Jazz9 Marble Festival #2

Zondag 12.07.2026, Mazy (Gembloux)

Na een eerste poging in 2025 met de nodige tegenslagen waaronder slechte weeromstandigheden, kunnen de organisators nu terugkijken op een succesrijke editie 2026 dankzij de nog steeds originele locatie, een kwaliteitsvol Belgisch programma, de ongedwongen gezellige sfeer en zomerse temperaturen die het hele gebeuren een zuiders tintje gaven.


Les marbreries de Mazy

Mazy is een kleine gemeente gelegen tussen Namen en Bergen en was indertijd gerenommeerd voor de verwerking van zwart marmer dat uit de nabijgelegen marmergroeven kwam. De industriële site werd gerecycleerd als cultuurhub met kunstenaarsateliers en een heuse jazzclub die deel uitmaakt van de centra waar de tournees van Les Lundis D’Hortense passeren. Het festival had zowel plaats in de club (met perfect werkende airconditioning) als op het kleine binnenplein. Dranken tegen democratische prijzen met als aanraders de Zy’Coop (Mazy x coöperatieve) en een uitgebreid aanbod van brouwerij Bertinchamps werden sterk geapprecieerd. Geen VIP’s of afgeschermde backstage hier wat tot een gezellige vermenging leidde van publiek en artiesten. Zaterdag lieten we aan ons voorbij gaan maar zondag tekenden we present.


Pauline Leblond Double Quartet

De samenvoeging van strijkers en een jazzkwartet heeft al voor heel wat uiteenlopende resultaten gezorgd en niet altijd de meest boeiende. De Franse trompettiste Pauline Leblond, die inmiddels Brussel ruilde voor Luik, bewees met het vorig jaar verschenen album ‘L’Oubli’ hoe het moet. Ook live overtuigde ze reeds met onder meer de première tijdens Dinant Jazz 2025.

Ondertussen zijn we een jaar verder en is de symbiose nog fijnzinniger uitgewerkt. New Orleans swing en kamermuziek vloeien moeiteloos over in elkaar zonder bruuske breekpunten of vreemde samenvoegingen. Met twee extra blazers kreeg het geheel een nog breder perspectief. De interludiums waarbij teksten van Pablo Neruda zowel in het Spaans als in het Frans voorgedragen werden, zorgden net als op plaat, voor een literaire dimensie. Een origineel maar gedurfd concept dat bij de aanwezigen nog een tijdje bleef nazinderen.


I’m Not Done Cooking

Programmator Joel Hahaut maakte het zijn publiek niet makkelijk met de eclectische keuze. I’m Not Done Cooking, het octet rond de Franse pianiste Lara Humbert met Brussel als uitvalsbasis, bracht eerder dit jaar het moeilijk te catalogeren maar des te meer intrigerende ‘Tome 1: Beauty and the Queen’ uit.

In Mazy leek de groep onder hoogspanning te staan met Humbert die zichzelf overtrof. Na wat aftasten, zoeken en schuiven, gepaard met akoestische “bruitages”, tekenden ze een uur lang een patchwork uit waarin flarden verwerkt zaten van jazz, pop, filmmuziek, psychorock, prog en klassiek. Een aantal keer klonk het of Zappa zich onder de gelederen mengde dankzij een uitzinnige gitarist.

Knap hoe ze deurtjes openden om de complex gelaagde structuren toch telkens net wat toegankelijker te maken. Dat Humbert de films van Jim Jarmusch citeerde als een van haar inspiratiebronnen illustreerde het muzikaal syncretisme dat dit gezelschap hanteerde. Alle karakteristieken van het album werden assertief uitvergroot. Een caleidoscopisch jazzorama.


Quentin Dujardin & Didier Laloy

Publiekslievelingen waren duidelijk gitarist Quentin Dujardin en accordeonist Didier Laloy.

Dujardin creëerde met zijn slideblues meteen een stemming verwant aan de swamps van Louisiana. Het americana-gevoel werd nog geaccentueerd toen op de achtergrond het geluid weerklonk van een voorbijrijdende trein (Mazy heeft een treinstationnetje). Er was natuurlijk veel meer aan de hand dan blues. Globetrotter Dujardin, die op een paar uitzonderingen na alle composities leverde, introduceerde elementen uit diverse wereldculturen in zijn stijl met voorop een connectie met Madagascar, een van zijn lievelingsbestemmingen indertijd.

Laloy, die zelf reeds de meest uiteenlopende (folk)paden bewandelde, vormde de ideale sidekick en haalde de meest onwaarschijnlijke klanken uit zijn instrument. Hoogtepunt was hun versie van Stromae’s ‘L’Enfer’. Ze gaven het sowieso donkere thema een haast gitzwarte omkadering.

Kippenvelmoment toen op dat moment een licht briesje door de microfoon voor een sinistere ondertoon zorgde. Een concert boordevol emoties van de eerste tot de laatste noot en een gedroomde afsluiter voor dit klein maar uiterst fijn festival.

Tekst © Georges Tonla Briquet - foto’s © Jean-Luc Goffinet