Jazzahead 2026

Het jaarlijks terugkerende Jazzahead! in Bremen heeft de afgelopen jaren een enorme schare vaste bezoekers aan zich weten te binden en ieder jaar weet het eveneens grote aantallen nieuwe bezoekers te trekken.

Dit jaar viert de jazzconferentie zijn twintigjarig bestaan. Wederom op het congresterrein naast het treinstation, in enkele van de grote zalen en het belendende Schlachthof. Partnerland is dit jaar Zweden. En dat dit land in muzikaal opzicht veel heeft te bieden wordt deze editie duidelijk in de showcases.

Bitoi © Moncef Henaien

Op de eerste avond staat het Zweedse kwartet Bitoi op het podium, in 2023 opgericht door de componist/bassist Cassius Lambert. Lambert staat op het podium met drie vocalisten, Alexandra Shabo en Lydia en Ella Cronberg. Het concert staat in het teken van de vogels. Deze worden beurteling vertolkt door bovenstaande vocalisten. Lambert weet deze vertolkte vogelgeluiden op een intrigerende wijze te combineren met Afrikaanse ritmes.

Daniel Karlsson Trio © Johan Bergmark

Enkele dagen later staat de gerenommeerde, excentrieke Zweedse pianist Daniel Karlsson met zijn trio op het podium. Hij geeft in de beknopte tijdspanne van een half uur blijk van zijn kwaliteiten op de vleugel. In korte tijd horen we de uptempo blues, de klassieke ballad en alles wat er tussenin zit. En de maestro kan met routiniers als contrabassist Christian Spering en drummer Fredrik Rundqvist niet klagen. Hier klinkt de gevestigde orde. Het is begrijpelijk dat deze Zweedse pianist hier aan bod komt. Maar gelijktijdig is het jammer dat er vanwege de aanwezigheid van Karlsson een minder gerenommeerde landgenoot niet aan bod is gekomen.

Langendorf United © Magnus Bergström

Gelukkig is het Karlssons landgenote, saxofoniste Lina Langendorf, ook gelukt om hier met een showcase op het podium te staan. Ze brengt Ethiopische Jazz, o.a. bekend van de inmiddels hoogbejaarde saxofonist Mulatu Astatke. Met haar kwintet, genaamd Langendorf United, geeft ze in het afgeladen vol Schlachthof een swingende show. Slagwerker Andreas Werliin en bassist Ole Morten Vagan draaien op volle toeren terwijl toetsenisten Martin Hederos en Daniel Bingert voor de nodige afwisseling zorgen. De laatste staat garant voor een stukje clownerie. De in een felgekleurde short geklede Bingert laat zich aan het einde van een van zijn solo’s van het podium in het publiek vallen om zich vervolgens weer vol energie op zijn instrument te kunnen storten.

Sol Jang Trio © EMBA

Op de tweede dag staat (o.a.) de Benelux op de agenda, zowel in de showcases als in de club night. De in Nederland wonende Koreaanse pianiste Sol Jang staat in de vroege middag in het Schlachthof met haar trio, bestaande uit bassist Johannes Fend en drummer Max Hering. Sol Jang weet met haar dynamische, expressieve spel uitstekend de aandacht te trekken en tot het einde toe te bewaren. Het ene moment ontaardt het in een explosie van akkoorden en het andere moment zingt ze in lieflijke klanken, terwijl Fend met zijn strijkstok klagende klanken aan zijn bas onttrekt. Daar willen we graag meer van horen, maar dat moet dan op een ander moment, want ook deze showcase duurt slechts een half uur.

N∆BOU © Dave Stapleton

Even later staat de Belgische tromboniste Nabou Claerhout met haar kwartet bestaande uit gitarist Gijs Idema en drummer Daniel Jonkers op het podium. Claerhouts vaste bassiste, Trui Amerlinck, blijkt op het laatst verhinderd en wordt vervangen door Cyrille Obermüller. Bewonderenswaardig hoe snel Obermüller zich de partijen heeft eigen gemaakt. Een fijne gelegenheidsformatie. Claerhout geeft alle ruimte aan haar kwartet en staat tevens zelf onvermoeid in het middelpunt met haar frisse, afwisselend snelle en puntige en dromerige, vertellende spel. Centraal in deze set staan de melodieuze gesprekken met Idema. Er wordt veel materiaal gespeeld van het nog uit te brengen album “Indigo”.

Tijdens de club night, die deze editie maar liefst twee avonden achter elkaar plaatsvindt, staat in een van de locaties Luxemburg centraal. In de nabij het centraal station gelegen club Tor 40 zijn drie acts van Luxemburgse bands te horen. Te beginnen met het kwartet van de gitariste Veda Bartringer. Aan haar zijde staat saxofonist Julien Cuvelier. Een combinatie die garant staat voor krachtig synchroon spel en uitgekiende dialogen. Bartringer speelt composities die zijn ontsproten uit persoonlijke herinneringen. Ze voert ons met haar loepzuivere, vertellende spel langs de scenes uit haar leven. Net zoals Claerhout heeft Bartringer een nieuw album op de plank liggen: “Rise and Shine”. Een toepasselijke titel voor deze rijzende ster.

Van een heel ander kaliber is de tweede set, verzorgd door het kwartet (plus gast) van de pianist/toetsenist Arthur Possing. Ook hij heeft een saxofonist aan zijn zijde, genaamd Pierre Cocq-Amann. En daarnaast is er nog een belangrijke sfeerbepaler, in de persoon van gitarist Joel Rabesolo. Wederom een gitarist dus. Deze put echter uit een ander vaatje dan Bartringer, namelijk de traditionele muziek uit Madagaskar, de zogenaamde Malagassische muziek. Possing zit graag aan de zijkant van het podium, weggedoken achter zijn toetsen, terwijl zijn saxofonist (tevens dwarsfluitist) en gitarist in de spotlights staan. Contrabassist Sebastian Flach en drummer Niels Engel nemen het spektakel in zich op en genieten van de wonderlijke harmonieën die Rabesolo uit zijn gitaar tovert. In het slotnummer gaat ook Cocq-Amann met zijn sopraansax volledig los op het door de gitarist ingebrachte thema.

Het duurt daarna even voor het podium van Tor 40 is ingericht voor de slotact van de avond, bestaande uit het trio Singülar. Een trio rondom de vibrafonist Pascal Schumacher. De elektronica regeert, maar aan het roer staan nog steeds de uiterst gekwalificeerde, gepassioneerde mannen. De extraverte Franse slagwerker Edward Perraud en de ingetogen Deense trompettist/pianist Sebastian Studnitzky spelen zich beurtelings in de kijker terwijl Schumacher onverdroten pakkende klanken uit zijn vibrafoon tovert. De set bestaat slechts uit een nummer van ruim 50 minuten. Het is soms lastig te volgen waar al die klanken toch vandaan komen. Vlagen trompet klinken op ongezette tijden, terwijl op die momenten niemand het instrument hanteert. Kort voor het einde van de set loopt Perraud de zaal in met los slagwerk dat hij bezwerend toefluistert. Op het podium kijken Schumacher en Studnizky tevreden toe totdat Perraud terugkeert en deze laatste set van de avond uitblaast.

Wajdi Riahi Trio © Valentine Jamis

De laatste dag speelt het Belgische Wajdi Riahi Trio. De pianist Wajdi Riahi wordt bijgestaan door zijn vrienden Basilie Rahola op de bas en Pierre Hurty op slagwerk. Zij brengen de ideale showcase. Hier zit alles in. Het fenomenale spel van Riahi, de ingenieuze, maar niet te lang uitgesponnen, bas- en slagwerksolo’s. Er is overduidelijk focus en dat is nodig, want ook dit trio heeft slechts een half uur. De door Riahi’s jeugd en herinneringen geïnspireerde composities klinken als een spannend boek. In zijn hypnotiserende slotnummer zingt de pianist woordloze Noord- Afrikaanse melodieën, op een repeterende pianomelodie die wordt begeleid door het bezwerende slag- en contrabaswerk van Hurty en Rahola. Zo klinkt dus vriendschap.

L'Antidote © Tristan Conchon

Naast de bijdragen van Zweden en de Benelux is er nog veel meer moois te horen, zoals een Frans/ Italiaans/Oostenrijks trio genaamd L’Antidote. Een geweldige naam voor een ongenuanceerd ensemble. Een cello, die af en toe als gitaar wordt gehanteerd, een gekrenkte vleugel en bezwerende percussie. De lage tonen domineren. Hier klinkt het tegenmiddel voor de alledaagse ellende.

Jeremy Ledbetter Trio © Denise Gran

Ook aanwezig tijdens dit festival is de Canadese pianist Jeremy Ledbetter met zijn trio. In drie kwartier laat hij de aanwezigen alle hoeken van de zaal zien. De show swingt en ontroert. Zeker als Ledbetter een nummer ten gehore geeft dat is opgedragen aan zijn dromende kindje. Het nummer is opgebouwd rondom het ritme van de adem van een baby. In de laatste maten integreert bassist Rich Brown de klanken van Brahms’ wiegenlied.

Anaïs Drago - ReLeVé © Emanuele Meschini

Experimenteler klinkt de muziek van het Italiaanse trio Anaïs Drago-Relevé dat is geformeerd rondom de violiste/ geluidstovenares Anaïs Drago. De Italiaanse heeft ook het hart gestolen van haar legendarische landgenoot, de trompettist Enrico Rava, waarmee ze tegenwoordig een duo vormt. Hier op Jazzahead brengt ze samen met (bas-) klarinettist Federico Calcagno en percussionist Max Trabucco een wervelende show met onder vele anderen melodieën en ritmes van de Balkan en uit het Midden- Oosten. Een prachtig opgebouwde set die vanuit de stilte evolueert naar een door repeterende klanken en soundscapes in gang gezette dansvoorstelling.

Jasmine Myra © Emily Dennison

Minder experimenteel, maar niet minder indrukwekkend is de voorstelling van de uit het Engelse Leeds afkomstige altsaxofoniste Jasmine Myra die met haar octet het volledige podium vult. Myra wordt bijgestaan door harp, gitaar, piano, bas, drums en saxofoniste/fluitiste Rianna Henriques en fluitist/klarinettist Arran Kent. Met haar verhalende, sprookjesachtige, composities, o.a. geïnspireerd door de negentiende-eeuwse dichter Henry Wadsworth Longfellow, brengt ze de nodige rust op dit hectische festival. Het treffende samenspel van de drie blazers combineert uitstekend met het dienende spel van de snaarinstrumenten.

Bonsai © Caroline Golf

Uit Duitsland komt het trio Bonsai. De kleinste brassband ter wereld (aldus de leden van Bonsai) draagt de naam van het kleinste boompje op deze aarde. De drie brengen een afwisselend, maar bovenal swingend programma. Drummer Luka Kleine heeft getekend voor de composities, maar het vuurwerk komt keurig gedoseerd vanuit de trombone van Senja Burmester en klarinettist/saxofonist Justus Czaske. Gelijkwaardigheid staat hier centraal en humor is de grote rode draad in deze set. Zo heeft Kleine voor zijn triogenoten een nummer voor blokfluit gecomponeerd, omdat dit het instrument is waarmee ze hun muzikale carrière zijn begonnen.

En dit is nog maar een greep van al het moois dat er op het festival was te horen. Naast bovenstaande concerten was er uiteraard nog veel meer te zien en beleven. Zoals de uitreiking van de Deutsche Jazzpreise, de persconferentie over de jaarlijkse bijeenkomst van het European Jazznetwerk in Keulen, lezingen over maatschappelijke thema’s, speeddates met musici, en niet te vergeten: de beruchte netwerkborreluurtjes in de conferentiehal.

Jazzahead! 2026 heeft zichzelf met ruim 20.000 bezoekers voor de 38 showcases en 122 clubconcerten en 3000 uit congresgangers uit ruim 60 landen opnieuw overtroffen en bewijst dat de muziek nog springlevend is. De voorbereidingen voor de volgende editie zijn al weer in volle gang.

In 2027 zijn de Baltische staten de partnerlanden tijdens het Jazzahead!-festival, dat plaatsvindt van 21 april tot en met 25 april.

Tekst © Robin Arends