Steeplechase special 2026
Various
SteepleChase
Bij het Deense Steeplechase houden ze zich sinds 1972 strikt aan hun beginvisie en dat is opnamen uitbrengen die verankerd zijn in de klassieke jazztraditie van de jaren vijftig en zestig. Af en toe zit er ook een heel aparte cd tussen. Vier recente releases als bewijs.
Thommy Andersson – Shimmering Blue
Contrabassist Thommy Andersson koos voor een bijzondere bezetting om zijn composities uit te voeren. Hij kon hiervoor rekenen op twee multi-instrumentalisten. Kirk Knuffke, een vaste (gast)muzikant van het label, horen we afwisselend op cornet en sopraantrombone. Daarnaast is er José Davila (Ray Anderson, Henry Threadgill) die trombone, tuba, helicon, didgeridoo, euphorium, basfluit en allerlei belletjes mee naar de studio bracht.
De reden voor deze combinaties is Andersson zijn fascinatie voor de lage registers van koperblazers. Van de openingstrack met de gepaste titel ‘Rumble’ gaat het richting New Orleans en zo verder naar de wereld van de Loony Tunes tekenfilms. Een manier om het niet alleen boeiend te houden voor aficionados van deze instrumentenfamilie maar ook voor andere (avontuurlijke) luisteraars die best beginnen met te luisteren naar het impressionistische ‘Echoes From The Pines’ om vervolgens verder op verkenning te gaan.
Matt Garrity – Suits And Scotches
Drummer Matt Garrity speelt van bij de openingstrack open kaart. Dynamische bop met als metgezellen tenorsaxofonist Vito Dieterle, pianist Steve Einerson (Slide Hampton, Joe Farnsworth) en contrabassist David Ambrosio (die regelmatig te horen is op releases van Steeplechase).
De vier verliezen elkaar geen seconde uit het oog. Een uur lang brengen ze variaties op deze aanpak zoals de midtempo swing van ‘376A’ of het intens kinetische ‘Suits And Scotches’ waarin elkeen om beurt zijn solopassage krijgt. Opvallend daarbij is de warme vintagesound over heel de lijn. Garrity’s vijf composities zijn aangevuld met versies van ‘Milestones’ (John Lewis), ‘Search For Peace’ (McCoy Tyner), ‘The Imperial March’ uit de soundtrack van ‘Star Wars’ (John Williams) en ‘Old Folks’ (!) de standard van Willard Robison. Alhoewel Garrity actief is in de New Yorkse scene aan de zijde van onder meer Joe Lovano, Gary Versace en Jeremy Pelt en dat sinds begin jaren negentig is dit het debuut van zijn kwartet. Een meer dan interessante kennismaking.
John Hart – New Mantra
Zevende release van John Hart voor Steeplechase en nu opnieuw in het gezelschap van de ritmesectie waarmee hij al sinds drie decennia regelmatig optrekt. Samen met contrabassist Bill Moring en drummer Tim Horner vormt de gitarist dan ook een hecht spelend trio dat aan elkaar klit als een Velcro-sluitig.
Ze doorkruisen tegen hoge snelheid een repertoire waar swing, bop en melodie voortdurend afwisselen of samensmelten. Overal strooit Hart gretig met gitaarriedels terwijl Moring en Horner hem op de voet volgen maar ook ruimte krijgen voor persoonlijke inbreng. Kennismaking best via het spetterende ‘Turnmoil’ gevolgd door de ballad ‘Some Other time’ gebracht met de nodige weerhaakjes. Hart’s werk is aangevuld met onder meer ‘Stella By Starlight’ en Monk’s ‘Reflections’.
Het klinkt allemaal als vintage materiaal maar wel anno 2026. Te situeren tussen Philip Catherine en Gilad Hekselman en zijn recent trio (drummer Ofri Nehemya, bassist Orlando le Fleming).
Kirk Knuffke - Brother
Kirk Knuffke groeide uit tot een van de vaste waarden bij Steeplechase. Dit is zijn dertiende album bij het label. Met violist Charlie Burnham (James Blood Ulmer) en bassist Thommy Andersson (Yusef Lateef, Pierre Dørge & New Jungle Orchestra) brengt hij hier een uitgebreid eerbetoon aan Yusef Lateef. Werk uit het repertoire van de multi-instrumentalist was een inspiratiebron maar vooral ook diens boek ‘The Repository of Scales and Melodic Patterns’.
Het trio monteert spanningsbogen met bouwstenen als improvisatie, folk of blues en omkaderen dit met lyrisme en lament. Er is de haast onvermijdelijke link met Coltrane via Lateef’s ‘Brother John’ en zijn ‘Coltrane Remembered’. ‘To Mr. Dolphy’ (Pierre Dorge) is dan weer het moment waarop het net iets speelser mag zijn. Zo blijft de cd veerkracht en weerspannigheid uitstralen van begin tot einde.
In de hoestekst krijg je nog heel wat beschouwingen over de filosofische congruenties tussen dit album en de theorieën van Lateef.
© Georges Tonla Briquet
