NOAH HOWARD – profeet van ‘Great Black Music’

(1943-2010)

© collectie Lieve Fransen

Zijn bijnaam in de muziekwereld was ‘the preacher’. Hij reisde van New Orleans, New York, naar Parijs, Afrika, Azië, Gent en in de buurt van Brussel, Tervuren.

In de jaren zestig van vorige eeuw was altsaxofonist Noah Howard een onderbelichte sleutelfiguur in New Yorks free jazz revolutie. Tussen 1969 en 1981 verbleef wereldreiziger Howard vooral in Parijs. Hij zag zijn muziek als ‘a way to heal the wounds of history’. Noah vertelde dat hij in Europa werd gerespecteerd als kunstenaar, terwijl hij in de VS werd gezien als een zwarte entertainer die voor zijn eigen concerten langs de achterdeur binnen en buiten moest.

Zijn composities verwijzen naar Louisiana, ‘Back O’Town Blues’, ‘Creole Girl’, ‘Mardi Gras’ en voodookoningin ‘Marie Laveau’ (1801-1881). Die voerde volgens de overlevering rituelen uit op de talrijke begraafplaatsen in New Orleans.

Hoewel Howard voortbrodeert op invloeden van Charlie Parker en Ornette Coleman zoekt en vindt hij zijn eigen stem. Zijn muziek heeft ook flarden van John Coltrane, Albert Ayler en Sun Ra.

Toen Howard gevraagd werd enkele dagen voor zijn dood om te poseren voor een foto zei hij: ‘Try to take a photo of my soul !’. Zijn autobiografie titelt: ‘Music In My Soul’, 148 pagina’s, 2011, Buddy’s Knife Jazzedition. Het boek is het bestellen bij Lieve Fransen, de echtgenote van Noah. Het kost 20 euro, verzendingskosten in Europa inbegrepen. Info via ‘medmuse@telenet.be’.

Lieve Fransen beheert de muzikale nalatenschap van Noah Howard.

In 2016 verscheen postuum op vinyl ‘From Dust We Came … To Dust We Return’. In 2015 voorzag de Britse geluidskunstenaar Justin Wiggan enkele niet-uitgebrachte solo-opnamen uit 2009 van elektronische klanken. In zijn studio thuis in Birmingham voegde contrabassist Chris Mapp (°23 januari 1982) de nodige basklanken toe. Hij is actief aan de University of Warwick, Coventry.

Free jazz werd opgenomen, maar was niet bedoeld om bewaard te worden. Vandaar de nood aan discografische informatie over plaats en datum van opnamen en van de bezetting van de groep. Op internet rouleren veel van Noah’s opnamen. Veel verkoop gebeurt illegaal en zonder toestemming van rechtenhouder Lieve Fransen. Zijn muziek kan aangekocht worden via Bandcamp.


De beginjaren…

Noah Howard werd geboren op 6 april 1943 in Faubourg Treme, een wijk in New Orleans, traditioneel toegewezen als de geboorteplaats van de jazz. Van die buurt bleef niets over na de passage van orkaan Katrina op 29 augustus 2005.

Noah was het eerste kind van zijn moeder Thelma. Zij was de jongste van drie zusters en drie broers, allemaal geboren in Plaquemines Parish, 150 km ten zuiden van New Orleans.

Zijn grootvader was predikant en bijbelkenner, Reverend Lucas Buttler, actief in de Baptist Church in St. Sophie en doper van de verloren zielen, de ‘lost souls’. Op zondag hoorde Noah gospel in die zuidelijke Baptistenkerken. Die waren ankers voor bijeenkomsten van de lokale gemeenschap.

Noah’s vader was een zekere Walter, marinier op een koopvaardijschip. Hij trouwde Thelma, die was zestien. Howard is de naam van zijn echte vader die hij nooit gekend heeft. Die was vertrokken voor zijn geboorte en heeft van hem nooit meer gehoord.

Thelma was kokkin in de Joseph A. Craig School waar Noah leerde lezen en schrijven. Thuis kookte ze ‘red beans and rice’. Op de radio werd geluisterd naar muziek van de hele wereld. De stiefvader en later ook Noah huurden platen van UNICEF met wereldmuziek en ook van de Egyptische zangeres Umm Kulthum (1898-1975). Aan tafel werd gebabbeld over het stemrecht voor de Afro-Amerikaanse bevolking, de segregatie, de Koreaanse Oorlog, Israël en het Midden-Oosten.

In 1946 kon Thelma officieel scheiden. In 1949 leerde ze Gus Cole kennen, die werd Noah’s stiefvader. Samen had het koppel drie kinderen, onder wie Liz Cole die in 1991 haar broer Noah kwam bezoeken in Sint-Martens-Latem.

In 1950 verhuisde de familie voor een beter leven naar de 7th Ward, een creoolse wijk in New Orleans. Noah volgt les aan de Valena C. Jones School, een eliteschool voor zwarten.

Thelma kwam op voor de rechten van de zwarte Amerikanen en was actief in de Democratische Partij. Ze mobiliseerde de mensen om voor het eerst te gaan stemmen. Denk aan de Montgomery Bus Boycott in 1955-1956. De zwarte Rosa Parks wilde haar plaats op de bus niet afstaan aan een blanke meneer. Thelma was bovendien grootmeester bij de loge in New Orleans, een uitzonderlijke positie voor een zwarte vrouw.

In 1955 werd Emmett Louis Bobo Till, een jongen van veertien, gelyncht nadat hij verondersteld kennis had met een blanke vrouw. Lees hieromtrent het boek van James Baldwin (1924-1987): ‘Blues for Mister Charlie’, vertaald als ‘Blues voor de blanke man’. Het proces werd in 2004 heropend. President Joe Biden ondertekende op 29 maart 2022 de Emmett Till Antilynching Act.

Archie Shepp, Sun Ra, Richard Muhal Abrams en Noah Howard zijn bekende namen in het Black Arts Movement. Ze ijverden voor een stopzetting van segregatie en racisme.

In 1968 zei James Brown (1933-2006) het luidop: ‘Say it loud, I’m black and I’m proud’.

Iets ouder studeerde Noah Howard aan de George Washington Carver High School en hier leerde hij trompet spelen. ’s Namiddags kwam een wafelverkoper. Noah vernam dat die een Belg was en dat wafels een Belgische specialiteit waren. Om centjes bij te verdienen werkte Noah als caddie op een golfterrein.

Noah redigeerde het schoolkrantje. Teruggekeerden uit de Tweede Wereldoorlog vertelden over de discriminatie van de zwarten. Over de slavernij werd niet gedoceerd.

Op zijn dertiende wordt Noah gek van die minutenlange solo van saxofonist Paul Gonsalves (1920-1974) op ‘Diminuendo and Crescendo In Blue’ bij Duke Ellington op 7 juli 1956 tijdens het Newport Jazz Festival. Gonsalves, ‘the man who helped save Duke Ellington’s career’.

Op de radio luisterde Noah naar de Symphony Sid Show. Sid was één van de blanke radiomannen die ‘race records’ draaide van Dizzy Gillespie, Miles Davis, Charlie Parker. Zo ontdekt Noah als teenager de muziek van Gene Ammons, Ahmad Jamal en James Moody.

In 1959 gaat Howard in militaire dienst deels op aanraden van Thelma. Die was ongerust voor haar temperamentvolle zoon gedurende een tijd van lynchen. De Ku Klux Klan ging zwaar tekeer in het zuiden en schuwde geen racistisch geweld. Het leger is het minst gesegregeerd en jongeren kunnen er verder studeren. Hij volgt bij de luchtmacht een opleiding in Lackland op de vliegbasis in de buurt van San Antonio. Noah grijpt de unieke kans om verder te studeren in de Dyess Air Force Base in Abilene en Amarillo, Texas. President H.S. Truman zorgde voor betere kansen aan de zwarten in het leger. Noah kreeg eervol ontslag op 19 mei 1961. Gedemobiliseerd in Californië.

 

1960-08-20 - The Louisiana Weekly [New Orleans, Louisiana]

Hij kwam terug bij moeder Thelma aan nummer 2133 New Orleans Street, New Orleans. Hij werkt zes maanden bij zijn vader. Een neef van Noah regelde zaken voor Fats Domino en Lloyd Price. Door hem kon Noah gemakkelijker concerten bijwonen. In oktober 1962 vloog Noah voor tien dagen in de gevangenis: als negentienjarige reed hij als zwarte zonder rijbewijs.


De jaren zestig…

In 1960 onderneemt Noah als jonge zwarte een gevaarlijke reis naar Los Angeles en Venice Beach. Er leefden daar veel artiesten, op het strand drugdealers en evenveel gebruikers. Noah’s drugsmaatje was Pat Farrow, broer van Mia Farrow. In de villa in Beverly Hills was voldoende ruimte voor gebruik.

In Venice hoorde Noah trompettist Dewey Johnson (1939-2018) uit Philadelphia. Hij is het die meespeelt op John Coltrane’s ‘Ascension’ van 28 juni 1965. Samen trekken ze naar San Francisco in het Haight-Asbury district. In het Buena Vista Park, Haight 1208 huisde een commune van muzikanten. Er werd gestudeerd en gejamd met Byron Allen, Sonny Simmons, Dewey Redman, Jimmy Garrison en geluisterd naar John Coltrane en Ornette Coleman.

Tussen twee sets door ging Noah eens gaan praten met John Coltrane, die trad in 1965 op in de Jazz Workshop in North Beach, San Francisco.

In 1963 sticht jurist Bernard Stollman en advocaat van Dizzy Gillespie het ESP-Disk’ platenlabel. In 1966 nam Howard zijn eerste ESP-plaat op met een altsax van Conn die hij kocht in een pandjeshuis. Omdat hij niet betaald werd zoals afgesproken verklaart Noah ‘ESP – the monster of deception’. Hij vroeg nog naar een vergoeding tot enkele dagen voor zijn dood.

© collectie Lieve Fransen

In de volgende DISCOGRAFISCHE NOTITIES speelt Noah Howard doorgaans altsax, soms tenorsax of sopraansax. Zijn deelname is niet telkens vermeld !

‘The Eye Of The Improviser’ is een compilatie uit dertig jaar Howard-opnamen – 1973-2003 - (2 x Cdr Altsax 2030).

(1) 1966, NYC, Noah Howard Quartet, Ric Colbeck (tp), Scotty Holt (b), Dave Grant (perc) - Noah Howard zegt in zijn bio ‘at just 21 years old in 1964’ (ESP-Disk’ 1031). Colbeck kwam uit Liverpool, verbleef in Brooklyn van 1964 tot 1969, ‘a player of exceptional power and complexity’ en deelde een loft met saxofonist Marzette Watts (1938-1998). Colbeck was geboren rond 1940-1941 in Liverpool, Birkenhead. Een drankprobleem bespoedigde zijn dood in New York op 27 november 1981. Scotty Holt toerde in 1969 met Blakey in Europa.

(2) 19 oktober 1966, NYC, Noah Howard, Live At Judson Hall, Ric Colbeck (tp), Dave Burrell (p), Catherine Norris (cello), Norris ‘Sirone’ Jones (b) (1940-2009), Bobby Kapp (perc) - (ESP-Disk’ 1064).

Vanaf 1965 woont Howard in de Lower East Side in New York, toen een wijk met Joden, Poolse inwijkelingen, gokverslaafden en drugdeskundigen. Ook bassist Earl Freeman en Sun Ra woonden er. Het was een periode van woede en revolte voor een nieuwe maatschappij: de Vietnamoorlog, moorden van Martin Luther King, Malcolm X, de Kennedy broers.

In Zuid-Afrika beperkte het apartheidsregime van Hendrik Verwoerd en John Vorster gemengde orkesten. Muzikanten zochten hun toevlucht in Londen en Parijs. Enkelen vormden de vaste kern van ‘The Blue Notes’ rond pianist Chris McGregor (1936-1990), altsaxofonist Dudu Pukwana, Mongezi Feza, bassist Johnny Dyani (1945-1986), drummer Louis Moholo (1940-2025). Howard voelde zich verwant met die Zuid-Afrikanen omdat ze via muziek bevrijding zochten.

Nieuwe grondverleggers staan op: Dave Burrell, Sonny Sharrock, Linda Sharrock, Pharoah Sanders, Archie Shepp, Marzette Watts, Marion Brown en Noah Howard.

Door toedoen van saxofonist John Gilmore (1931-1995) kwam Howard bij Sun Ra in Central Park. Tweehonderdzestig muzikanten daagden op voor een concert van drie uur. Kort nadien traden Howard en Sun Ra samen op Slug’s Jazzclub. Noah Howard wist dat hij niet de ervaring had voor een job bij Count Basie of Duke Ellington. In 1966, tijdens een experimenteel theater in La MaMa kwam Leonard Bernstein naar Noah Howard toe en feliciteerde hem als ‘Ornette’.

Eens woonde Howard een concert bij in het Five Spot Cafe. Eric Dolphy haalde zijn basklarinet boven en Mingus zei: ‘Stop playing that thing man’. Mingus was zo uitzinnig dat hij ermee dreigde het instrument te vernielen.

1967-11-18 - The Montreal Star [Montreal, Quebec, Canada]

In 1967 ging Noah Howard voor het eerst optreden buiten de VS. Hij was met Albert Ayler (1936-1970) op een LSD-trip naar Canada. The Montreal Star (18 november 1967) kondigt het Noah Howard Quartet aan voor 28 november in The Jazz Workshop in Montreal, Quebec. Later hoorde Noah Howard in een taxi dat het vliegtuig met Otis Redding was neergestort op 10 december 1967.

Op 10 juli 1968 titelt ‘The Daily Freeman’ (Kingston, NY): ‘Noah Howard Ensemble Coming to Woodstock’ voor een concert op 12 en 13 juli in het Little Theatre of Paw, Woodstock (Performing Arts of Woodstock).

1968-07-10 - The Daily Freeman [Kingston, New York]

In 1969 woonde Howard in de buurt van de bekende concertzaal aan Fillmore East, waar in 1970 opnamen gebeurden van Miles Davis en Jimi Hendrix.

In augustus 1969 ontmoet Noah Howard in Slug’s nog eens Albert Ayler. Ze hielden contact en werden nauw bevriend. Zo kwam Ayler na zijn concerten van 25 en 27 juli 1970 voor Fondation Maeght in Saint-Paul-de-Vence op bezoek bij Noah Howard in Parijs. Vier maanden later op 25 november 1970 werd Ayler gevonden in de East River in New York, zelfmoord of vermoord door verdrinking (asphyxia by submersion). Volgens Noah zeker geen zelfmoord. Op 7 december 1970 ging een benefietconcert door voor zijn vrouw Arlene en dochter. Deelnemers waren saxofonisten Gary Bartz, Frank Wright, Arthur Jones, Marzette Watts en Noah Howard.

In de jaren zestig beheerde Howard zijn firma ‘Noah Production’. Zijn vrouw managede een evenementenbureau. In 1965 vroeg Noah Howard aan Sun Ra (Herman Poole Blount, 1915-1993) advies om platen per correspondentie te verkopen. Sun Ra had sinds 1956 ervaring met zijn Saturn Records. Rond 1968 stichtte Noah zijn ‘Altsax Music Company’ met adres 241, Avenue of the Americas, Suite 2K, New York 10014.

(3) 1969, NYC, The Black Ark, Earl Cross (tp), Arthur Doyle (ts), Leslie Waldron (p), Norris Jones (b), Muhammad Ali (d), Juma Sultan (cga) – ‘the missing link between Albert Ayler and Archie Shepp’ – deze bezetting trad op 19 januari 1969 op in The Scene, aldus de Village Voice.

In Frankrijk is dit ‘L’Arche Noire’ (Polydor/Freedom Records 40105, Trio Records 7035, Bo’Weavil 24) – In 2012 neemt Elliott Sharp (°1951) dit album op in zijn lijst ‘Ten Free Jazz Albums to Hear Before You Die’.

In maart 1967 waren drie heren akkoord om nieuwe jazz op plaat op te nemen: Fernand Boruso (B), Jean-Luc Young (Y) en Jean Georgakarakos (G). Ze verbonden hun naam aan BYG Records. Ze organiseerden in 1969 het Paris Jazz Festival. Noah Howard en zijn bandleden moesten de vlucht met Air France naar Orly betalen. BYG beloofde het verblijf in Parijs te betalen, plus een ereloon en drie opnamesessies. Op de vlucht zaten Howard, Muhammad Ali en Bobby Few (1935-2021). Frank Wright (1935-1990) en Sunny Murray waren er al. Hun hotel lag in de Sorbonne buurt. Ze gingen direct op zoek naar het Louvre en de Mona Lisa die ze kenden uit de boeken en van de 1950-song van Nat King Cole. Noah Howard leert snel Memphis Slim kennen en zijn Rolls-Royce. Tot 1981 woonde Howard in een studio aan de Rue Montparnasse. Art Taylor mocht daar een drumstel laten staan.

Rond 1969 werd de formatie ‘Center of the World’ gevormd door Noah Howard, Bobby Few, Frank Wright en Mohammed Ali. Ze traden op in Le Chat Qui Pêche voor een eerste reeks. De tweede reeks was met Michael Smith (p), Bob Reid (b) en Noel McGhie (d). Ze kwamen voor vier maand naar Europa.

Het American Center aan nummer 271, Boulevard Raspail werd een verzamelplaats voor de nieuwe geesten na Mei 68. In Raspail namen studenten les bij saxofonist Steve Lacy (1934-2004).

In 1969 kwam saxofonist Roscoe Mitchell (°1940) vanuit Chicago naar Parijs. Documenten citeren een concert met het ‘Chicago Art Ensemble’, een hervormd Art Ensemble of Chicago. Howard ontmoet er trompettist Alan Shorter (1932-1988) en pianist Burton Greene (1937-2021, overleden in Amsterdam).

Intussen kocht Noah Howard een Selmer Mark VI in de Selmer fabriek in Mantes-la-Ville, 50 km buiten Parijs. Noah Howard voelt zich in Europa gerespecteerd als artiest en beslist om in Parijs te blijven.

1969 was een festivaljaar met Woodstock, Wight en Amougies. Van 21 tot 31 juli 1969 ging in Algiers het Pan-African Cultural Festival door in het kader van de dekolonisatie en het verzamelen van de Afrikaanse diaspora. Trompettist Clifford Thornton (1936-1983) verklapte aan Noah Howard dat de deelnemers zouden afzakken voor ‘The First Paris Music Festival’. Door ongeregeldheden werd het spektakel verplaatst naar Amougies, de groene streek rond de Kluisberg. Een festival van 24 tot 28 oktober 1969: Archie Shepp, Anthony Braxton, Chris McGregor, Steve Lacy, Pharoah Sanders, Don Cherry, Earl Freeman, Philly Joe Jones, Louis Moholo, Johnny Dyani, Grachan Moncur III.

BYG Records was de organisator, de sponsor Ricard Anisette. Hoewel niet vermeld op de affiche trad Johnny Dyani er op met Frank Wright, Bobby Few en Mohammad Ali. Frank Zappa en Pink Floyd waren toen al trekpleisters. Over Amougies vertelt Howard aan Valerie Wilmer: ‘In three days, I had gotten more publicity than I had in five years in New York ‘.

Over ‘Amougies’ en het ‘Paris Music Festival’ schreef Jean-Noël Coghe een boek, 153 pagina’s, met 2 cd’s bijgeleverd. Origineel uit 2019 en nog steeds in de boekhandel.

      

(4a) 9 november 1969, Parijs, Archie Shepp, Black Gipsy, Noah Howard, Clifford Thornton (tp), Archie Shepp (sop), Dave Burrell (p), Earl Freeman (b), LeRoy Jenkins (viola), Sunny Murray (d), Chicago Beau (zang), Studio Decca (America 6099)

(4b) 9 november 1969, Parijs, Archie Shepp, Pitchin Can, Noah Howard speelt maar mee op het nummer ‘Pitchin Can’, gelijkaardige bezetting (America 6106) (Fresh Sound 40-029)

(5) 5 december 1969, Parijs, Frank Wright, One For John, Frank Wright (ts), Bobby Few (p), Muhammad Ali (d) – onder eigen naam nam Noah Howard niet op voor BYG, geld van eerdere opnamen bleef uit, zelfs bij ESP moest Noah Howard bedelen voor betaling (BYG Actuel 529336, Affinity 33)


De jaren zeventig…

(6) 1 april 1970, Parijs, Frank Wright, Uhuru Na Umoja, Frank Wright (ts), Bobby Few (p), Art Taylor (d) – in Studio Pathé-Marconi, Boulogne - de titel betekent ‘Freedom and Unity’, composities van Noah Howard, producer Pierre Berjot – het America-label was slordig met discografische informatie (America 6104)

     

(7) 1970, Parijs, Noah Howard, Space Dimension, Frank Wright (ts), Bobby Few (p), Art Taylor (d), producer Pierre Berjot (America 6108)

(8) 7 maart 1970, Parijs, Frank Wright Quartet, Church Number Nine, Frank Wright (ts), Bobby Few (p), Muhammad Ali (d) (Calumet 3674, Odeon Records 88019, Black Keys Records)

Op 3 april 1970, Parijs, Ecole d’Architecture, het project ‘Les Ombres de Frank Wright et de Noah Howard’.

Op 25 en 27 juli 1970 nam het Noah Howard/Frank Wright Ensemble drummer Mohammad Ali mee naar het Molde Jazz Festival in Noorwegen. Er is geschreven dat Noah Howard een singeltje opnam met zangeres Karin Krog (°1937), maar dat is valse informatie volgens haar dochter Tine Bergh (°1958).

Herfst 1970: Frank Wright kwam met Noah Howard op tournee naar Nederland: 14 oktober in Amsterdam, Paradiso, 15 oktober in Heemskerk, Progresse, 16 oktober in Delft, De Eland, zelfde nacht in Groningen, Chappaqua, 17 oktober in Amstelveen, Zodiac.

In oktober en/of november 1970 reisde Noah Howard met Wright, Few en Ali met de auto naar Jazzhus Montmartre in Kopenhagen. Noah was de enige die een auto had. Dwars door Duitsland, met de ferry over de Baltische Zee. Tijdens zijn laatste set sloot Ben Webster aan voor enkele nummers. Dat was voor 20 september 1973, want die dag overleed Webster in Amsterdam.

© collectie Lieve Fransen

 

Le Chat Qui Pêche was een kelderclub in de Rue de la Huchette in Parijs. Doorgaans werd een formatie voor meerdere avonden geboekt. Op 8 mei 1971 noteert Philippe Carles een ooggetuigenverslag van het Noah Howard Black Ark Ensemble in Jazz Magazine 190, juni-juli 1971. Het kwartet bestond uit Noah Howard, trompettist Ambrose Jackson, Donald Garrett op bas en fluit en drummer Jerome Cooper. Jet Magazine van 10 juni 1971 publiceert een foto met onderschrift ‘Another version of Noah Howard’s Black Ark Ensemble in Paris’, want bassist Earl Freeman werd toegevoegd. Freeman (11 maart 1931-25 juli 1994) was al op 2 juni 1966 in Parijs toen het onbemande ruimtetuig Surveyor van de NASA een zachte maanlanding uitvoerde. Hij was getrouwd met een Nederlandse vrouw uit Den Haag. Zijn dochter Mylo Freeman (°1959) is nu illustratrice en schrijfster van prentenboeken

Er was boosheid bij jonge muzikanten en gevestigde waarden omdat zij niet gevraagd werden voor het 18e Newport Festival van 2 tot 5 juli 1971, het festival met grote onrust op de slotdag. En omdat Polydor het uitbrengen van ‘The Black Ark’ liet aanslepen steunde Howard de zelfhulpgroep ‘The New York Musician’s Organisation’ (NYMO).

Op 6 augustus 1971 trad het Noah Howard Quartet op tijdens het Hammerveld Jazzfestival in Roermond.

(9) oktober 1971, Hilversum, Noah Howard, Patterns, Misha Mengelberg (p), Jaap Schoonhoven (g), Earl Freeman (b), Han Bennink (d), Steve Boston (cga) – in de VPRO studio, Noah’s eerste zelf geproduceerde plaat (Altsax 1000, Sun SR 108, Eremite MTE 19)

In april 1972: Noah Howard in Millom, Cumbria, Engeland. Op 5 juli 1972 traden Noah Howard, Arthur Doyle, Earl Freeman op in Studio Rivbea van Sam Rivers en zijn vrouw Bea in Lower Manhattan.

Max Gordon bestuurde de Village Vanguard en regelde met Noah Howard veertien zondagnamiddagoptredens van twee tot acht. Die concerten waren als protest tegen de boekingspolitiek van het Newport Jazz Festival. Uit enkele sessies werd een album gemaakt, hoestekst Valerie Wilmer.

(10) 22 augustus 1972, NYC, Noah Howard, Live At The Village Vanguard, Frank Lowe (ts), Roberto Bruno (p), Earl Freeman (b), Rashied Ali (d), Juma Sultan (perc) (Freedom 40127)

Op zaterdag 14 en zondag 15 oktober 1972 nam Noah Howard deel aan het Vierde Avantgarde Jazzfestival in Gent in het Gravensteen. Hoofdorganisator was kunstenaar en bassist Paul Van Gysegem (°1935) die de keuze van de muzikanten maakte.

In 1973 verhuisden Amerikaanse collega’s naar Sèvres, niet ver van de Parijse clubs en de ORTF-studio’s. Het was precies een rondreizende gemeenschap: Frank Wright, Bobby Few, Muhammad Ali, Alan Silva, Archie Shepp, Noah Howard. De muzikanten leefden en reisden half nomadisch in betaalbare appartementen of bij kunstenaars. Het was hun uitvalsbasis naar Paradiso in Amsterdam, de Hot Clube de Portugal in Lissabon, het Quartier Latin in Berlijn, het Opera House in Pisa.

In april 1973 opende het Sunship Jazzhouse met Frank Wright. De Sunship Jazzbunker was een club met oefenruimte voor Rotterdamse jazzmuzikanten. Noah Howard kwam er ook.

Op 10 mei 1973 en 14 juni 1973: Frank Wright Quartet in Paradiso.

Op 5 juli 1973 trad het Noah Howard Quartet op tijdens het New York Musicians Festival in het Wollman Auditorium van de Columbia University in New York. Met Earl Freeman (b), de Chinese gitarist Glenn Dong en de Franse drummer Jean-Louis Méchali (°1947).

Op 7 juli 1973 trad Howard’s Black Ark Ensemble op tijdens datzelfde festival in de Alice Tully Hall, met Earl Freeman, Milford Graves.

YouTube heeft Noah’s versie van Coltrane’s ‘Living Space’.

Daniel Berger nam in juli 1973 concertfragmenten op voor de Franse ORTF-documentaire: ‘Le jazz Est Vivant’. Of ‘A Day in the Life of a Jazz Musician’. Met Noah Howard. Ook Reggie Workman, Richard Davis, Sam Rivers zijn kort te zien.

Op 10 oktober 1973, Nancy Jazz Pulsations, Noah Howard, Michael Smith, Bob Reid, Louis Moholo plus op percussie Lamont Hampton, zoon van Slide Hampton (1932-2021) en Ted Daniel.

Op 5 december 1973: Noah Howard met Michael Smith, Bob Reid, drummer Oliver Johnson, Keno (perc) in Musée d’Art Moderne.

     

(11) 26 januari 1974, NYC, Ted Daniel Quintet, Tapestry – Noah Howard is producer voor deze opnamen in Ornette Coleman’s Artist House, 131 Prince Street, NY (Sun Records SR 112, Porter Records 1503).

(12) 20 april 1974, Turijn, Noah Howard, Live At The Swing Club, Michael Smith (p), Bob Reid (b), Noel McGhie (d) (Altsax SNIR 25055) – in november 2025 op vinyl uitgebracht met boekje van 20 pagina’s, Kudos Records.

April 1974: Noah Howard bezoekt Rome en Venetië. Hij speelt in Pisa voor de Communistische Partij met Takashi Kako, Kent Carter en Muhammad Ali.

Op 25 april 1974 vond de geweldloze staatsgreep plaats tegen dictator Salazar. Noah Howard had enkele weken ervoor opgetreden in de Hot Clube de Portugal in Lissabon, Portugal.

Op zaterdag 1 juni 1974 komt het Noah Howard Quartet naar de Eerste Jazz Marathon in De Oosterpoort, Groningen, programmeur was Peter Smids. René Thomas was er met Jacques Pelzer de revelatie. Noah Howard werd aangekondigd als de ‘Hogepriester van de New Black Music’, zelfs als ‘een Elton Dean van de Black Power’. Met pianist Takashi Kako, Bob Reid, Noel McGhie. Het was een explosief optreden met één minuut stilte voor Duke Ellington overleden op 24 mei 1974. Poëzie werd voorgedragen door gast Freddie Roach, de orgelist.

In Het Nieuwsblad van het Noorden van dinsdag 4 juni 1974 schreef Eddy Determeyer: ‘Howard was wat van ongelijk niveau. Hij blonk niet uit door originaliteit. Naar mijn smaak heeft Howard leentjebuur gespeeld bij Ornette Coleman, Albert Ayler, Marion Brown en … Benny Carter !’.

Op 7 september 1974 ging in Parijs het Fête de l’Humanité door met The Kinks en Leonard Cohen. Noah Howard speelde op één van de talrijke podia tijdens die feesten met 500.000 bezoekers.

     

(13) 1975, Noah Howard, Live In Europe, Volume 1, Takashi Kako (p), Kent Carter (b), Muhammad Ali, Oliver Johnson (d), opnamen uit Europese tournee (Sun SR 105, als ‘Olé’ op Chiaroscuro 2016, Sconsolato 001)

(14) 1 januari 1975, Bremen, Noah Howard Quartet, The Bremen Concert, Takashi Kako (p), Kent Carter (b), Oliver Johnson (d) – Radiobroadcast Sendesaal Bremen (JaZt-CD027)

     

(15) 30-31 januari 1975, Berlijn, Noah Howard Group, Berlin Concert, Takashi Kako, Kent Carter, Muhammad Ali, Oliver Johnson, Lamont Hampton – (FMP/SAJ07, Cien Fuegos 033)

Op 17 mei 1975: Moers Festival met Noah Howard, Takashi Kako, Kent Carter, Oliver Johnson. Op 17 oktober 1975: Amsterdam, Bimhuis met Noah Howard, Takashi Kako, Kent Carter, Muhammad Ali. Op 5 februari 1976: Parijs, Noah Howard en Muhammad Ali

(16) 16 mei 1977, Parijs, Noah Howard, Red Star, Richard Williams (tp), Bobby Few (p), Guy Pedersen (b), Kenny Clarke (d) – Noah Howard beschouwt deze plaat als een van zijn beste (Mercury 9101 903, Boxholder BXH014)

(17) 21-22 mei 1977, Berlijn, Noah Howard Quartet, Live In Berlin, Schizophrenic Blues, Itaru Oki (tp), Jean-Jacques Avenel (b), Oliver Johnson (d) – Quartier Latin (FMP/SAJ13, Cien Fuegos 034) – (Itaru Oki, was sinds 1974 in Parijs, geboren 1941, overleden 2020)

Op 4 februari 1978, Rotterdam, B14, Noah Howard met Itaru Oki, Bobby Few, J.J. Avenel, Ray Appleton. Op 18 februari 1978: Bimhuis, Noah Howard Quintet, Itaru Oki, Bobby Few, J.J. Avenel, Oliver Johnson. Op 3 maart 1978: Bimhuis, Earl Cross Ninette, Butch Morris, Annemie Roelofs, Ron Stallings, Suzanne Marcus, Nedley Elstak, Burton Greene, Wilbur Little, Ray Appleton. Op 13 maart 1978: Tilburg, Noah Howard, Earl Cross, Ray Appleton, voor ‘Grootste Luxe na de Kleurenteevee’.

Op 19 april 1978, Parijs, Caveau des Trinitaires, Noah Howard, Jerome Jones, J.J.Avenel, Oliver Johnson.

In 1978, Noah Howard op een vlucht vanuit Brussel naar Hong Kong, Macau, China.

Op zaterdag 16 december 1978: Parijs, Jazz Au Petit Forum, Noah Howard, Johnny Britt, François Tusques, Boulou Ferré, Jack Greggg, George Brown.

(18) 1979, Parijs, Noah Howard, Message To South Africa, Chris McGregor (p), Johnny ‘Mbizo’ Dyani (b), Noel McGhie (d), Zusaan Kali Fasteau (zang) – zeg maar ‘Blue Notes meet Howard’ (Eremite MTE019) - het stuk werd gecomponeerd toen activist Steve Biko (1946-1977) door politiegeweld in Pretoria overleed – muzikale ode aan de strijd tegen apartheid met Zuid-Afrikanen in ballingschap - kunstenaar Daan Wildschut (1913-1995) verbeeldt Biko in glas-in-lood betonraam als een moderne heilige in de Annakerk in Heerlen.


De jaren tachtig…

(19) 10 juni 1980, Parijs, Noah Howard, Traffic, Clint Jackson (tp), Joe Maka (sop), Bobby Few (p) - (Frame RF-2005) – ook op video.

In 1982 gaat Noah op zoek naar zijn voorouders. Hij reist vanuit Los Angeles via Londen naar Kenia, Jomo Kenyatta Airport. Gedreven zoals hij was laat hij een witte baby grand piano naar Mombasa overbrengen. Hij blijft een jaar in Kenia en leert Lieve Fransen kennen. Ze verblijven drie weken in Egypte. Zijn toekomstige echtgenote voerde als dokter opdrachten uit voor het Tropisch Instituut uit Antwerpen. Zij leefde al enkele jaren in verschillende landen in Afrika. De vriendschap en liefde leidde uiteindelijk tot een huwelijk in 1993 in New York.

Noah Howard leefde internationaal. Antwerpen was een periode zijn woonplaats, niet zozeer zijn werkbasis. Hij was aanwezig in de Antwerpse jazzscene, maar eerder in jamsessies dan in aangekondigde concerten. Eind 1982 ging het koppel samenwonen in de Sint Thomasstraat 49 in Antwerpen (1983-1987), daarna in Gent en Sint Martens Latem (1987-1993) en uiteindelijk naar Tervuren.

© collectie Lieve Fransen

In de jaren tachtig reisde Howard naar Rome voor een concert. Een repetitie vond plaats in een kerk. De pastoor speelde orgel en stelde voor om ‘Oh when the saint come marching in’ te vertolken. ‘In the key of G for God of course …’.

In 1980 verhuisde Marvin Gaye (1939-1984) naar Europa omwille van een gebroken huwelijk en achtervolging door de Amerikaanse belastingdiensten. Op 14 februari 1981 arriveerde Gaye per veerboot vanuit Dover in Oostende. In augustus 1982 moest Marvin wegens visumproblemen Oostende verlaten. De videoclip van ‘Sexual Healing’ werd daar in het Kursaal opgenomen. Gaye werd goed bevriend met Noah en verbleef dikwijls bij hem in Montparnasse in Parijs. Beiden hadden diepgaande discussies over allerlei filosofieën en godsdiensten.

Toen Noah en Lieve eind 1983 uit Afrika terug kwamen naar Europa werden met Marvin plannen gemaakt. Noah, Lieve en Marvin zouden in april 1984 samen hun verjaardag vieren: Noah op 6 april, Lieve op 17 april en Marvin Gaye op 2 april. Marvin ging nog snel zijn ouders bezoeken in Californië en zou onmiddellijk terugkomen. Het mocht niet zijn, want op 1 april 1984 werd Marvin thuis doodgeschoten door zijn vader.

© collectie Lieve Fransen

Op 22 december 1984: Noah Howard in Brussel, Planet.

In 1985 ging het Free Music Festival door in de King Kong in Antwerpen. Op 11 augustus 1985 improviseert Noah op ‘Strike, He thought’, een stuk gecomponeerd door pianist Fred Van Hove (1932-2022) en gespeeld samen met het 13-delig strijkersensemble Camerata Antverpia. Opnamen hiervan worden als een nieuwe elpee voor het eerst uitgebracht op het Cortizona label van Philippe Cortens. De dag voordien op 10 augustus was het de beurt aan saxofonist André Goudbeek (°1946). In 1973 behoorden Goudbeek en Van Hove tot de pioniers van de Werkgroep Improviserende Musici (WIM).

In 1986 is Noah Howard met Bobby Few uitgenodigd in Dakar, Senegal, met bezoek aan Isle de Gorée met ‘The House of Slaves’. Noah Howard trad wel vier keer op in Dakar. Op 27 maart 1986: Noah Howard Quartet in Hof Ter Lo. Op 21 juni 1986 speelde het Noah Howard trio in de Vooruit in Gent.

Op 9 januari 1987: Bimhuis met Noah Howard And Today, Youssef Yancy, Dirk Joris, Jan Verheyen, Mark Van Puyenbroeck, Walter Mets.

1988: Noah Howard nog eens in Dakar, ontmoeting Youssou N’Dour. Op zaterdag 23 juli 1988 speelde de Noah Howard Band het tweede deel van een Prince concert in het Antwerpse Sportpaleis.

In april 1989: Noah Howard in Irvine, Schotland.

(20) 1988, Gent, Antwerpen, Noah Howard, Migration, Lode Jansen (tp), Tammy Hall (p), Marty Townsend (b), Jan Verheyen (g), Walter Mets (d) - in Kenia beseft Noah Howard dat mensen zijn zoals dieren die in groep massaal een betere plek zoeken om te grazen en om water te vinden (Altsax 9009) -

De Antwerpse drummer Walter Mets, geboren 13 september 1958, overleden 3 juni 2017


De jaren negentig…

Howard ontmoet Bob Rusch (1943-2024), oprichter in 1992 van Cadence Jazz Records en in 1995 van CIMP (Creative Improvised Music Project).

Tielt Ter Halle, 14 september 1991 © Ronny Neirinck
Kent iemand deze zangeres???

Noah Howard trad tweemaal op in Tielt, Café Ter Halle: 15 september 1990 en 14 september 1991 (met zangeres). Voor zijn tweede optreden telefoneerde Noah Howard naar Lode Hoste, de organisator van Jazzin’ Tielt, met de vraag om de gage vooraf te betalen. Financieel had Noah Howard het niet breed. Lode bezorgde de centen in Noah’s Gents appartement. Noah Howard beloofde een excellente zangeres mee te brengen. Hij heeft woord gehouden. Wie herkent de zangeres op de foto??? (graag laten weten op info@jazzhalo.be)

Tielt Ter Halle , 15 september 1990 © Ronny Neirinck
Wie herkent de pianist?

In 1990 toert Noah Howard met Bobby Few in Brazilië met als sponsor de Amerikaanse Ambassade, in de American School of Brasilia, ook in Rio de Janeiro met het lokale The Affinity Arts Trio.

Op 19 april 1992: Gent, La Noche de la Pasion, tangomuziek met Fabian Russo, Noah Howard, de Franse zangeres Catherine Delasalle (Parijs, °1955), Ivo Yucelja.

In Kassel voor Documenta IX was het concert met Noah Howard voorzien op 24 juli 1992. Tijdens de reis vernam het gezelschap dat hun vriend dokter Frank Soete in coma was gegaan, zijn dochter reisde mee.

(21) Foutief: 14-17 juli 1992 (?), Weesp, Noah Howard Quartet, At Documenta IX, Michael Smith (p), Jack Gregg (b), Chris Henderson (d) (artistiek directeur Jan Hoet (1936-2014) (Megadisc 7874, Boxholder BXH025) – Volgens Lieve en Chris Henderson werd de studioplaat opgenomen nà het concert in de Dureco Studios - hoogtepunt van de concertavond tijdens Documenta IX was ongetwijfeld Noah Howard met ‘Unakademische Spielart des Free Jazz’ - Noah improviseerde op ‘Phoenix’ voor de vriend en dochter wetende dat hij stervende was (en die overleed op 26 juli).

Feniks, de mythische vogel, symbool van dood en wedergeboorte, bezinning over het ontstaan, vergaan, loslaten en hervinden, over leven en dood. Een bekommernis van Noah Howard.

Op 8 april 1993: Noah Howard Sextet in de Vooruit in Gent. Op 22 augustus 1993, Latemse Feesten, Taverne Kerkenhoek, Noah Howard Band.

In 1994: Noah Howard in Marokko.

Op 15 maart 1995: Noah Howard in de Charlatan in Gent. Tijdens 13-15 oktober 1995, Noah Howard Migration Band tijdens Swing In Essen.

Jaren negentig, maar wanneer?: Noah Howard enkele keer in de Knitting Factory in NY, ook rond 1969-1972.

In 1997, Noah Howard op tournee in Chicago, Detroit, New York, San Diego, North Carolina. Op 16 maart 1997: Noah Howard Quartet in de Green Street Grill.

       

(22) 20 maart 1997, Paramus, New Jersey, Zusaan Kali Fasteau, Expatriate Kin, Bobby Few (p), Kali Fasteau (cello, sop) (Fasteau, 1947-2020) – Rusch had Noah Howard gecontacteerd omdat zijn Europese opnamen succes kenden in de VS – in Tedesco Studios (CIMP 140).

Tijdens 16-30 juni 1997, deelname Noah Howard aan het New York Jazz Festival, sponsor Texaco.

(23) 23 juni 1997, NYC, Chris Chalfant, Convergence, Chris Chalfant (p), Wilber Morris (b), Calyer Duncan (d) - (Chalfant Music 2306-7).

Wilber Morris, geboren 27 november 1937, overleden 8 augustus 2002.

(24) 9 september 1997, Chicago, Noah Howard Quartet, Live At The Unity Temple, Bobby Few, Wilber Morris, Calyer Duncan – Hommage aan Albert Ayler - (Ayler Records 001).

Op 6 november 1997 nam Steve Lacy zijn soloplaat op ‘Live At The Unity Temple’.

Noah’s echtgenote Lieve had contacten met Scott Black en regelde een concert in het Henry Ford Community College met Bobby Few, Wilber Morris en Calyer Duncan. Scott Black was betrokken bij de Unity Temple en organiseerde jazzconcerten om de renovatie te betalen.

(25) 11 september 1997, Amsterdam, Noah Howard Quartet In Concert, Bobby Few (p), James Lewis (b), Calyer Duncan (d) - het Bimhuis archief noteert Wilber Morris als bassist, op de platenhoes is James Lewis vermeld (Cadence CJR 1084).

Het artistiek partnerschap tussen dichteres Eve Packer en Noah Howard begon in 1997. Als Noah in New York kwam omlijstte hij muzikaal haar poëzie. Noah componeerde en arrangeerde de muziek. Eve Packer bracht zes cd’s uit, dikwijls na zijn dood.

(26) oktober 1997, NYC, Eve Packer/Noah Howard Trio, West frm 42nd, Eve Packer (words), Wilber Morris, Calyer Duncan en gast Micah Gaugh (altsax) – muziek van Noah Howard - te lezen als West from 42nd Street in Manhattan – op één dag opgenomen (Altsax 9008, Boxholder 90014)

(27) 25 oktober 1997, NYC, Zusaan Kali Fasteau, Comraderie, Live Homefront Theater, Kali Fasteau (sop), Joe McPhee (ts), Sonelius Smith (p), Warren Smith (d) – andere sessie is van 13 maart 1997 - (Flying Note 9006, Cadence CJR 1114)

Op 1 mei 1998, San Diego, Noah Howard Trio met Anthony Davis (p) en Scott Walton (cb).

Op 11 juli 1998, Den Haag, Sun Ra All Star Project, met Noah Howard.

(28) 24 oktober 1998, november 1998, februari 1999, oktober 1999, NYC, Eve Packer/Noah Howard, That Look, Eve Packer (words), Wilber Morris, Bob Cunningham, Leo Izzo (g), Warren Smith (perc) – opnamen in Roulette muziekcentrum (Boxholder BXH 013)

(29) 19 oktober 1999, NYC, Noah Howard/Bobby Kapp, Between Two Eternities, Bobby Kapp (perc) – na 30 jaar wederzien in NY Batcave Studios – Noah Howard woonde in Brussel, drummer Bobby Kapp (= Robert Kaplan, °1942) in San Miguel De Allende, Mexico – beiden musiceren tegemoet naar de 21e eeuw (Cadence CJR 1114).


De jaren 2000…

© collectie Lieve Fransen

(30) 10 juni 2000, NYC, Noah Howard, Back To The Future, Dave Burrell (p), Billy Bang (viool), Gene Perla (b), Bobby Kapp (d), tijdens het Bell Atlantic Jazz Festival, in The Old Office, de intieme kelderruimte van de Knitting Factory – volgens de Village Voice zonder bassist

In juli 2000 ontmoet Noah Howard professor-pianist Darius Brubeck (°1947) tijdens de Aids Conference in Durban, Zuid-Afrika. Nelson Mandela (1918-2013) sprak er het slotwoord uit. Noah Howard en Darius geven daar een concert en Noah Howard geeft enkele dagen les aan de jazzschool.

(31) 25 september 2000, Zweden, Stockholm, Noah Howard Quartet, Live at the Glenn Miller Café, Bobby Few (p), Ulf Akerhielm (b), Gilbert Mathews (d) – ook op video.

‘A creative kaleidoscope of Noah Howard compositions’ - (JaZt Tapes Cdr-030).

(32) 14 oktober 2000, Zweden, Västeras, Noah Howard, Live At Copparlunden, Bobby Few (p), Scott Cruickshank (b), Richard Kass (d) – (Ayler Records - niet uitgebracht).

In mei 2001 kwam James A. Emanuel naar Howard’s Altsax Studio in Tervuren voor ‘Middle Passage’. Emanuel (1921-2013) was een zwarte dichter die een nieuw literair genre lanceerde, de jazz- en blueshaiku. Hij reciteerde uit zijn boek ‘Jazz from the Haiku King’ terwijl Howard improviseerde, een wisselwerking tussen jazz en poëzie. De plannen werden in februari 2000 door Emanuel gelanceerd toen hij in Parijs verbleef, 55 bis, Boulevard du Montparnasse. Zijn eerste jazz- en blueshaiku-concert vond plaats in de American Library in Parijs op 8 november 1995 met saxofonist Chance Evans. In 1984 verliet Emanuel definitief Amerika. Zijn enige zoon pleegde zelfmoord in 1983 nadat drie lafhartige agenten in San Diego hem zwaar mishandelden omwille racisme. Zijn gedicht ‘Deadly James’ is ‘For All The Victims of Police Brutality’.

Emanuel ligt op de begraafplaats Père Lachaise, nummer 16412.

(33) 17-19 mei 2001, Tervuren, Noah Howard/James Emanuel, Middle Passage, James Emanuel (words) – hij leest 42 kortgedichten voor - met artwork van kunstenares-graficus Godelieve Simons – Pijn, vernedering en ballingschap werden omgezet in taal en muziek (Altsax 90010).

Op 28 mei 2001 werden Noah Howard, Bobby Few, Alan Silva en Leroy Williams uitgenodigd in de Knitting Factory in New York. Er was een Memorial voor Frank Wright, die overleed in Wuppertal op 17 mei 1990. Hij was pas 55 (geboren 9 juli 1935).

(34) september 2001, Parijs, New Morning, Noah Howard, Live In Paris, François Tusques (p), Jack Gregg (b), Boulou Ferré (g), Daniel Bechet (d), Joe Lee Wilson (zang) – Daniel Bechet (°1954) is de zoon van Sidney Bechet (Altsax 90017).

    

(35) november 2001, NYC, Eve Packer/Noah Howard Trio, NY Woman, Poetry Jazz Highlights, Eve Packer (words), Wilber Morris, Calyer Duncan – Cdr single met één nummer van 5:45 ‘NY Woman’ (Altsax 90014)

(36) 2002, Tervuren, Antwerpen, Gent, NYC, Eve Packer/Noah Howard, Window 9/11, Tammy Hall (p), Marty Townsend (g), Jan Verheyen (g), Walter Mets (d) Cesar (d), Eve Packer (words) – poëzie die reageert op de gebeurtenissen van 11 september 2001 (Altsax 90020)

     

(37) 2002, Tervuren, New Orleans, Parijs, Noah Howard, Dreamtime, Lode Jansen (tp) - (Altsax 90022)

(38) 7 juli 2002, NYC, met Eve Packer, Bobby Few, Bobby Kapp (3 nummers op Altsax)

(39) 2002-2003, NYC, New Orleans, Tervuren, Eve Packer, Cruisin w/Moxie, Bobby Few (p), Tammy Hall (p), Marty Townsend, Jan Verheyen (g), Curt Hansen (b), Walter Mets (d) (Altsax 90023) - (de Brusselse opnamen zijn van dezelfde sessie als Window 9/11)

Op 8 maart 2005 werd in het Brussels Koninklijk Pakhuis Noah’s Ark geopend. Howard had vrouwelijk talent als Tammy Hall, Henriette Tuckers en Janice de la Rosa uitgenodigd. Hij mocht zes maanden gratis een clubruimte gebruiken in de gebouwen van Thurn & Taxis. Het was een kunstplek met jazz, dans en modeshows gelegen aan 86c, Havenlaan, Brussel, in samenwerking met IMAC, het International Music & Arts Center, dat Noah had opgericht.

(40) 2004-2008, NYC, Parijs, Tervuren, Eve Packer/Noah Howard, Now Playing, 29 nummers die getuigen van een jarenlange samenwerking met Noah Howard, Bobby Few, Bobby Kapp, Calyer Duncan – opgenomen op verschillende plaatsen en op verschillende data – (Altsax 6054)

Op 12 mei 2006 is het Noah Howard Quartet in het Bimhuis, met Michael Smith, Harry Swift en Calyer Duncan. In juli 2006 reist Noah Howard met Lieve naar de Biënnale in Venetië. Noah Howard was kunstliefhebber.

(41) In 2007 wordt ‘Entre Création et Exil’ in Tervuren opgenomen met Noah Howard, ‘un documentaire sonore’ van Maxime Coton (°1986). Inspiratie gevonden bij de gedichten van kunstschilder Christian Dotremont (1922-1979).

In 2007 is Noah Howard in Londen, The Spitz, met Evan Parker, John Edwards en Chris Corsaro.

Op 15 en 16 juni 2007 is Noah Howard in de University of Penn, Philadelphia met Idrees Muhammad en Rashied Ali.

Op 29 juni 2007 met Bobby Kapp ‘Live at the Empty Bottle’ in Chicago.

In de zomer van 2007 reist Noah Howard met Nat Dove naar Bakersfield voor de California State University. Op 30 november 2007 is het Noah Howard Quartet in de Vooruit in Gent

(42) 2007, Amman, Tervuren, Noah Howard/Omar Faqir, Desert Harmony – Peace And Humanity, Omar Al Faqir (p), Bobby Few, Harry Swift (b), Chris Henderson, Bassoto Singers of South Africa (Altsax 634479615061) – de Amman-opnamen werden in de studio opgenomen in Jordanië waar Omar (Syriër) en zijn familie leefden. Noah Howard gaf er enkele concerten met Omar en de Palestijnse Zeina Brahoum. Zij werd een beroemde operazangeres en droeg een later concert op aan Noah Howard onder de naam ‘Peace and Harmony’.

In augustus 2008: met vliegtuig Brussel – New Delhi, Indië reis, Taj Mahal. Met lokale muzikanten trad Noah Howard op in de Blue Haze Jazz Club in New Delhi.

(43) 24 oktober 2008, Schotland, Noah Howard, Live In Aberdeen, Bobby Few, Scott Cruickshank (b), Graeme Stephen (g), Stu Ritchie (d).

Van 26 december 2008 tot 1 januari 2009 zeilde Noah Howard met Lieve Fransen vanuit Miami naar de Bahama’s.

Op 1 februari 2009: Noah Howard concerteert in Oostende.

In december 2009 in Madrid, Belgische Ambassade, ontmoeting met jazzfotograaf Maurits Mulder, de zoon van Cees See. De Stichting van Carlos de Amberes waar Maurits werkte organiseerde een concert en een receptie in aanwezigheid van Ambassadeur Johan Swinnen.

     

(44) 2009, Parijs, NYC, Bobby Kapp/Noah Howard, Transit Mission, - in 1999 hadden Kapp en Howard ‘Between Two Eternities’ opgenomen, onvoldoende voor een album, in Parijs werd de rest opgenomen voor een plaat, deels in het appartement van Kapp in Montmartre (Altsax).

(45) 2009, Tervuren, Noah Howard, Voyage, Bobby Few, Harry Swift, Chris Henderson, Marella Pavola, Nathaniel Aharfi (zang) (Altsax).

(46) 2009, New York, Eve Packer/Noah Howard, First And Last, poëzie en jazz, achteraf gezien een opname met het karakter van een artistiek afscheid (EP Herenow 104).

In 2010: 1 januari, Noah Howard in Hatrival.

Op 19 juli 2010 in Madrid, ten huize van de Belgische Ambassadeur (video YouTube op 16 juli 2010 – zijn laatste concert),

21 augustus 2010, op vakantie in Uzès waar Noah Howard de laatste woorden van zijn biografie schreef, Noah Howard was op 25 augustus in Saint-Quentin-La-Poterie in de Gard.

Op 30 augustus 2010 organiseerde plaatselijke burgemeester Bernard Bauffe samen met voormalig Europarlementariër Marijke van Hemeldonck (°1931) een concert met Noah in het Romaanse ‘Eglise Notre-Dame-de-l’Assumption’ van Barre-des-Cévennes. Lozère. Het dorpje met 200 inwoners was haar zomers verblijf. Er was een klein publiek en na het concert om 11 uur werd een receptie gegeven. Noah vertelde dat hij wou terugkomen om vrij te kunnen improviseren zonder publiek. Hij hield van de atmosfeer en de akoestiek in het kerkje met mooie glasramen.

Op het einde van het concert speelde Noah een wondermooie meditatieve solo van vijf minuten. Te vinden op YouTube als ‘Noah’s Final Set’.

Diezelfde avond zorgde Lieve voor een mosselavond met frieten in hun huis in het sfeervol stadje Uzès, 12 km van de bekende Pont du Gard. Noah ging met vrienden aperitieven in Uzès. Op 31 augustus daagde Noah niet op voor het ontbijt. Hij was naast de villa in coma gevallen. Hij werd overgebracht naar het hospitaal in Nîmes waar Lieve bij hem bleef tot het einde. Hij overleed daar op 3 september 2010.

Lieve vloog van Marseille naar Brussel in gezelschap van Anne-Marie, zijn altsaxofoon. Ze waren dertig jaar samen. Op zijn doodsprentje zijn geen namen van nabestaanden vermeld, behalve Noah Howard the loving husband of Lieve Fransen.

Op vrijdag 10 september 2010 werd de uitvaartdienst geregeld in de kapel van de Protestantse Kerk in Brussel en een receptie in het Belvue Museum naast het Koninklijk Paleis. Met een woorddienst uitgesproken door Angelina Eichhorst, toen Europees Ambassadeur in Beiroet, Libanon. Ook Ivo Moyersoen, neef van Lieve en Voorzitter van de Antwerpse Rechtbank van Eerste Aanleg sprak emotioneel over Noah, evenals Paloma Villareal, de vriendin van Maurits Mulder.

Er werd live muziek gebracht door verschillende van Noah’s muzikanten.

Zoek niet naar ‘Find A Grave’ of naar een gedenkplaat van Noah Howard. Zijn as werd door Lieve uitgestrooid in de zee in Beiroet. Hij wou dat zo. Toen beiden naar Libanon wilden gaan voor een concert in juli 2006 werd het land geëvacueerd. Op 12 juli 2006 begon voor 34 dagen een oorlog tussen Hezbollah en Israël nadat Israëlische soldaten werden gevangen. De luchthaven van Beiroet werd gebombardeerd.

Het koppel bleef in Jordanië met de muzikanten waar Noah ‘Peace and Harmony’ opnam. Noah is levend niet in Libanon geraakt, wel Lieve met zijn as. Het was een plek waar Noah spiritueel en artistiek mee verbonden was. Er werd een privé film van gemaakt door de Libanese regisseuse Nadine Labaki met Noahs muziek die ‘Amazing Grace’ speelde.

Tekst © Erik Carrette (erik.carrette@skynet.be) – 15 juli 2026  -  foto's © met dank aan Lieve Fransen 
Dank aan Gerard Bielderman, Alan Westby, Lieve Fransen, Peter Smids, Lode Hoste, Ronny Neirinck, José Pedro Gomès, Chris Mapp, Justin Wiggan, Eve Packer

2010-09-14 - The Guardian [London, Greater London, England] Tuesday, Page A33

---