Moers Festival 2026

Het Moersfestival 2026, de 55e editie, zit er inmiddels op. Met ruim 100 concerten verspreid over vijf dagen rondom het pinksterweekend was er weer van alles te beleven en dat heeft geleid tot het ongekende aantal van 20.000 bezoekers per dag.

© Dennis Hoeren

De festivalleiding heeft eerder, in samenspraak met politiek, participanten en bewoners gekozen voor een nieuwe locatie. In plaats van de, buiten het centrum gelegen, ENNI Eventhalle en het belendende evenemententerrein is nu gekozen voor het feeërieke centrum van Moers als locatie.

Zoals gebruikelijk hebben de huidige festivaldirecteur, Tim Isfort, en de zijnen weer volledig hun fantasie de loop gelaten om het programma zo divers mogelijk te laten zijn. Er zijn thema’s genoeg: net als in voorgaande jaren staat het continent Afrika (dit jaar met name Ghana, Togo en Benin) weer in het middelpunt, daarnaast wordt er aandacht besteed aan de 100e geboortedag van klassieke componisten György Kurtág en Morton Feldman. Het klassieke sprookje en ook de actuele situatie in de VS staan centraal. De verslaggever van Jazz’halo probeert het hieronder uit te leggen.


DAG 1

Nduduzo Makhathini © Nils Brinkmeier

Om het grote publiek, waaronder de bewoners van Moers, te lokken wordt op de openingsavond een concert verzorgd door de, in binnen- en buitenland vermaarde, WDR Big Band onder leiding van Vince Mendoza. De Big Band speelt samen met de Zuid- Afrikaanse pianist Nduduzo Makhathini, die de 54e editie van het festival met zangeres Omagugu het project Zulu Love Songs ten gehore bracht. Locatie is het zogenaamde Kastellplatz, een plein geklemd tussen twee historische kerken in het centrum van Moers.

Na deze overzichtelijke aftrap volgt een doolhof aan mogelijkheden. De verslaggever heeft dus maar zijn intuïtie gevolgd en geeft daarmee onvolledig en gekleurd verslag van een festival dat alleen al vanwege de rijke programmering zeer de moeite van het bezoeken waard is.


DAG 2

Chris Corsano © Inga Klamert

Op de tweede dag staat de Amerikaanse drummer Chris Corsano op het podium van de binnenplaats van het plaatselijke slot. Hij speelt er solo en zet een innemende performance neer, met een bescheiden instrumentarium, een enorme creativiteit en de nodige techniek. Blazend, neuriënd en bovenal in opperste concentratie brengt hij de bezoekers in vervoering. Als de laatste klanken uitdeinen, bedankt hij het publiek onverstaanbaar aangezien hij nog verschillende instrumenten in zijn mondholte heeft hangen.

In een prachtige clublocatie in het Moerser Slot speelt even later het powertrio Erosion Control. Het concert is een van de vier sets die worden verzorgd door het Huddersfield Contemporary Music Festival. Het jonge trio laat geen steen op de andere. Onvoorstelbaar dat een elektrisch versterkte trombone, een dito cello en slagwerk zo meeslepend kunnen klinken. Gezegd moet worden dat Sophie Cooper, Tom Hawkins en Florence Christman ook wel erg hard hun best doen om hun composities zo optimaal mogelijk te laten klinken. Het is een speedboottochtje over het Kanaal en weer terug.

Koja Electro © Nils Brinkmeier

Zoals gezegd doet Afrika wederom van zich horen, onder andere tijdens het optreden van KOJO Electro. Het ensemble dat is geformeerd door trompettist Laurent Blondiau zet op het podium van het Kastellplatz een swingende show neer die menig bezoeker in beweging brengt, mede met dank aan de denderende bijdragen van saxofonist Grégoire Tirtiaux en bovenal het spektakel van de vocalisten/percussionisten uit Benin en helaas in afwezigheid van de Anagoko-familie vanwege het weigeren van een visum door de Duitse overheid.


DAG 3

Dag drie biedt nog veel meer. En zoals gebruikelijk gaat het niet uitsluitend om de muziek, maar ook om de politiek, het technisch vernuft en de vindingrijkheid van de organisatoren.

© Inga Klamert

Op de enorme smartphone die aan een kabel boven het publiek van de Kastellplatz hangt worden aankondigingen gedaan door sprookjesfiguren zoals kleinduimpje, roodkapje en vrouw Holle (die beiden nogal wat weg lijken te hebben van de Amerikaanse president Donald Trump). En op een ander moment is op datzelfde scherm de 100-jarige György Kurtág te zien terwijl hij 21 door Tim Isfort gestelde vragen beantwoordt.

Seperewa Agofoma © Dennis Hoeren

Op de zonovergoten binnenplaats van het slot staat al vroeg in de middag het Ghanese duo Seperewa Agofoma op het podium. De twee brengen met hun instrumenten (seperewa, prempensiwa en ademkum) een sprankelende set met originele en overgeleverde nummers in het Ghanees en in het Engels. Aan elke song gaat een korte toelichting vooraf en zo is de getoonde muzikale emotie ook voor de toehoorders prima terug te voeren tot de tekst.

Ches Smith © Inga Klamert

Eveneens op deze prachtige locatie staat de drummer Ches Smith. Hij bezet een flink gedeelte van het podium met een volledig klokkenspel, een pauk en zijn drumkit. Melodie en ritme komen weer op een volledig andere wijze samen dan een dag eerder in het geval van collega Corsano. In zijn magische vertelling haalt Smith alles uit de kast: hij gebruikt alle denkbare klankkleuren, er wordt gefluisterd, gebeukt. De motor draait op volle toeren. De nuchtere Smith laat het ovationeel applaus slechts ten dele tot zich doordringen en begint al halverwege het geklap met het opruimen van zijn materiaal.

Skylar Tang Quartet © Inga Klamert

Een van de meest in het oog springende optredens (in hoeverre dat op het festival in Moers nog te zeggen is) is de set van het Skylar Tang Kwartet. Het is het eerste internationale verschijning van dit Amerikaanse kwartet. De 19-jarige trompettiste uit San Francisco heeft bijzondere musici aan haar zijde, bestaande uit pianist William Schwartzmann, bassist John Murray en drummer Ethan Oliver. In de drie kwartier durende set, bestaande uit eigen nummers die zich kenmerken door hun compositorische kracht, schieten superlatieven te kort. Schwartzmann weet het publiek te bekoren met zijn warme en tegelijk technisch tot in de puntjes verzorgde spel, terwijl de motor van Murray en Oliver op volle kracht draait. In het midden van dit alles horen we het sublieme spel van Skylar Tang. Innemend, gedurfd en inventief. Zeker als ze in haar slotnummer eindigt met een ode aan Miles Davis.

Yarn/Wire © Dennis Hoeren

Het festival kan deze editie een beroep doen op twee kerklocaties. De Evangelische Stadskerk en de Sint Jozefskerk. In de laatste vindt er op de derde dag een bijzonder optreden plaats van het kwartet Yarn/Wire, dat een dag eerder het podium met Nate Wooley deelde. In de kerk introduceren ze twee nieuwe composities: 'I tell you I want to be one sticking out of the ground like a tongue' door Jonah Haven en nieuw werk van Bergrun Snaebjornsdottir. Pianisten Laura Barger en Julia Den Boer hanteren hun instrument niet of zelden met het klavier, maar met nagel, knop en snaar. De percussionisten Russell Greenberg en Dustin Donahue schuiven en schaven op metaal, de percussie of het instrument van hun collega’s. De laatste compositie kan uitstekend dienen als een soundtrack voor een horrorfilm vanwege de zorgvuldige opbouw van ritmes en gedoseerde introductie van ijzingwekkende klanken, tot aan het vierstemmige snerpende gefluit waarmee het stuk wordt beëindigd.

PianoMobil © Dennis Hoeren

Het Moers-festival staat bekend om de vele (spontane) gelegenheidsoptredens. Deze zijn in allerlei verschillende settings te horen, zoals op de pianomobil of een ander voertuig met een laadbak, de Freysinnsessies, ergens in het park of in de club Die Röhre...


DAG 4

En ook zijn er de Moers sessies! die bestaan uit verschillende sets van een half uur, verzorgd door deelnemers aan het hoofdprogramma. Dit jaar vinden deze sessies plaats op het bovengenoemde podium in de binnenplaats. De verslaggever is er de vierde dag getuige van. Hoewel de sessies al vroeg op de dag zijn geprogrammeerd, is het toch al benauwend warm in de stralende zon.

Moers Sessions © Dennis Hoeren

Het massaal toegestroomde publiek probeert onder de tenten de schaduw te zoeken om te luisteren naar sets met o.a. de composer in residence, de Griekse vibrafoniste Eva Filippou, de saxofoniste Angelika Niescier en de gayageumspeler Hyunjeong Park, maar de zon weet ook onder het zeildoek te geraken en menig bezoeker vertrekt nog voor het einde van de laatste set waar Fulco Ottervanger, Florence Christman en Bruna Cabral het podium delen met de doorgewinterde saxofonist (en curator van de sessies) Jan Klare. De extatisch drummende Cabral en het hectische spel van Ottervanger geven de onnavolgbare (ooit aan Amsterdam verbonden) Klare de juiste context.

Nate Wooley © Nils Brinkmeier

Ook artist in residence Nate Wooley staat de vierde dag wederom enkele keren op het podium. Eenmaal op de Kastellplatz met een groot ensemble bestaande uit kinderen en jongvolwassenen uit de regio, samen met volwassen professionals in een gelaagd sprookje genaamd 'Peter, Rotkäpchen und der liebe Wolf Morton'. En andermaal is hij met zijn landgenoten, de slagwerkers Chris Corsano en Ches Smith, te bewonderen in de grote ENNI Eventhal, de locatie waar in voorgaande edities veelvuldig gebruik van is gemaakt. Hier horen we de trompettist op zijn best. Met een bescheiden arsenaal aan elektronica en vocale klanken weet hij een magische muzikale wereld te scheppen. Of klinkt hier de heimwee naar het land van zijn jeugd? Hoe fijn klinken Smith en Corsano samen. De eerste neemt volledig de ruimte om zijn eigen klankwereld te verkennen terwijl de tweede tracht om alle mogelijk denkbare ritmes over het voetlicht te brengen. Een van de vele hoogtepunten van het festival.

The Dwarfs of East Agouza © Nils Brinkmeier

Een ander hoogtepunt wordt verzorgd door het trio van de multi-instrumentalist (gitaar, saxofoon, vocalen) Alan Bishop genaamd 'The Dwarfs of East Agouza'. De inspiratie voor deze muziek deed Bishop in 2012 op, toen hij samen met zijn huisgenoten in de wijk Agouza te Cairo woonde. Zijn toenmalige huisgenoten, de Egyptische multi-instrumentalist Maurice Louca en de Egyptisch/Canadese gitarist Sam Shalabi staan nu samen met hem op het podium. Al snel blijkt dat het een geschenk is dat de drie elkaar ooit ontmoet hebben. De elektronica van Louca en de Arabische (blues-) rock van Shalabi passen wonderwel uitstekend bij elkaar. In combinatie met Bishops repeterende saxofoonklanken en gebrabbel waant men zich in een omgeving ver van het centrum van Moers.

Politiek speelt altijd een belangrijke rol op het festival. En actuele thema’s worden niet geschuwd. Zogezegd is de Amerikaanse president veelal aanwezig, onder andere op de smartphone in soundbites en (in de bekende Trumpiaanse knauwende klanken uitgesproken) Duitse teksten ter aankondiging of omlijsting van de muziek op het belendende podium.

Gellért Szabó Orchestra © Dennis Hoeren

Trump lijkt ook op te duiken op het podium, in de persoon van de Hongaarse dirigent en artistiek leider van het Ideal Orchester, Gellért Szabó. In een aangrijpende, in opdracht van het festival gecomponeerde, opera gebruikt Szabó een flink arsenaal aan muzikale stijlen. Hij heeft zich hoorbaar laten inspireren door de moderne klassiek, de jazz en de opera. Hij dirigeert driftig en komt steeds opdringeriger over naarmate het driedelige stuk, genaamd 'Der Moderne Mensch und der Heilige Berg', de ontknoping nadert. Tijdens de uitvoering zetten steeds meer leden van het orkest een -tijdens het festival verkocht- rood No Kings-petje op, waarop de dirigent het tempo een tandje opschroeft en zijn ode aan de moderne Mensch schreeuwt richting het publiek op het plein. Zodra ieder orkestlid een rood petje draagt springt de dirigent woedend het podium af. Het orkest brengt de opera in zijn afwezigheid tot een waardig einde. Even later verschijnt de Szabó nogmaals op het podium om, samen met zijn orkest, het daverende applaus in ontvangst te nemen.


DAG 5

Nana Benz Du Togo © Dennis Hoeren

Op de slotdag wordt het onvermoeibare publiek nogmaals getrakteerd op veel moois, onder andere van Nana Benz du Togo. De formatie uit Togo brengt opzwepende muziek, uitgevoerd door in het felgeel geklede zangeressen en een dito gekleurde mannelijke ritmesectie bestaande uit slagwerk en een klankinstrument genaamd gazé tuyau. De voeten gaan al vrij snel van de vloer en dat zal later op de dag nog regelmatig gebeuren.

Gordon Grdina’s RU'YA © Inga Klamert

Onder andere als gitarist/oudspeler Gordon Grdina met zijn formatie RU’YA en zangeres Ghalia Benali op het podium staan. De Iraans/Tunesisch/Turks/Canadese/Duitse zeskoppige band brengt op een geheel eigenzinnige wijze muziek uit Midden-Oosten en Noord-Afrika op teksten die door de alt Benali speels en krachtig worden vertolkt.

Gordon Grdina © Dennis Hoeren

Slagwerker Christian Lillinger en percussionist Hamin Honari brengen, samen met pianist/toetsenist Elias Stemeseder en Grdina de oosterse ritmes en klanken in beweging en plaatsen ze telkens in een ander voetlicht terwijl violiste Eylem Basaldi aan de zijde van Benali het aangrijpende verhaal vertelt van een wereld in verval, maar telkens vanuit het perspectief van de hoop.

In groot contrast met bovengenoemde is de luchtige set van Knobil. De Zwiterse zangeres/contrabassiste die met haar trio de show steelt op het hoofdpodium met haar lieflijke stem waarmee ze treffende teksten zingt, o.a. over de queer gemeenschap, vluchtige ontmoetingen en het geluk dat ze ervaart bij het openen van een potje industriële pesto. Haar stembereik is enorm. Basklarinettiste Chloé Marsigny is voor de razendsnelle Knobil de ideale kompaan. Ze volgt, zet in, vult aan en geeft tussentijds bijzonder inventieve solo’s ten beste. En ook drummer Vincent Andreae maakt met zijn onvermoeibare bijdrage mogelijk dat Knobil doet wat zij doet: het neerzetten van een vermakelijke, humoristische en zinnenprikkelende show.

Sam Shabali © Dennis Hoeren

Ook Alan Bishop keert de laatste dag nog een keer terug, in de slotkelder. Een intiem concert van een man met een akoestische gitaar die zijn geliefde songs uit de jaren zestig en zeventig vertolkt, waaronder een onuitgebracht nummer van Brian Wilson, naast muziek van Alice Cooper en nummers van latere datum van de meester zelf.

Lakecia Benjamin © Nils Brinkmeier

De afsluitende act is van de Amerikaanse saxofoniste Lakecia Benjamin. Ze staat met haar kwartet als slotact op het hoofdpodium. De extraverte Benjamin staat in een opvallende zilverkleurige glitterbroek en goudgekleurd hesje op het podium en brengt een ode aan de funk, de gospel en de jazz. De saxofoniste brengt, met een magnifieke uitvoering van 'My Favorite Things' een ode aan de in 1967 overleden John Coltrane die dit jaar zijn 100e verjaardag zou vieren. Verder brengt ze een bijzondere ode aan de vrouw, en de funk. Tja, en met een gestroomlijnd kwartet, bestaande uit de klavierleeuw Oscar Perez, bassist Elias Bailey en drummer Dorian Phelps heeft Benjamin niets te klagen en dat hoor je haar ook niet doen.


Het Moers-festival is geenszins in oneliners te vangen. De 55e editie biedt, evenals de 54 voorgaande edities, een divers en onmogelijk te doorgronden programma. En na al die jaren buiten het stadscentrum beleven we hier bovenal een mooie doorstart in het hart van een bijzondere plaats.

Met dank aan de politiek, de participanten en de bewoners.

Tekst © Robin Arends - foto’s © Dennis Hoeren / Nils Brinkmeier / Inga Klamert