op deze rijke en complexe muziek krijgt elke muzikant de ruimte om te verkennen en te improviseren.

Wajdi, in perfect samenspel met Stéphane, speelt levendig, altijd net iets ‘voorop’. Sylvain laat zijn altsaxofoon gloeien, op het randje van free jazz („Artemis“), terwijl Shoko met nuance speelt. Pierre-Antoine stijgt meer dan eens op („Lindy Effect“) en Louise, de rechterhand van de drummer, slingert zich meesterlijk door de muziek („Ipseity“). De bandleider zelf betovert opnieuw iedereen met zijn uiterst beweeglijke en altijd onverwachte spel.

Het publiek staat op de banken; deze avontuurlijke en veeleisende jazz spreekt iedereen aan.

Blues en funk…

Charles Pasi wist op zijn beurt de tent vol te krijgen. Bij zijn tweede bezoek aan Doornik steekt de Franse bluesmuzikant zijn vreugde en enthousiasme niet onder stoelen of banken. Omringd door een fijne groep hechte vrienden - José Cabrera Montes (toetsen), Joseph Champagnon (gitaar), Sébastien Levanneur (bas), Tao Ehrlich (drums) - brengt de zanger en mondharmonicaspeler het merendeel van de nummers van zijn nieuwste album ten gehore.

Charles Pasi

Nummers die ruiken naar blues, soul en folk, en die – met humor, afstandelijkheid of diepgang – reflecties oproepen over de maatschappij (à la Pokey LaFarge) en de relaties tussen mannen en vrouwen, zowel in het Engels als in het Frans. Kleverige en rauwe klanken (een beetje à la Charlie Musselwhite), een nasale stem die hij soms in zijn mondharmonica laat verdrinken: hij jaagt de temperatuur nog verder de hoogte in (alweer?). Aan het einde van de set wisselt iedereen van instrument en barst er een geïmproviseerde jam los op „Goodbye My Friend, See You Again“.

Tot snel, Charles!

Voorafgaand aan de topact van de dag is What The Funk? vastbesloten om de groove erin te houden.

What The Funk?

Op het podium speelt het tentet met energie en enthousiasme goede oude hits van Funkadelic, James Brown, Maceo Parker en Earth, Wind And Fire. Op de voorgrond delen Marylène Corro en Pierre-Emmanuel Mudioko de zangpartijen. Daarachter laat de band de percussie knallen (François Berthel, Christophe Lefebvre), de baslijnen rollen en de koperblazers schitteren (trombone, sax en trompet).

Na een paar minuten komen enkele dappere toeschouwers naar voren, beginnen te dansen en slepen steeds meer mensen mee. In afwachting van het openen van de deuren van Magic Mirrors blijft de enorme menigte lekker swingen.

De finale...

Rond 22.00 uur zit de spiegeltent bomvol. Zelden had men op een zondagavond tijdens Tournai Jazz zoveel mensen in deze ruimte gezien. Onder een sfeervolle verlichting betreedt Selah Sue het podium. Elvin Galland op toetsen, links, Stéphane Galland op drums, rechts, en naast hem Louise van den Heuvel op elektrische bas. En dan, achteraan, als vocale ondersteuning, de twee geweldige achtergrondzangeressen Judith Okon en Steph Rugurika.

Selah Sue

Een topband die op een heel ontspannen manier deze jazz-soul ten gehore brengt, aangedreven door de even uitgewerkte als verfijnde beats van de drummer. De stem is betoverend en schommelt tussen verdriet en vreugde. Emotie vermengt zich met dans. De groep neemt de tijd om de thema’s uit te werken, wisselt gemiddelde en langzame tempo’s af en speelt met mysterie en stiltes.

Ze voegt ‘Blackbird’ van de Beatles toe aan de nummers van ‘Movin’’, het album van de groep. Ja, een groep! En Selah Sue herinnert daar graag aan. Ze voelt zich er goed en vrij bij. En dat is te merken. Het publiek dringt zich steeds dichter bij elkaar om optimaal te genieten van dit prachtige moment van samenzijn en geluk. Een staande ovatie.

Kort voor middernacht staat het plein nog steeds vol met mensen. Men koelt zich nog even af en niemand lijkt zin te hebben om weg te gaan. Ongetwijfeld spreekt iedereen de wens uit om elkaar volgend jaar op dezelfde plek weer te zien voor de vijftiende editie.

Dat is in ieder geval alles wat we de organisatoren en vrijwilligers kunnen toewensen, die dit belangrijke festival met zoveel zorg tot leven brengen. We duimen.

Tekst © Jacques Prouvost, 21 juli 2026 (vrije vertaling : Jos Demol) – foto’s © Serge Braem / Olivier Lestoquoit (Z/W)
In samenwerking met JazzMania

LEES OOK DIT NOG