Shirley Horn (1934-2005)

Zangeres met magische toverkracht !

“Oscar Peterson is mijn Rachmaninov en Ahmad Jamal mijn Debussy”
Shirley Horn

In haar leven legde pianiste en zangeres Shirley Horn schitterende muziek vast op meer dan twee dozijn platen. Ze was een voorbeeld voor de Canadese Diana Krall (°1964) en de Amerikaanse Norah Jones (°1979). Minder bekend is Coniece Washington (°7 april 1953) met haar plaat ‘Shades of Shirley Horn’ uit 2019.

Shirley ging royaal om met haar begeleiders. Bassist Charles Ables (1943-2001) bleef haar 32 jaar trouw, en Steve Williams (°1956) was 22 jaar haar drummer. Over haar persoonlijk leven was Shirley discreet. Het was muziek die primeerde. Ze hield van Charlie Parkers ‘Parker with Strings’ (1947-1950) en luisterde naar het album ‘Lady in Satin’ van Billie Holiday uit 1958.

Op het einde van haar loopbaan had ze gezondheidsproblemen. Door diabetes verloor ze in 2001 haar rechtervoet, nodig om te stappen en voor het pianopedaal. Shirley beschikte echter over een enorme veerkracht.

Op 11 december 2004 nam ze eerbetuigingen in ontvangst tijdens een ‘Tribute to Shirley Horn’ in het John F. Kennedy Center for Performing Arts in Washington, DC. Met bassist Ed Howard en Steve Williams vertolkte ze nog eens ‘Here’s To Life’. Eens in Los Angeles hoorde ze dat nummer zingen door Joe Williams. Het werd een liedje dat Shirley wel honderden keer vertolkte. Het is een ballade uit 1987 speciaal voor Peggy Lee geschreven door Artie Butler en Phyllis Molinary.

‘But Beautiful: The Best of Shirley Horn’ is een verzameling opnamen van 1987 tot 1995, plus drie live extra’s ‘Au Bar, NY’ uit januari 2005 (Verve 2103801).

Haar sterkste periode lag tussen 1992 en 1999. Ze werd negen keer genomineerd voor een Grammy Award. Hier volgt een lijstje met de platen waarvoor Shirley genomineerd werd: In 1992 voor ‘Here’s To Life’, in 1993 voor ‘Light Out of Darkness’, in 1994 voor ‘I Love You, Paris’, in 1995 voor ‘You Won’t Forget Me’, in 1996 voor ‘The Main Ingredient’, in 1998 voor ‘Loving You’.

Haar enige overwinning behaalt ze in 1998 tijdens de 41e Grammy Awards met ‘I Remember Miles’. Volgen nog in 2002 voor ‘You’re My Thrill’ en in 2004 voor ‘May The Music Never End’. De nominatiejaren zijn niet steeds de opnamejaren.

Shirley Valerie Horn werd geboren op 1 mei 1934 in het Gallagher Hospital, Northwest, Washington, D.C. Ze overleed op 20 oktober 2005.

Vader Ernest Horn (°1913) kwam uit East St. Louis en was bediende bij de overheid. Moeder Grace Louise Saunders (1915-1997) was een Washingtonian en bleef thuis aan de haard. Shirley was de oudste van drie kinderen. Haar twee broers waren Ernest en Dale Horn. Ze groeide op in de zwarte arbeidersbuurt van Woodridge, noordoostkant van Washington, DC.

In 1957 was Washington de eerste stad in de VS met een meerderheid van zwarte bevolking, vandaar de naam ‘Chocolate City’. De ‘Black Broadway’ was een straat met Afro-Amerikaanse clubeigenaars.

Zoals vele kinderen leerde Shirley piano vanaf haar vierde, aangemoedigd door een oma uit Ivy City die in de Baptist Church orgel speelde. In diezelfde kerk werd Shirley van haar twaalfde tot haar achttiende betaald om er piano te spelen. Van 1946 tot 1952 studeert Shirley aan de Howard University’s Junior School of Music bij Francis Hughes. In het 1952 jaarboek van de Dunbar High School drukt Horn haar droom uit om muzikant te worden. Van 1952 tot 1956 studeert Shirley aan de Howard University in Washington, DC. In die jaren verdiende ze een studiebeurs voor de Juilliard School of Music. Haar oom was een rijke dokter en betaalde haar studies. Na zijn dood had ze niet de financiële middelen om die studies en een verblijf in New York te betalen. Ze werd gevraagd in kamermuziekensembles en zo kon Shirley haar technische kennis bijwerken. Ze beheerste enkele klassieke pianostukjes.

Ze haalde inspiratie en motivatie door de ‘Penthouse Serenade’ van pianist Erroll Garner, opgenomen op 29 maart 1949 met bassist John Simmons en drummer Alvin Stoller.

Later verklaart Shirley: “Oscar Peterson is mijn Rachmaninov en Ahmad Jamal mijn Debussy”.

Vanaf 1954 trad Shirley op in lokale restaurants en nachtclubs. Ze imiteert Billie Holiday en Dinah Washington. Ze krijgt voet aan de grond in Abart’s, Olivia’s Patio Lounge en The Showboat. Ze formeert een trio met bassist Louis Powers en op drums Harold Minor en Stump Saunders. Met haar vrienden trad Shirley anderhalf jaar op in Bohemian Caverns, van 9.30 tot 2 uur in de morgen, ‘it was slavery time’. Een vaste klant in haar favoriete One Step Down Club beloofde Shirley een grote teddybeer, als ze maar ‘My Melancholy Baby’ zong. Zo geschiedde. Het is een populaire compositie uit 1911, later op de speellijst van Charlie Parker, Django Reinhardt en Chet Baker.

In haar geboortestad bouwt Shirley verder aan haar loopbaan in ‘The Place Where Louie Dwells’, de bijnaam van de club van Louie Thomas, een ontmoetingsplaats van jazzmuzikanten.

Ze treedt op in de 7-T Cocktail Lounge nabij het Howard Theater. Buck Hill ging vriendelijk om met Shirley. Zo komt Shirley stilaan in de belangstelling van Jimmy Jones, John Lewis, Quincy Jones en Miles Davis.

In 1956 trouwt Shirley met Sheppard Deering, mecanicien bij het stedelijk openbaar vervoer. Hij nam huiselijke taken over zodat Shirley zich kon toeleggen op haar muziek. Het koppel blijft 50 jaar samen. In oktober 1958 trad Shirley op in het Howard Theatre. Direct na het optreden werd dochter Rainy Louise Deering geboren op 5 oktober 1958. Rainy trouwde op 23 juni 1980 met William L. Smith, sindsdien Rainy Smith. Zij beheerde de zakelijke kant van moeders loopbaan.

DISCOGRAFIE:

(1) Op 7 augustus 1959 zingt Shirley bij violist Stuff Smith op zijn plaat ‘Cat On A Hot Fiddle’ in de Edgewood Recording Studio in Washington (Verve MGV-8339) (Verve 9861487).

(2) In 1960, haar debuutplaat op voor Stere-O-Craft: ‘Embers And Ashes’, met ondertitel ‘Songs of Lost Love Sung by Shirley Horn’. Bassist was Joe Benjamin en drummer Herb Lovelle. Dat label met kortstondig bestaan nam 45-toertjes op van Carl Kress, Marty Napoleon, Pee Wee Russell, George Wettling, Bud Freeman, Ruby Braff en Budd Johnson.

Shirley’s ‘Embers’ was Miles Davis ter ore gekomen. Op 15 oktober 1960 is Miles nog in Amsterdam en hij begon op 15 november 1960 in de Village Vanguard. Miles opende de deur voor de jonge Shirley om haar te laten optreden in de Village Vanguard. Davis had bij eigenaar Max Gordon zijn voorwaarden gesteld : ‘I’m not going to play unless she opens !’. Shirley ontmoet er de zwarte filmster Sidney Poitier en Lena Horne. Misschien was Davis promotioneel aanwezig, maar dat is niet hetzelfde als een gezamenlijk optreden. Er bestaat geen officiële setlijst waarbij Davis en Horn samen op één datum op het podium staan.

In juni 1962 was Horn nog eens in de Vanguard. Ze trad er wel meer dan twaalf keer op.

(3) Op 5 augustus 1961 is Shirley aan het werk ‘At The Gaslight Square’, Jorgies Jazz Club in St.Louis, Missouri (Solar Records 4569941). Tussen haar sets door daagt trompettist Webster Young op. Hij speelt met de locale ritmesectie ‘Shirley’s Horn’, opgedragen aan Shirley. Met John Hicks (piano), John Mixon (bas) en Gene Gammage (drums) (VGM Records 006). Webster Young groeide ook op in Washington, D.C. Acht nummers van dit concert werden verkeerdelijk voorgesteld als opgenomen in de Vanguard (Can-Am Records 6101).

1962: Miles Davis introduceert Shirley bij Mercury Records, Quincy Jones was er de A&R-man.

(4) Op 13 en 15 september 1962: opname ‘Loads of Love’, haar eerste voor Mercury, met Gerry Mulligan en Kenny Burrell, bij het Jimmy Jones Orchestra (EmArcy 843454).

(5) Vervolgens ‘Shirley With Horns’ met trombonist Jimmy Cleveland (15-16 december 1963).

Sessies (1) (3) en (4) staan op American Jazz Classics 90300. Bij de sessie van september 1962 was Shirley een vat vol zenuwen toen zij al die musici zag. Gelukkig was Toots Thielemans in de buurt om haar gerust te stellen.

Vanaf 1963 primeert de opvoeding van dochter Rainy, vandaar een hiaat in haar muzikale loopbaan. Ze bleef wel tien jaar thuis en bestudeerde intussen de muziek van Horace Silver. Ze wilde alleen jobs aannemen dichtbij in Washington, DC en Baltimore, Maryland. Dat betekende onvoldoende uitstraling voor Mercury. Ze wilde geen stand-up zangeres zijn zoals Mercury vroeg: ‘I’m going to sit down and play for myself. I’m not going to stand up !’.

(6) Uit 1965: ‘Travelin’ Light’ (9 februari en 19 oktober 1965) voor ABC-Paramount.

(7) Uit 1972: ‘Where Are You Going’ is Shirley’s trio voor Perception Records. (‘Embers’ en deze ‘Where...’ staan als 2 LPs op één cd Fresh Sound 1109).

In juli 1967 vonden rellen en politiegeweld plaats in sommige wijken van Washington, DC. Het werd erger na de moord op Martin Luther King op 4 april 1968. Het nachtleven werd getroffen en vooral blanke klanten bleven weg. Nachtclubs werden geplunderd of in brand gestoken. Door de ‘riots’ van 1968 sloot Bohemian Caverns definitief de deuren in september 1968.

In maart 1968 zingt Horn de titelsong op de geluidsfilm van ‘For Love of Ivy’, een compositie van Quincy Jones, met Sidney Poitier en Abbey Lincoln. In de film ‘A Dandy in Aspic’ zingt Shirley ‘If You Want Love’, uitgebracht op singeltje bij Bell Records.

Op 12 oktober 1971 trad Shirley op in de Top O’ Foolery jazzclub met Charles Ables en drummer Billy Hart (°1940).

(8) Het Deense platenlabel SteepleChase zorgde voor Shirley’s promotie. Op 9 juli 1978 wordt in New York “A Lazy Afternoon” opgenomen met bassist Buster Williams en Billy Hart (SteepleChase 31111). Ze maakt een drietal platen voor dit label: ‘they are crooks’, zakkenvullers. Ze vertelt dit op 13 juni 1996 tijdens het Smithsonian Institution Jazz Oral History Programm. De week voor dit interview was Horn nog in San Francisco.

In 1981 hield het magazine JazzTimes in Washington een bijeenkomst in het Omni Shoreham Hotel. Shirley Horn speelde tijdens het banket een spontane set. Voor het North Sea Jazz Festival maakte de aanwezige jazzpromotor Paul Acket afspraken voor haar Europees debuut. Het NSJF van 10 tot 12 juli 1981 was groots: 200 concerten, 600 musici, 30.000 bezoekers, negen podia, dertig uur jazz over drie dagen.

(9) 10-12 juli 1981: opname ‘All Night Long’ (SteepleChase 31157).

(10) ‘Violets For Your Furs’ (31164) is met Charles Ables en Billy Hart. Pas in 1983 ontstond een stabiel partnerschap met Steve Williams als Shirley’s vaste drummer. Soms werkte ze met drummer Warren Shadd, nu een befaamd pianobouwer, Shadd Pianos USA.

De 31157 en 31164 zijn heruitgebracht als dubbel-cd ‘Shirley Horn At Northsea’ (37015/16). In 1991 kreeg ‘Violets’ de ‘Prix Billie Holiday’ door de Franse Académie du Jazz.

Terloops - op 11 & 12 juli 1981 nam tenorsaxofonist Buck Hill (1927-2017) zijn ‘Easy To Love – Live At Northsea’ op met pianist Reuben Brown, bassist Wilbur Little en Billy Hart (SteepleChase (31160).

Op 12 juli 1981 werd Shirley uitgenodigd bij Mel Tormé en Avro’s Big Band. Tormé zong er een schitterende versie van Toots’ ‘Bluesette’.

Het Algemeen Dagblad van 16 juli 1981 titelt ‘Loosdrecht leeft weer’. ‘Loosdrecht’ was in 1973 verhuisd naar Laren en in 1980 naar De Meervaart in Amsterdam. Van 16 tot 19 juli 1981 kreeg het dorp zijn festival terug. In het boek ‘Blue Burton’ van Anneke Muller en op de folder ‘Swinging Loosdrecht’ werd geschreven over de dames die deelnamen aan het ‘uniek champagne souper m.m.v. Ann Burton’. Telkens na afloop van de optredens zorgde de eigenaar van restaurant De Waterwolf voor een reünie van de jazzdames. Dat Algemeen Dagblad publiceert een foto met Rita Reys, Shirley Horn, Beryl Bryden en Ann Burton. Die foto zit bij het Nederlands Jazz Archief. Het festival was breed opgezet, zelfs met cabaret. Komiek André van Duin staat mee op de foto. Het is weinig waarschijnlijk dat die dames daar samen hebben opgetreden.

Eric Ineke vertelt …

‘Daags na haar NSJF-optreden belde Horn me om haar te begeleiden tijdens Loosdrecht Festival in De Otter. Steve Williams was wegens vliegangst niet meegekomen en Billy Hart moest mee op toer naar Italië. De boomlange Ables, een man van weinig woorden, adviseerde goed op haar handen aan de piano te letten’.

Zegt Eric: ‘De ballads stonden bijna stil en door haar handen te volgen kwam ik erachter waar de ‘beat’ zat. Tussen elke tel kon ik bij wijze van spreken drie weken op vakantie. Ik speelde nooit zo langzaam, ik speelde als een muis zo zacht en mijn oren stonden wagenwijd open’.

Op 23 augustus 1982 was Shirley in Ronnie Scott’s in Londen met Warren Shadd, nog eens op 5 oktober 1983 met Steve Williams.. In 1982 trad Shirley weer eens op in New York, het was 15 jaar geleden.

In 1984 werd een mysterieuze compilatieplaat uitgebracht als ‘Songbirds Special’ met liedjes gecomponeerd door Albert van Dam (1920-2007). Shirley Horn staat erop met ‘The Sentimental Touch’ en ‘Sleepless Hours’. Origineel uitgebracht op RCA PL 70465, met Shirley Horn, Toots Thielemans, Mike Renzi (1941-2021), Jay Berliner, Jay Leonhart en Grady Tate (1932-2017). Wellicht zijn de kernopnamen gebeurd in 1982 in New York, de strijkers in 1984 toegevoegd in Londen.

Het blijft een fascinerende puzzel. In 1980 kwam één van de zangvogels Ann Burton (1933-1989) terug uit New York. Vermoedelijk leerde Ann daar Shirley kennen en heeft zij contacten gelegd met Albert van Dam omwille van Horn’s groeiende populariteit in de VS en Europa. Later vertelt Shirley Horn over van Dam als ‘my friend’, want hij voerde haar rond in Amsterdam samen met Carmen McRae.

‘The Sentimental Touch’ verscheen in 1958 met een Engelse tekst van Sammy Gallop. Boris Vian zorgde voor een Franse tekst en het werd ‘Bal de Vienne’, bijzonder populair in de Franse popcultuur door een versie van Hildegarde Knef, begeleid door het orkest van pianist André Persiany. Ook Henri Salvador scoorde goed met zijn ‘Bal de Vienne’ in december 1958.

In december 1982 werd Eric Ineke weer eens gebeld door Shirley Horn, opnieuw afgereisd zonder drummer. Wellicht had Ann Burton iets te maken met een gebeuren over twee dagen. Gezien Eric goed voorbereid was liep alles als een trein. Op donderdag 9 december ging het door in De Waterwolf in Loosdrecht met gast tenorsaxofonist Buck Hill. Video-opnamen hiervan zijn op den dool geraakt. Op 10 december in Jazzclub De Tor in Enschede, zonder Hill.

Zegt Eric: ‘Midden in een verstilde ballad begon iemand storend te praten. Shirley hield onmiddellijk op met spelen. Pas toen het doodstil was gingen we verder waar we gebleven waren. Na afloop bleven we logeren bij de gastvrije organisator Peter Huijts. Shirley wilde wel even de gage innen, maar Peter dacht die te kunnen gireren. De zakelijke kant van Shirley kwam boven en zei: ‘I want that green money now !’. Dat was even schrikken. Gelukkig was de bank open op zaterdag’.

Terloops: Peter Huijts overleed na een ongelukkig accident op 3 juni 2005.

Jaren later was Horn nog eens op het NSJF, nu met Steve Williams. Eric zocht haar op in de kleedkamer. Hij werd onmiddellijk voorgesteld aan Steve: ‘this is the drummer I told you about !’.

(11) Op 16 november 1984 is Shirley’s trio in het Florida Memorial College in Miami. Het concert staat op ‘The Garden of the Blues’ (SteepleChase 31203). Op 11 december 1984 is Shirley Horn gast in ‘Piano Jazz’ van Marian McPartland (1918-2013).

(12) Op 18 en 19 september 1986 neemt ze in New York ‘All of Me’ op voor CBS-Sony, speciaal voor de Japanse markt. Op enkele nummers met saxofonist en fluitist Frank Wess.

In 1986 begint Shirley’s renaissance door de overstap naar het platenconcern Verve.

(13) Op 12 en 13 mei 1987 neemt ze in Hollywood live ‘I Thought About You’ op in de Vine Street Bar & Grill, haar Verve-debuutplaat met arrangementen van Johnny Mandel. Shirley: ‘It’s as if he can read my mind !’.

Zegt Mandel: ‘It’s almost as if when Shirley plays, she has two brains !’.

(14) In oktober 1987: ‘Softly’, haar trio in de studio in Glenn Dale, Maryland, voor producer Joel E. Siegel, haar enige plaat voor .Mapleshade.

Er komen meer publieke optredens en rijzende ster Shirley reist de wereld rond: Montreux, Monterey, Parijs, Hollywood, Londen en Ronnie Scott's, Toronto, Marciac, Bern, Sao Paulo, Zürich, Los Angeles, maar niet in Brussel, Luik of Antwerpen.

Het is een curieuze paradox dat Belgische jazzlegende Toots Thielemans (1922-2016) met zijn groot netwerk haar nooit naar België bracht. Het kan toch geen gebrek aan loyauteit zijn. Nochtans was Toots op 1 juli 1988 in de Brusselse Botanique, de week voorafgaand aan NSJF.

(15) Op 2 mei 1988 treedt Shirley op in Las Vegas: ‘Live At The 4 Queens’ met haar trouwe begeleiders Charles Ables en Steve Williams (Resonance Records 2015).

Van 8 tot 10 juli 1988 is het Shirley Horn trio present tijdens het North Sea Jazz Festival.

(16) Op 14 en 16 november 1988: ‘Close Enough for Love’ (Verve 837933).

Mei 1990: Shirley Horn met Ables en Williams tijdens het Bern Festival – veel video op internet.

Van 12 tot 15 juli 1990: voor de derde keer Shirley Horn tijdens het NSJF.

(17) Op 12 juni en 13 augustus 1990 maakt Shirley de plaat ‘You Won't Forget Me’ met Wynton Marsalis, Buck Hill, Branford Marsalis, Toots Thielemans, Charles Ables, Buster Williams en Billy Hart en Steve Williams (Verve 847482). Op 13 augustus 1990 speelt Miles Davis mee op ‘You Won’t Forget Me’. Het was zijn laatste gastoptreden, want hij overleed op 28 september 1991. Uit dit album werd ‘I Just Found Out About Love’ geplukt als muziek voor de film ‘Kissing Jessica Stein’, een onbestaand personage.

Te mooi om niet te citeren: ‘You won’t forget me, though you may try, I’m part of memories, too wonderful to die’.

In september 1990 geeft Shirley een concert tijdens het Chicago Jazz Festival.

(18) Op 12 en 14 oktober 1990 zingt Carmen McRae haar album ‘Sarah – Dedicated to You’, met het Shirley Horn Trio (RCA PD 90546).

(19) Op 3 en 4 april 1991 in Parijs: ‘For My Lady’, een plaat van Toots Thielemans, met een duet ‘Someone to Watch over Me’ (Emarcy 510133). Op 5 april 1991 was Shirley’s trio in het Théâtre Louis Aragon in Tremblay-en-France. Toots speelde een set mee op mondharmonica.

Op 1 juli 1991 zijn 10.000 toeschouwers aanwezig tijdens ‘Jazz à Vienne’ om het sextet van Miles Davis te aanhoren. Het Shirley Horn Trio speelt zijn voorprogramma. Op dezelfde affiche op 1 en 2 juli het Anthony Ortega Quartet. Tijdens dezelfde tournee komt haar trio van 11 tot 14 juli 1991 naar het NSJF.

Op 7 augustus 1991 nodigt Wynton Marsalis ‘Two Divas of Jazz’ uit in de Alice Tully Hall, New York. Dat zijn Abbey Lincoln en Shirley Horn. In de kleine bigband spelen mee Toots Thielemans, Cedar Walton, Buck Hill, Billy Higgins.

(20) September 1991: ‘Here’s To Life – With Strings’ (Verve 511879)

(21) Op 7 maart 1992: ‘I Love You, Paris’ is Shirley Horn in Théâtre du Châtelet in Parijs (Verve 523486). Op 15 mei 1992, concert in de Blue Note, NY, op 23 juni 1992: concert in Carnegie Hall. Op 15 augustus 1992: deelname aan het Newport - JVC Jazz Festival. Op 29 december 1992, deelname San Remo Immagine Jazz Festival.

Vanaf 1992 neemt Shirley manager Sheila Mathis onder de arm. Ze blijft dat tot in 2005.

(22) Op 30 en 1-3 mei 1993: Shirley’s ‘Light Out Of Darkness – A Tribute To Ray Charles’, met altsaxofonist Gary Bartz (°1940) (Verve 519703).

Op 1 juli 1993, Horn tijdens Montreal Jazzfestival, op 10 juli 1993 tijdens NSJF. Op 29 november 1993 is het Shirley Horn Trio uitgenodigd voor het ‘White House Cabaret’. Het was een feest van president Bill Clinton voor honderden gasten. In dezelfde show ook Blossom Dearie, Bobby Short.

Bekijk op YouTube Shirley’s vertolking van ‘Here’s To Life’ in het Concertgebouw Den Haag tijdens het North Sea Jazzfestival van 9 juli 1994, met het Metropole Orkest gedirigeerd door componist en orkestleider Dick Bakker (°1947).

Zegt Bakker: ‘Het werd een heel bijzondere uitvoering van de songs ‘Wild Is The Wind’ en ‘Here’s To Life’. De arrangementen zijn geschreven door Johnny Mandel en de bridges door mij’.

Op 14 juli 1994 bespeelt Shirley Horn een Steinway tijdens het Montreux Jazzfestival.

(23) Op zondag 18 september 1994 is Shirley ‘Live At the Monterey Jazz Festival’ (Concord – MJF Records). Op 7 oktober 1994, in Parijs, La Villa.

(24) Van 15 tot 18 mei 1995 werd een mobiele opnamestudio geparkeerd voor Shirley’s woning. Ze worstelde zich over de opnamekabels. Gasten als Roy Hargrove, Buck Hill, Joe Henderson en Elvin Jones ontving ze eerst in haar keuken om een goede borrel te drinken. Als titel van het album werd gekozen voor ‘The Main Ingredient’ (Verve 529555).

(25) Op 9 – 11 juni 1995: opname ‘Ramona’ met zanger Jeffery Smith en Shirley Horn Trio, in Parijs, Acousti Studio (Verve 529468).

(26) maart 1996: Toots Thielemans is met pianist Bert van den Brink (°1958), bassist Hein van de Geyn (°1956) en drummer André Ceccarelli (°1946) in Studio Plus XXX in Parijs voor de opnamen van het album ‘Chez Toots – I Wish You Love’. Het uitbrengen van de opnamen in 1998 was vertraagd omdat producer Miles Goodman plotseling overleed (27 augustus 1948 – 16 augustus 1996). Gasten waren Philip Catherine (‘Dance For Victor’), Diana Krall (‘La Vie En Rose’), Dianne Reeves (‘Un Jour Tu Verras’), Shirley Horn (‘La Valse Des Lilas’), Johnny Mathis (‘Les Moulins De Mon Coeur’), Marcel Azzola (’Sous Le Ciel De Paris’) en Oscar Castro-Neves (‘Hymne A L'Amour’). De vocalisten zijn later op diverse locaties in de wereld ingedubd. Voor Bert was het de eerste ontmoeting met Toots. Door deze productiemethode hebben de musici van het trio nooit de gastsolisten ontmoet. Shirley Horn zingt ‘La Valse Des Lilas’ of ‘Once Upon A Summertime’. De plaat is in studio opgenomen, behalve ’Sous Le Ciel De Paris’ en ‘Moulin Rouge’ zijn in het Hollywood Savoy Café in Parijs geregistreerd (Private Music 82160).

(27) Mei 1996: ‘Loving You’ (Verve 537022).

Op 1 oktober 1996: ‘A Tribute to Oscar Peterson – Live At The Town Hall’, met Stanley Turrentine, Clark Terry, Milt Jackson, Herb Ellis en de meester zelf, pianist Oscar Peterson (1925-2007). Shirley zingt ‘Here’s To Life’ (Telarc 83401).

Op 1 juli 1997 is Shirley in Toronto, Canada, in de Top O’The Senator. Op 6 juli 1997, concert tijdens La Villette festival in Parijs. 11-12-13 juli 1997: haar zevende deelname aan het North Sea Jazz Festival.

(28) ‘I Remember Miles’ (2 tot 5 december 1997) in de Clifton Recording Studio in NY. Toots Thielemans speelt ‘Summertime’. Davis gold voor Shirley ‘like a dear uncle’ (Verve 557199).

1998 is druk voor Shirley: op 1 juli 1998 met Wynton Marsalis en het JLCO (Jazz Lincoln Center Orchestra), en op 17 en 19 december 1998, met het JLCO en Wynton Marsalis in zijn project ‘The World of Shirley Horn’, telkens in de Alice Tully Hall.

In 1999 werd een verzamelplaat met Shirley’s werk uitgebracht: ‘Come a Little Closer’ (Verve 559734).

(29) In februari 1999 zingt Shirley vier nummers mee op ‘The Art of The Song’ van het Charlie Haden Quartet West (Verve 547403). Op 7 april 1999 trad het Shirley Horn Trio op tijdens de Heineken Concerts in Sao Paulo.

(30) Op 22 september 1999 zingt Shirley ‘One Day, Forever’ en ‘Sad to Say’ op Benny Golson’s ‘One Day, Forever’ (Arkadia Jazz 70744).

(31) ‘Live On QE2’ - Van 3 tot 7 november 1999 is Shirley Horn gast bij een Clark Terry Quintet aan boord van het legendarische cruiseschip Queen Elisabeth 2 (QE2) tijdens het 17e Floating Jazz Festival ergens op de Atlantische Oceaan. Shirley zingt ‘But Beautiful’(Chiaroscuro 202).

(32) Juni 2000: ‘You’re My Thrill’, met Alan Broadbent, Russell Malone, Larry Bunker (Verve 549417).

Op 27 oktober 2001 was Shirley in Theaterhaus Gessnerallee in Zürich.

Op 17 mei 2002: in Chicago, Marian McPartland en Shirley Horn.

(33) Februari 2003: ‘May The Music Never End’ is wellicht haar laatste studioplaat, met Roy Hargrove en Ahmad Jamal. De titel is een compositie van Artie Butler (Verve 076028). In de herfst van 2003 deelname aan het TIM Festival in Rio de Janeiro.

Shirley trad acht keer op tijdens het NSJF: 1981, 1988, 1990, 1991, 1993, 1994, 1997. En een laatste keer op 11 juli 2003, met pianist George Mesterhazy (overleden 11 april 2012), Ed Howard en Steve Williams.

Op 22 juli 2004 ontving Shirley tijdens het Heineken Jazzfestival in San Sebastian de Jazzaldia Award, een plaquette met een afbeelding van de Plaza de la Trinidad. Foto HIER.
Op 16 september 2004: Shirley tijdens La Villette Jazzfestival in Parijs.

Op 5 november 2004 maakte het ‘National Endowment for the Arts’ (NEA) enkele nieuwe Jazz Masters bekend, Kenny Burrell, Slide Hampton, Artie Shaw, Jimmy Smith en Shirley Horn. Iedere Master ontving een beurs van 25.000 USD. In 2009 kwam Toots Thielemans aan de beurt.

Van eind december 2004 tot 9 januari 2005 trad Shirley op in Le Jazz Au Bar in NYC.

Op 29 april 2005 is Shirley in het Masonic Auditorium in San Francisco, met Ed Howard en Steve Williams.

Op 31 augustus 2005 trad ze op in de Hollywood Bowl in Los Angeles. Wellicht haar laatste openbaar optreden, want enkele weken later stierf ze.

In de late jaren negentig nam Shirley’s mobiliteit af. Ze verhuisde naar een gelijkvloerse woning in Upper Marlboro. In juni 1996 woonde Shirley aan 2018 Lawrence Street, NE, Washington, DC.

In 2001 ondergaat Shirley medische ingrepen omwille van borstkanker en diabetes, met als gevolg ‘she underwent a foot amputation’. Tot begin 2005 blijft Shirley optreden in haar rolstoel, ‘haar Cadillac’. Ze beperkte haar optredens en gaf nog workshops voor jazzvocalisten.

Ze overleed na een beroerte op 20 oktober 2005 in het Gladys Spellman Nursing Home in Cheverly, Maryland. Ze werd begraven op het Fort Lincoln Cemetery in Brentwood, Maryland. Ook haar man Sheppard Deering (8 juni 1927 – 28 januari 2006) ligt er begraven.

In 2014 schonk Rainy Smith archieven aan de ‘Library of Congress’, waar die bewaard worden als de ‘Shirley Horn Papers’.

© Erik Carrette (erik.carrette@skynet.be)
De auteur bedankt Alan Westby, Hans van Eeden, Bert van de Brink, Hein van de Geyn, Frank Jochemsen, Paul Lemmens, Dick Bakker, Frederik Goossens, Eric Ineke