Henri Texier Trio feat. Carlo Nardozza, Open Music Jazz Club Comines, 17.04.2026

Het optreden van Henri Texier in de Open Music Jazz Club Comines is een evenement dat je absoluut niet mag missen. Voor zijn tweede bezoek hier werd hij vergezeld door zijn zoon Sébastien Texier (op altsaxofoon, klarinet en altklarinet), de uitstekende drummer Gautier Garrigue en, als gast, onze Belgische trompettist Carlo Nardozza.

Een uitverkochte zaal, de sfeer van een grote avond en een ontvangst die even warm en feestelijk als respectvol en professioneel was. Puur geluk. Onmiddellijk geluk ook, vanaf de eerste diepe, volle tonen van de contrabas die het kwartet voortstuwen in een vernieuwde en adembenemende versie van “Mic Mac”.

Het kwartet, dat pas voor de tweede keer in deze bezetting speelde, vond elkaar met de ogen dicht. De muziek van Texier, rijk aan complexiteit, komt tot uiting met een zeldzame spontaniteit en vanzelfsprekendheid. Vanavond haalt de groep oude en iconische composities uit de uitgebreide discografie van de contrabassist (waarvan sommige te vinden zijn op het laatste album “Healing Songs”).

“Sand Woman” (afkomstig van het gelijknamige album, waarvan het kwartet aan het einde van de eerste set ook “Quand tout s'arrête” zal spelen) is een bluesnummer gebouwd op een even ingetogen als stimulerende ritmische puls, het handelsmerk van de leider. Eerst spelen de bugel en de altklarinet unisono en vullen ze elkaar perfect aan om een zeer suggestieve sfeer te creëren, voordat ze elk hun eigen, zeer geïnspireerde weg inslaan. Al snel bereiken we hoogtepunten van jubelende interacties.

Er zit in de composities van Texier en in de manier waarop ze worden gebracht een altijd weer iets verrassend vloeiends. Het lijkt alsof er kleine steentjes in een beekje rollen, die tegelijkertijd een abrupte en rustgevende, levendige en zachte kant oproepen.

Elke muzikant heeft de ruimte om te improviseren. Gautier Garrigue maakt daar vrolijk gebruik van om de wijde wereld in te trekken, in een altijd speels spel, onder het lachende en samenzweerderige oog van de leider.

Op het toepasselijk genaamde “Ô Elvin”, een eerbetoon aan de beroemde Amerikaanse drummer, bedenkt, kleurt, tekent en snijdt Garrigue.

Trompet en saxofoon blijven niet achter; op onder andere “Chebika Courage” of “Fertile Danse” verdubbelen ze hun inventiviteit.

Henri Texier, van nature gul en gevoelig, deelt ook zijn ingehouden woede met het publiek: allereerst “Sarajevo Blues” (waarvan de opbrengst na de oorlog werd gedoneerd aan de Bosnische bibliotheek voor de aankoop van boeken) of “Sommeil Caillou” (gecomponeerd voor de film “Remparts d’argile”, die vertelde over de eerste staking in de Tunesische geschiedenis en de strijd voor de emancipatie van de vrouw).

Een geëngageerd muzikant dus, maar iemand die ook de schoonheid van deze kwetsbare wereld weet te benadrukken, bijvoorbeeld via “Laguna Venetta” en ‘Cinecitta’, of met de prachtige ballade “Lezaola Song”, gecomponeerd door Gautier Garrigue.

Het publiek heeft het goed begrepen. Een staande ovatie.

Een genereus, menselijk en... heilzaam concert.

Tekst © Jacques Prouvost (vrije vertaling: Jos Demol) - foto’s © Jean-Marie Vanelannoitte
In samenwerking met https://jazzques.wordpress.com/

Musici:
Henri Texier - contrabas
Sébastien Texier - altsaxofoon, klarinet en altklarinet
Gautier Garrigue - drums
Carlo Nardozza - trompet, bugel