The Archidukes in de jazzzolder, 22.11.2019

Predikheren, Mechelen



Onverwacht kregen we voor het 2de jazzzolderoptreden in november, na Oriol Roca Trio, opnieuw een trio voorgeschoteld van piano, contrabas en drums. Trompettist Peer Baierlein gaf verstek wegens ziekte. Van het aangekondigde viertal verschenen enkel de pianist en de drummer, onvoorzien zagen we op het podium opnieuw een Italo-Belg aan de bas. Toch zag het er veelbelovend uit met twee gekende klassebakken, in het besef dat die vast wel wisten wie ze meebrachten en omdat er zo meer speelruimte zou zijn  voor drie. Daar wisten zij inderdaad goed raad mee.


De eerste set ging het met het luister- en speelplezier in stijgende lijn. Menigeen zat hoe langer hoe verlekkerder toe te kijken en te luisteren. De muzikanten genoten zichtbaar hoe langer meer. Het begon al vlot met nummers van Lionel Beuvens en Igor Gehenot, gevolgd door “Footprints” van saxofoonlegende Wayne Shorter. Wie dat nog niet in een versie zonder blazer had gehoord, kon alleen maar vaststellen dat deze klassieker zich uitermate kan lenen voor een fijn pianotrio. Wie toch trompetklanken miste, omdat hij daar op had gerekend, werd tijdens de pauze van enige zalving voorzien door de DJ met platen uit de vinylcollectie van de bib.


Na de pauze was het al 3-2 in het voordeel van de bassist wat de cd-verkoop betrof. Daarbij speelde zeker mee dat een aantal mensen de cd van Igor Gehenot al in hun collectie hadden en Giuseppe Millaci een ontdekking was. Zijn solo’s kenden ook in de 2de set niet minder bijval dan die van Gehenot en Beuvens. Alle drie stelden de muzikanten zich aandachtig ten dienste van de melodieuze muziek en gaven zij elkaar regelmatig de ruimte om zich nog meer in de kijker te spelen. Want dat deden ze sowieso met hun fijngevoelige en energieke spel.


Deze triobezetting verraste en verblijdde het talrijk opgekomen publiek doorheen eigen composities en standards. Met grote beheersing van hun respectievelijk instrumenten toonden zij zich beminnelijke crowd pleasers. Hun uitvoering van “Someday My Prince Will Come” hielp daar een flinke hand bij. Zonder bisnummer konden zij natuurlijk niet vertrekken. Toen legden zij hun aanstekelijke energie nog in “If I Were A Bell”. Ding dong ding, amai nog nie’…

Tekst © Danny de Bock  -  foto’s © Lejo Vanhaelen



Musici:

Igor Gehenot, piano
Giuseppe Millaci, contrabas
Lionel Beuvens, drums


our partners:

Clemens Communications


Silvère Mansis
(10.9.1944 - 22.4.2018)
foto © Dirck Brysse


Rik Bevernage
(19.4.1954 - 6.3.2018)
foto © Stefe Jiroflée

 

Special thanks to our photographers:

Ron Beenen
Annie Boedt
Klaas Boelen
Henning Bolte

Serge Braem
Cedric Craps
Christian Deblanc
Paul De Cloedt
Cindy De Kuyper

Koen Deleu
Ferdinand Dupuis-Panther
Anne Fishburn
Federico Garcia
Robert Hansenne
Stefe Jiroflée
Herman Klaassen
Philippe Klein

Jos L. Knaepen
Tom Leentjes
Hugo Lefèvre

Jacky Lepage
Olivier Lestoquoit
Eric Malfait
Nina Contini Melis
Arnold Reyngoudt
Jean Schoubs
Willy Schuyten

Frank Tafuri
Jean-Pierre Tillaert
Tom Vanbesien
Jef Vandebroek
Geert Vandepoele
Guy Van de Poel
Cees van de Ven
Donata van de Ven
Harry van Kesteren
Geert Vanoverschelde
Roger Vantilt
Patrick Van Vlerken
Marie-Anne Ver Eecke
Karine Vergauwen
Frank Verlinden

Jan Vernieuwe
Anders Vranken


and to our writers:

Mischa Andriessen
Robin Arends
Marleen Arnouts
Henning Bolte
Danny De Bock
Ferdinand Dupuis-Panther
Federico Garcia
Paul Godderis
Jean-Pierre Goffin
Bernard Lefèvre
Mathilde Löffler
Claude Loxhay
Etienne Payen
Herman te Loo
Georges Tonla Briquet
Iwein Van Malderen
Jan Van Stichel
Olivier Verhelst