Sylvie Courvoisier Trio - D’Agala

Sylvie Courvoisier Trio - D’Agala

S

Intakt

De Zwitserse pianiste Sylvie Courvoisier die in 1998 naar New York verhuisde, kan een indrukwekkende reeks samenwerkingen voorleggen. Klinkende namen als Evan Parker, John Zorn, Mary Halvorson, Mark Feldman en Ellery Eskelin mogen daarbij duiden op zin voor avontuur. Techniek en compositie combineert zij graag met improvisatie.

Met haar trio met Kenny Wollesen en Drew Gress bracht zij in 2018 het allesbehalve doordeweekse album D’Agala uit. Elk van de negen stukken daarop zijn opgedragen aan personen die zij bewondert of die voor haar van grote invloed zijn geweest. Daarmee belandt de muziek in heel verschillende sferen, die door bijzonder hecht samenspel verbonden blijven. Afwisseling zit er meteen binnen het bestek van het eerste nummer, dat zij schreef voor haar vader die een amateurpianist oude stijl was.

“Imprint Double” start de pianiste met de laagste bastonen, waarop haar kompanen haar zo begeleiden dat een oude trein aan het rijden schijnt te gaan. Al gauw komen er hogere noten in melodieuze lijnen, maar ook pauzes aan te pas. Na die contrastwerking verandert a.h.w. het perspectief en improviseert het drietal iets als een rustig landschap. In die ruimte tekenen de drie muzikanten een samenhangend plaatje dat ook weer spannend wordt. Waarop die vaart als van een trein weerkeert.

Het openingsnummer zet met veel verve de toon voor een gevarieerd album. Melodie en structuur duiken nog regelmatig op, net zoals improvisaties die nu eens klinken als een samen rondwaren en dan weer als collectief bouwen of boetseren. Bij “Bourgeois’s Spider” voor beeldhouwster Louise Bourgeois passen voor mijn part associaties met getransformeerde dubmuziek en tintelende auditieve sculpturen. Waarna het trio op “Eclats for Ornette” lekker fris dolt met de erfenis van Ornette Coleman. De lezing ervan in duo met Mary Halvorson op Crop Circles deed deze compositie al blinken, met dit trio wordt het nog schitterender.

Het kan dan wel lijken dat je hiermee de hoogste hoogtepunten op deze cd al gehad hebt, maar toch excelleert het hele schijfje in intensiteit en hecht samenspel, doordacht zowel als spontaan inspelend op elkaar. Ook in een less-is-more-passage op het titelnummer voor Geri Allen is de impact groot. Tot en met het laatste nummer komen kortere en wijdere bewegingen op verschillende snelheden en met de nodige tempowisselingen prikkelend en meeslepend aanzetten. In Kenny Wollesen en Drew Gress vindt de pianiste heren van stand die haar muzikaal uitmuntend aanvullen.

© Danny De Bock
Verschijnt eveneens op draaiomjeoren.com



Musici:


Sylvie Courvoisier, piano
Kenny Wollesen, drums & wollesonic
Drew Gress, contrabas


our partners:

Clemens Communications


Silvère Mansis
(10.9.1944 - 22.4.2018)
foto © Dirck Brysse


Rik Bevernage
(19.4.1954 - 6.3.2018)
foto © Stefe Jiroflée

 

Special thanks to our photographers:

Annie Boedt
Klaas Boelen
Henning Bolte

Serge Braem
Cedric Craps
Christian Deblanc
Cindy De Kuyper

Koen Deleu
Ferdinand Dupuis-Panther
Anne Fishburn
Robert Hansenne
Stefe Jiroflée
Herman Klaassen
Philippe Klein

Jos L. Knaepen
Tom Leentjes
Hugo Lefèvre

Jacky Lepage
Olivier Lestoquoit
Eric Malfait
Nina Contini Melis
Arnold Reyngoudt
Jean Schoubs
Willy Schuyten

Frank Tafuri
Jean-Pierre Tillaert
Tom Vanbesien
Jef Vandebroek
Geert Vandepoele
Guy Van de Poel
Cees van de Ven
Donata van de Ven
Harry van Kesteren
Geert Vanoverschelde
Roger Vantilt
Patrick Van Vlerken
Marie-Anne Ver Eecke
Karine Vergauwen
Frank Verlinden

Jan Vernieuwe
Anders Vranken


and to our writers:

Mischa Andriessen
Robin Arends
Marleen Arnouts
Henning Bolte
Danny De Bock
Ferdinand Dupuis-Panther
Paul Godderis
Jean-Pierre Goffin
Bernard Lefèvre
Mathilde Löffler
Claude Loxhay
Etienne Payen
Herman te Loo
Georges Tonla Briquet
Iwein Van Malderen
Olivier Verhelst