BROSELLA - zondag 5 juli 2026

Om over een festivalbeleving een gefundeerde mening te geven is het niet zinloos eens te vergelijken met andere festivals en bij voorkeur min of meer gelijkaardige. Helaas is Jazzwood een stille dood gestorven, maar ook Brosella en Cactus hebben het voordeel van een enorm gezellige parksetting en deze weigerden als een van de enigen deze eeuw om met meerdere podia te werken.

Vooral dat laatste is de voorbije 30 jaar sterk veranderd in festivalland, waar intussen zowat alle organisatoren voor meerdere podia hebben gekozen. De voordelen zijn legio: meer en grotere namen, meer inkomsten vooraf, meer persaandacht, extra sponsors… Meestal hebben deze festivals het niet door, maar niet iedere festivalganger vindt het oké om na elk optreden fomo-gewijs aan te schuiven in de richting van het andere verhoog, om via de drukte aan de dranktent intussen een goede plek te moeten veroveren. En straks weer terug.

Op het Cactusfestival waren de verrassingen vooral aan het kleine podium te beleven, bij Brosella moest je voor ontdekkingen vooral op tijd zijn. Naar het einde toe daalde de factor verrassing, meestal ten voordele van degelijkheid door ervaring. Zou dat een goed argument zijn om het verslag eens omgekeerd aan te pakken?

Oudere figuren hebben ook de neiging honderduit te gaan vertellen. Bezondigde Madness zich in Brugge aan een te lang verhaal over de genese van ’My Girl’, dan kon Adrian Younge het niet laten om te namedroppen met wie hij allemaal gewerkt had. Prima, maar boeit niet. Ook te vergelijken: de adhd van Madness-saxofonist Lee Thompson die tot sfeer en mooie saxofoonpartijen leidde, terwijl de moves van gitarist Jack Waterson meer show dan klank inhielden. Waterson was in een vorig leven bassist bij Green On Red, in de jaren ’90 een graag geziene band op kleinere festivals bij ons, maar ondergetekende vroeg zich vooral af of uiteinden van ’s mans snor betrokken zouden geraken bij zijn gitaarspel. Zowel Adrian Younge als Madness spelen zwarte of toch aldus geïnspireerde muziek, maar het is onduidelijk wie van beiden het beste op Brosella zou gedijen.

Ook moeilijk in één hokje vast te houden is het Greg Foat Trio. Al enkele jaren wordt Greg Foat erkend als één van de beste Britse jazzpianisten, maar hij werkt graag met één voet in een ander genre, of dat nu folklore is, koormuziek of elektronische ambient. Ondanks het hoge muzikale niveau kabbelde het allemaal te lang. Na een opener uit zijn beginperiode en het nieuwe ‘Sun Hat’ verviel hij in te veel space sounds. ‘Interstellar Fantasy’ en ‘The Lonely Robot’ waren twee fragmenten uit zijn samenwerking met slagwerker Ayo Salawu in 2023. ‘Sea Of Tranquility’ van een jaar later zat in hetzelfde schuitje en miste de sax- en bugelsoli van op de plaat.

Net wanneer de neiging ontstond om zeker als eerste aan de bar of eettent te kunnen bestellen, steeg de spanning met ‘Opening Time’, met daarbij een schitterende solo van drummer Moses Boyd, en afsluiter ‘Redemption’, dat wat weg heeft van Josh Hadens parel ‘Spiritual’. Beide laatste nummers komen van het in 2023 uitgebrachte ‘Opening Time’, met hetzelfde trio (Foat, Boyd en contrabassist Jihad Darwish) dat nu op het podium stond.

Joel Ross bood dan toch een interessantere set die grotendeels gaf wat op papier werd beloofd. De uit Chicago afkomstige vibrafonist kwam met slagwerk in aanraking in de gospelkerk waar zijn vader het koor leidde – altijd vruchtbare grond voor een muzikale toekomst – en maakte later furore als pianist en vibrafonist bij het Marquis Hill Blacktet. Geruggensteund door een ritmesectie (piano, bas, drums) en aangevuld met alt- en tenorsax genereerde dat een set vol gospelinvloeden en mooie improvisatiemomenten. Als je weet dat hij nog maar recent op tram 3 stapte, dan is Joel Ross een garantie voor veel jazzplezier de komende decennia.

De Braziliaan Amaro Freitas mocht solo zijn veelzijdige mix bovenhalen van avantgarde jazz, bossanova en klanken uit het Amazonegebied. Het Osseghempark is daarvoor natuurlijk dé setting. Zijn optreden had veel weg van een zuiveringsritueel, waarbij hij de piano soms inruilde voor houtblazers en percussie uit zijn regio. Een sfeervol rustpunt, maar de organisatie had hem beter vóór MIXMONK Supreme gezet.

Op zich is het verrassend dat dit trio van Bram De Looze, Robin Verheyen en Joey Baron zo vroeg op de dag geprogrammeerd stond. Na hun oorspronkelijke ode aan Thelonius Monk waar de groepsnaam MIXMONK voor werd uitgevonden, was dit nu geen uitbreiding met andere grootheden, maar wel een repertoire dat focust op John Coltrane.

In tegenstelling tot de andere bands die het hele podium bezetten, zaten de drie heren gemoedelijk samen als op een terras. Het gaf ook een idee van de ontspannen sfeer, die de muziek bedrieglijk eenvoudig maakt. Van ‘Crescent’ tot ‘Bessie’s Blues’ amuseerde het trio zich mateloos met een set van wereldklasse. Bram De Loozes pianospel lijkt altijd losjes uit de mouwen te komen, net zoals de drumpartijen bij Baron. Vermeldenswaard was ook Robins original ‘Hoops’ als vermoedelijk nieuwe compositie voor dit onverwoestbare trio.

© Olivier Verhelst 

Kort voor MIXMONK Supreme was er aan de Children’s Corner een lichtvoetige introductie annex optreden rond het thema van de griotten. Zouratié Koné (percussie en n’goni) en Thomas Jakubczyk vertelden het verhaal van deze West-Afrikaanse custodians van die cultuur, geïllustreerd met klassiekers uit het genre. Halverwege kwam er ook nog een bassist bij. Was diens bijdrage aan het thema beperkt, droeg het toch bij aan de gezelligheid.

Hoe dan ook was het even back to basics na de knalprestatie van BXL x LDN Interplay III, intussen al de derde aflevering van deze samenwerking tussen jong jazztalent uit Brussel en Londen. Het sextet ontwaakte met ‘Daybreak’, met sterke soli van de sopraansax Lauren Breen en trombone van Christ-Stéphane Boizi, waarbij vooral deze laatste zijn stempel heel expliciet op het ganse optreden zou drukken, zonder ooit opdringerig over te komen. In ‘Sustainer Of My Faith’ kwam het gezelschap op kruissnelheid. De soli van toetsenist Lorenzo Ola Kobina, Donovan Haffner (altsax) en alweer Breen (nu op tenor) en Boizi bewezen dat het talent van de jonge scene in Brussel en Londen nog lang niet uitgeput is. Bassiste Alice Sinephro mocht in ‘Promise To Home’ ook de zang op zich nemen. Minder opvallend, maar het sluitstuk van het geheel was drummer Simon Mouctar De Rover. Zes uitstekende composities, briljant gebracht. Als er uit het kruim van de dag één winnaar moet komen, mag het gerust deze zijn.

Deze conclusie wil geen afbreuk doen aan de opener, RE#encounter of het nieuwe project van trompettist Robbe Bey Latré, altijd klaar voor een muzikale uitdaging en als het even kan met een geëngageerd tintje. Of beter een dikke laag van dat laatste. M.Chuzi en NAFT moeten even wachten nu hij met RE#encounter het palet van de muziek van Brussel vandaag mengt en contraire met wat Vlaanderen denkt is dat veel diverser dan Marokkaans. Daarbij mochten uit Noord- en West-Afrika de in Brussel actieve Burkinese griot Kaito Winse en gnawa-meester Hicham Bilali niet ontbreken. Uit het latin-genre wordt de band versterkt met Paula León en Lúcia Pires. Zelfs de mediterrane travestiedanser hoort daar perfect bij. En of die queer nu act of echt was, het kan in beide gevallen als statement gelden - of op welke grond maakte een Anderlechtse politicus met Noord-Afrikaanse roots zijn partijgenoot met dezelfde achtergrond belachelijk? Ach, eentje extra in de mik van de onverdraagzamen en hun lot(fi)gevallen moet gewoon kunnen. Bij dergelijke projecten haalt het geheel zelden de som van de delen, maar we mogen verwachten dat de eerste albumrelease van RE#encounter in september daar waarschijnlijk minstens dicht in de buurt komt.

O ja, een dag Brosella kost een derde van een dag Cactus.

Tekst © Olivier Verhelst  -  foto's © Annie Boedt  Olivier Verhelst (Children's Corner)