The Sound of the Summer 2026 - Part I
Various
Steeplechase / Quinton / MoonJune / Discus / SunnySide / émouvance / Hypnote / Galileo / Dünya / Prophone
In alfabetische volgorde tien recente releases die onder de radar bleven maar een ommetje waard zijn.
Louis Armstrong and His All Stars – In Concert
Steeplechase
Opgenomen in het Falkoner Centret (Kopenhagen) anno 1959. Een “best of” als het ware met centraal Louis Armstrong zijn trompetspel in de hoge registers, zijn rauwe stem en het gevoel voor humor.
In de setlist de nodige blues uit New Orleans (‘When It’s Sleepy Time Down South’!), opzwepende ragtime (‘Tiger Rag’!!) en heel veel klassiekers waaronder ‘Old Man River’, ‘Mack The Knife’ en ‘Stomping At The Savoy’. Om het met een compositie van Jimmie Lunceford samen te vatten, ‘Rhythm is our Business’. Louis Armstrong in topvorm, omringd door klarinettist Peanuts Hucko, trombonist Trummy Young, pianist Billy Kyle, bassist Mort Herbert en drummer Danny Barcelona samen met vocalisten Velma Middleton en Nat Russell.
Max Brand Ensemble – Beyond
Quinton
Een passende titel voor een uiterst eclectisch programma waarin avant-garde, jazz, opera, swing, funk en kamermuziek elkaar kruisen. Ook de vocale partijen zijn niet te klasseren in een vakje.
Alle muziek is van Berthold Cvach die te horen is op toetsen en tevens de “lyrics” schreef voor twee liederen. De andere tekst is ontleend bij de Duitse expressionistische auteur Wolfgang Borchert.
De uitvoering gebeurde door het Max Brand Ensemble onder leiding van Richard Graf. Het instrumentarium bevat onder meer klarinetten, fluiten, saxofoons, strijkers en piano. Een kubistische kruisbestuiving tussen Xenakis, Anna Homler, Diamanda Galás, het Ideal Orchestra Gellért Szabó en vooral heel ver “beyond”.
Dewa Budjana – PragueNayama
MoonJune
Deze hadden we niet zien aankomen. De Indonesische fusiongitarist Dewa Budjana, een van de smaakmakers bij het prog label MoonJune, gaat een verbond aan met het Czech Symphony Orchestra.
De symbiose lukt wonderwel en doet denken aan de semi-symfonische werken van Alan Parsons, zij het hier zuiver instrumentaal. Melodieuze gitaarsoundscapes, middeleeuwse fantasy taferelen en de epiek van ‘Tubular Bells’ samengevat in een half uurtje. Wie beluistert met een koptelefoon komt terecht in een parallelle dimensie mede door de uitstekende klankkwaliteit.
Fjall – Helt
Discus
Dubbele live-cd van dit Britse kwartet dat grossiert in opgebroken soundscapes waarin verontrustende klankschakeringen en uiteenlopende improvisaties verweven zitten.
Ze bewegen zich voortdurend in kosmische nevelen waar ze communiceren met traditionele en minder gangbare instrumenten. Zo horen we zowel drums, fluit, klarinetten en saxofoons als melodica, glockenspiel, gongs en allerlei belletjes naast natuurgeluiden en diverse veldopnamen.
Van meditatief en ceremoniaal tot “industrial” en akoestisch. Tevens van harmonieus rustgevend tot pure horror. Beide concerten, opgenomen in 2023 en 2025, vertonen duidelijke verschillen maar sluiten uiteindelijk wel dicht bij elkaar aan. Te omschrijven als de soundtrack voor installatiekunst. Zeker voor fans van labels als Off en Underflow.
Scott Lee – Greetings From Florida:
Postcards From Paradise
SunnySide
Een totaal misleidende titel en dito hoes. Geen zomerse deuntjes of tiki-vibes maar Tom Waits-verwant geknutsel, Bill Frisell-gitaarlikjes, staccato zang (Camila Meza) en bovenal een ontluisterende beschrijving van de “Sunshine State”.
Een zinsnede als “where dreams come true” krijgt plots heel wat minder schittering door verwijzingen naar de goedkope arbeidskrachten ingezet in landbouw en fruitteelt (‘Sloganland’). Zowat alle negatieve aspecten worden aangekaart met de ecologische problemen en de uit de hand gelopen toerismestroom voorop.
De teksten zijn van de Cubaans-Amerikaanse poëet Carolina Hospital. In het instrumentarium van het septet zitten onder andere cello, viool, fluit en klarinetten. Voor wie denkt dat Florida een groot golfterrein is waar iedereen continu Margarita’s drinkt. Past perfect bij de schilderijen van José Clemente Orozco.
Christophe Monniot & Didier Ithursarry
– Hymnes à l’amour 03
émouvance
Achter de wat melige titel schuilt een andere wereld. Accordeonist Didier Ithursarry en saxofonist Christophe Monniot slagen er namelijk in een link te leggen tussen eigen werk en dat van Charles Mingus (‘Fables of Faubus’), Hermeto Pascoal (‘Bebê’), Gabriel Fauré (‘Pie Jesu’) en Ornette Coleman & Pat Matheny (‘Kathelin Gray’).
Alhoewel ze zich beperken tot drie instrumenten (Monniot wisselt af tussen altsaxofoon en sopranino) waarborgen ze de spanning. Ze ontwijken vakkundig goedkoop lyrisme en kiezen voor extremere invalshoeken. Met hommages aan Marc Perrone (de grootmeester van de diatonische accordeon) en René Lacaille (de legendarische accordeonist uit Île de Réunion).
Inclusief een ommetje langs de Balkan en Baskenland. Ze sluiten improviserend af met de passende titel ‘L’au revoir’. Op naar het vierde deel.
https://tchamitchian.fr/label/
Alon Near – Names, Places
Hypnote
Giuseppe Millaci, labelbaas van het Brusselse Hypnote Records, heeft duidelijk iets met contrabassisten. Niet verwonderlijk aangezien hij zelf ook het instrument bespeelt.
Deze keer brengt hij het debuut uit van de Israëlische contrabassist Alon Near. Als muzikant maar tevens als componist kent deze de knepen van het vak om licht golvende melodielijnen en aangepaste ritmiek aan elkaar te koppelen, al dan niet in een crescendo uitgebouwd scenario. Het mag ook al eens spannender zoals in ‘Shiguim’.
In ‘Lichi’ komt er een strijkkwartet aan te pas en horen we een fijnzinnig stukje kamermuziek. Onder zijn begeleiders noteren we pianist Tom Oren, trompettist Itamar Borochov en gitarist Yotam Silberstein.
Lovende kritieken verschenen reeds in Downbeat en Jazzmag. Ook voor fans van Einaudi.
Elmo Nero – Perspective
Galileo
Elmo Nero klinkt als de naam van een acteur uit een Italiaanse Z-film van de zeventiger jaren. Neen dus, het gaat hier om een trio gevormd door gitarist Christoph Helm, bassiste Gina Schwarz en drummer Chris Parker.
Hoofdrol is weggelegd voor de vingervlugge Helm die perfect ondersteund wordt door zijn twee kompanen. Ze creëren intense en overwegend vlijmscherpe perspectieven in een decor van hedendaagse moderne jazz. Aangeraden door niemand minder dan gitarist Gilad Hekselman. Verschillende nummers leunen trouwens aan bij diens werk.
https://elmo-nero.com/
http://www.galileomusic.de/
Mehmet Ali Sanlikol
– The Electric Oud Man Speaks
Dünya
Een bijzonder bluesplaatje doordat de Turk-Amerikaanse Mehmet Ali Sanlikol (Billy Cobham, Miguel Zenón, Esperanza Spalding) geen Fender Stratocaster of Gibson bespeelt maar een elektrisch versterkte oud met stalen snaren.
In zijn stijl introduceert hij zowel elementen uit rock en funk als prog, jazz en fusion. Nu eens agressief kervend om nadien over te schakelen naar meer filmische schetsen. Samen met trompettist Mark Tipton, tenorsaxofonist Edmar Colon (!), bassist James Heazlewood-Dale en drummer George Lernis staat hij midden de ‘crossroads’ waar slideblues, southern rock, Turkse maquam en woestijnblues elkaar kruisen.
Ergens tussen Jimi Hendrix, Tinariwen, Derek Trucks, Pink Floyd en Ibrahim Maalouf. Ideaal instapmoment is het net geen elf minutenlange ‘Another Dream In Nihavend’.
Waag nog een stadium verder en luister ook eens naar ‘Paradise Metal’ van de Grieks Orthodoxe priester Dionysios Tabakis.
Svante Söderqvist The Rocket
– Like In The Movies
Prophone
Toen accordeonist Tuulikki Bartosik het trio van bassist Svante Söderqvist, toetsenist Adam Forkelid en drummer Calle Rasmusson vier jaar geleden ontmoette, vatte hij al snel het plan op om samen te werken.
‘Like In The Movies’ is het eerste resultaat. Openingstrack ‘The Film’ belicht meteen al wat volgt. Ook ‘Waltz For the Jazzy People’ hoeft geen nadere uitleg. In totaal acht composities als reisverhalen die de soundtrack vormen van evenveel imaginaire kortfilms. De driehoeksverhouding van folk, jazz en klassiek geplaatst in een intimistisch kader. Voor fans van ECM en zowat alle projecten rond Tuur Florizoone.
Verschenen bij het Zweedse Prophone dat sinds korte tijd bij ons verdeeld wordt door Outhere. In de aanbieding zijn er nog bucolische luisterliedjes (Lovisa Jennervall-blir det inte mer så är det nog), fluisterfolk (Sara Aldén-Force Of Nature) en een potpourri van americana, funkjazz en samba (Erik Söderlind- Why Does Rain Fall).
© Georges Tonla Briquet
