Jazz Middelheim 2026 - Bernard Lefèvre

Zuiderse sfeer met kleurrijke klanken van cool tot progrock!

Vorig jaar kreeg het herboren Jazz Middelheim nog te kampen met regenbuien, maar deze editie kon men genieten van een zonnig en heet Pinksterweekend (tot 30 graden!). Hoewel herleid tot drie dagen kwamen liefst 11.000 bezoekers opdagen.

Zaterdag was snel uitverkocht (4000 bezoekers) met als publiekstrekker de Red Hot Chili Peppers bassist Flea die zich op bas en trompet zijn liefde voor jazz en optreden op een jazzfestival mocht waarmaken. Zelf verkozen we de twee volgende dagen het gebeuren te verslaan.

Het hoofdpodium in de anders georiënteerde tent (wat helaas dan weer de volle zon in de late namiddag liet branden over de hoofden) leek wat krap bemeten op de toeloop en velen zochten overigens de lommerrijke bomen op om zich stoelen en tafeltjes toe te eigenen.

Het tweede podium, Birdland, kreeg een 360° opstelling wat ruim zicht bood aan de op de wei verspreide gasten. Met een goed uitgebalanceerde mix van jong talent en bewezen toppers in uiteenlopende genres als souljazz, funk en latin. Opnieuw van de partij in een nieuw samengestelde band van Belgische en Britse muzikanten zorgde BXL X LND Interplay III op zondag voor degelijke jazz. De Braziliaanse Marcos Valle (82) bracht sfeer en ambiance. Cymande volgde daarop met Brits-Caribische ritmes. Op maandag trad eerst op het openluchtpodium het Britse Seed geleid door saxofoniste Cassie Kinoshi op en werd het alom in de wei genietende publiek aanstekelijk getriggerd door The Herbaliser en kwam er heel wat in beweging. De tubaspeler Theron Cross was een ontdekking. En ten slotte kwam iedereen in actie bij de zomerse klanken van de Cubaanse hitformatie The Buena Vista Orchestra.

Elke avond deinde het feest uit op dj-acts.

Etherisch en explosief

Tutu Puoane mocht openen op zondag in de Concert Hall met haar ‘Wrapped In Rhythm’ band: pianist Ewout Pierreux, bassist Clemens van der Feen, drummer Dré Pallemaerts en gitarist Tim Finoulst. Ze palmden meteen het ruim aanwezige publiek in met de aanstekelijke diepgevoelige stem en prachtige muziek en woorden geïnspireerd op de poëzie van de Zuid-Afrikaanse dichteres Lebo Mashile. Na ‘When We Love’ met Tim Finoulst in een glansrol kregen ze een verdiend staande ovatie.

De Britse dertigjarige saxofoniste Jasmine Myra stelde haar net verschenen derde album ‘Where Lights Settles’ voor. Ze bouwt haar muziek op rond een dualiteit van voor- en tegenspoed (‘Likeness and Shadow’) en diepe gevoelens (‘Reflections’) en inspireert zich ook op een gedicht van Longfellow (‘Some Rain Must Fall’). De soli van pianist Jasper Green en gitarist Ben Haskins vullen Myra’s etherische saxofoon passages aan.

Met pianist Fred Hersch en zijn nieuw trio komt er echt schot in de tent en leeft het echte jazzgevoel op en bewijst de 70-jarige Hersch opnieuw op welk topniveau hij zich blijft bevinden. We worden heerlijk meegezogen in een flitsend triospel met zijn nieuwe bandleden, de Deense bassist Felix Moseholm en de Duits-Amerikaanse drummer Jochen Rueckert waarmee hij later gaat opnemen en dus hier in première al nummers laat horen.

Hij brengt nog wel een stuk uit zijn recente ECM release ‘The Surrounding Green’. De frêle Fred Hersch veert geregeld op van de piano en legt altijd die fijne touché in zijn spel. Naast zijn eigen ‘Little Song’ covert hij ‘Wisper Not’, ‘Forward Motian’ (Paul Motian), Palhaço (Egberto Gismonti). Steevast brengt hij wat van Monk om dan te eindigen met ‘Somewhere” dat hij aankondigt met een kritische noot versus America, “The world is a mess, America is een mess…”

Stoelendans

En plots zien we vlak voor het zondagse slotconcert van Immanuel Wilkins in de Concert Hall de stoelen afvoeren… dus zoals met Flea en op maandag ook met Billy Cobham’s Time Machine wordt het staand genieten. De overblijvende balkons met stoelen aan weerszijden in de tent zijn snel ingenomen. Toch wel een punt voor de organisatie als het op comfort aankomt, want velen bleven dan ook op de wei achter gekluisterd aan de daar aanwezige stoelen.

Maar goed, over naar de muziek. De 28-jarige in Philadelphia geboren altsaxofonist Immanuel Wilkins vloog er meteen in met zijn ‘Blues Blood’ en vaste kern: Micah Thomas (piano), Ryoma Takenaga (contrabas), Kweku Sumbry (drums). Deze laatste kon opvallend nerveus uithalen in duo met Wilkins. Met ‘Live at the Village Vanguard’ (in drie volumes gereleased) had Wilkins recent een staalkaartje afgeleverd, maar dat week even af van de huidige performance. Waren ze misschien misleid door het staand publiek en gingen daardoor tamelijk heftig uitpakken? Hoe dan ook, Wilkins sound is meeslepend, complex en heel intens.

Amerikanen op maandag

© Jeanschoubs

Met saxofonist Chris Potter (55) beleefden we een voorsmaakje van het nieuwe trio waarmee hij in het najaar de studio intrekt voor opnames. In ‘Eleven Dance’ laat Potter meteen ruimte aan zowel bassist Matt Brewer (43) als drummer Kendrick Scott (45). Potter wisselt geregeld van tenor- over baritonsax en speelt zelfs een keer piano in ‘Voices Remembered’. Van Potters recent album ‘Alive With Ghosts Today’ spelen ze ‘Into Africa’ (opgedragen aan de abolitionist John Brown).

Chris Potter drijft de in traditie gedrenkte muziek met vurig elan en spoort zijn ritmesectie voortdurend aan tot een stevige ritmische ondertoon. Klassiek en degelijk.

     
© Jeanschoubs

Een heel andere toon en vooral jeugdige gedrevenheid zit in de 28-jarige Isaiah Collier uit de levendige Chicago jazzscene. Hij brengt met zijn band The Chosen Few een eerbetoon aan John Coltrane (in september is die 100 jaar geleden geboren). (Even terzijde: Miles zou 100 geweest zijn op 26 mei en net op 25 mei overleed op 95-jarige leeftijd ‘saxophone colossus’ Sonny Rollins!). Collier laat eigenzinnig alle remmen los in de aan Coltrane ontleende stukken. Bijzonder heftige ten top gedreven en uitgesponnen muziek en straf samenspel, onder meer met pianist, bassist Micah Collier en drummer Tim Regis.

© Jeanschoubs

Nadat de stoelen zijn verdwenen komt de apotheose in de Concert Hall voor dit festival met de legendarische van bij Miles en Mahavishnu Orchestra bekende drummer Billy Cobham (82) en zijn Time Machine. Voor progrock en rockjazz liefhebbers een daverend spektakel met centraal als een tabernakel een overheersende Cobham die leidt en tegelijk aanspoort tot soli. Met Time Machine passeren stukken van Total Eclipse. De toetsen van Gary Husband en de gitaar van Rocco Zifarelli wisselen met de trompet van Antonio Baldino, trombone van Andrea Andreoli en sax van Bjorn Arko.

© Jeanschoubs

Randgebeuren

Apart van het festivalterrein vond in een gerestaureerd huisje (vroeger bekend als het Peperkoeken Huisje) de Follie Sessions plaats of korte concerten van telkens twintig minuten, gespeeld voor een beperkt publiek in een intieme setting. Joachim Badenhorst, Adia Vanheerentals & Anke Verslype waren enkele van de smaakmakers.

Wannes Lecompte © Christina Ruyssen

Tijdens het concert in de Concert Hall op maandag werkte kunstenaar Wannes Lecompte live aan een schilderij.


Op naar derde editie

We mogen besluiten dat Jazz Middelheim geslaagd was met zijn formule van brede programmering en een mooie balans tussen de genres. We geloven dat er toch aan enkele verbeterpunten kan gewerkt worden. Zo was er ook een lichte ergernis in de afstemming van de soundcheck van beide podia. En hou die stoelen toch in de tent bij de echte luisterconcerten.

Het streven van organisator Bert Schruers is een uitbreiding om van het dagmaximum van 4000 naar 5000 bezoekers te evolueren. Noteer alvast in je agenda de afspraak volgend jaar in het Pinksterweekend van 15 tot 17 mei.

Tekst © Bernard Lefèvre  -  foto's © Maurits van Hout (zondag) / Jeanschoubs (maandag) / Christina Ruyssen