Charles Loos en Eric Legnini triomferen in Comines

Open Music Jazz Club Comines - 23 oktober 2026

Van Charles Loos en Eric Legnini verscheen in 2023 het album ‘Growlin’ Faces’ (lees hier de recensie). Het duo kwam dit repertoire voorstellen in een, ondanks het stormweer, afgeladen volle Open Music Jazz Club. Het concert kadert in een tournee georganiseerd door het jarige Les Lundis d’Hortense.

Meester en leerling brachten een evenwichtig programma met Braziliaanse, funky, en klassieke jazzinvloeden. Het is ongelooflijk hoe goed beide musici op elkaar ingespeeld zijn. Ze versmelten als het ware.

In de eerste set nam Eric Legnini plaats aan de vleugel, en Charles Loos aan het keyboard. Die laatste speelde bij momenten subtiele baslijnen op zijn klavier. Na de afrobeat-klanken van “Boda Boda”, een oorworm, gingen ze wiegend verder met de bloedmooie bossa “La Mangueira”. Dit nummer is genoemd naar een wijk in Rio en opgedragen aan Marcia Maria. Na het heerlijk swingende “The Jive” volgt het minimalistisch, huppelend “Doo we Doo”. Deze reeks Legnini composities werd onderbroken voor twee klassiekers “Wave” van Antonio Carlos Jobim en “On Green Dolphin Street” van Bronisław Kaper.

In set twee werden de rollen omgewisseld. Nu nam Charles Loos plaats aan de vleugel en werden zijn composities uitgevoerd. Ik vind hem een van onze beste Belgische pianisten/componisten, en hier waren we getuige van het ‘waarom’.

Ondanks hun drukke agenda’s kwam er een uniek concert in Theater 140 Brussel naar aanleiding van het veertigjarig jubileum van Igloo. Vandaar het bluesy “Cent-Quarante”. “Choro Para E” (opgedragen door Loos aan Legnini) is weer zo’n aanstekelijk Braziliaans getint nummer. Met het krachtige “S and P” wanen we ons in de jaren dertig. “Growlin'Face” is een knipoog van Loos naar “Falling Grace” van Steve Swallow.

“Morceau en Forme de Nougarose” (Maurane) is een poëtisch, bijna breekbaar eerbetoon aan Maurane, Claude Nougaro en ook Erik Satie. Het staat op het album ‘HLM’ (1986) van Maurane, Steve Houben en Charles Loos. De set werd afgesloten met “Sugar Ray”, een tribute aan bokser Sugar Ray Robinson van de miskende pianist Phineas Newborn Jr..

We hoorden twee virtuozen op zowel vleugel als keyboard. Alles liep zo vloeiend in elkaar dat het publiek werd meegenomen op een leuke uitstap doorheen een verfrissend jazzlandschap. Er werd afgesloten met de obligate blues, een knappe vrolijke improvisatie. Na een staande ovatie kregen we op de voorlaatste dag van de zomertijd nog een mooie versie van Gershwins “Summertime” als toemaatje.

Tekst © Jos Demol - foto’s © Jean-Marie Vandelannoitte

BANDCAMP

Foto's © Jean-Marie Vandelannoitte