Tomas Fujiwara - Triple Double

Tomas Fujiwara - Triple Double

T

Firehouse 12 Records

Een dubbeltrio is bepaald geen alledaagse samenstelling voor een groep. In een jazz-gerelateerde context is het niet vergezocht om dan terug te denken aan de opnamen van het Ornette Coleman Double Quartet van 1960. Die zorgden voor deining toen ze uitkwamen op de lp Free Jazz, met doorlopende collectieve improvisatie gespreid over twee plaatkanten. Triple Double beweegt zich meer dan vijftig jaar later in een heel ander tijdvak. Intussen zijn er markante improvisatoren en componisten blijven komen, technieken zijn geëvolueerd en kruisbestuivingen gaan, misschien minder ophefmakend en volgens sommigen als oude wijn in nieuwe zakken, toch weer onvermoede richtingen uit.

Uit de avant-garde van de laatste decennia is misschien geen sub-genre ontstaan onder zo’n nieuwe vlag, maar continu zijn stromingen in ontwikkeling, in de weer met voorbedachte en spontane compositie. De muzikanten die Tomas Fujiwara hier verzameld heeft, houden zich op in deze milieus en hij kent hen van in andere projecten, zoals o.a. Mary Halvorson’s Code Girl, Taylor Ho Bynum Sextet, Tomaka Reid Quartet, de trio’s The Out Louds, Thumbscrew en Tomas Fujiwara Trio. Zij zoeken en tasten ook graag af, werkten zich in de kijker aan de zijde van bekenden als Anthony Braxton en minder grote namen. Zulke ervaringen droegen hun steentje bij in het tot stand komen van dit album, dat een aantal recensenten heeft verwelkomd als een van de beste die het jaar 2017 te bieden had.


Triple Double heeft tien eigen composities in petto en die komen met soms intoxicerende effecten. Met vaak twee trompettisten, twee gitaristen en twee drummers tegelijk spelen ze verdubbeling en ontdubbeling zo uit dat een volle, intrigerende sound op de luisteraar afkomt. Dat gaat meermaals gepaard met krachtige uitbarstingen en injecties van flinke dosissen rock, zoals in “Blueberry Eyes” dat aansluit op “Diving Quarters”. Dat is de opener van deze cd die begint met een intro van twee gitaren die al aangeven dat grillige en vrije bewegingen een belangrijke plaats zullen krijgen. “Diving Quarters” ontplooit zich in bijna 11’  langs compositorische lijnen die wat aan de schrijfstijl van Halvorson schatplichtig lijken. Eigenzinnige kronkels en bogen leiden hier geleidelijk naar rollende golven. Fujiwara laat voelen dat hij op vlak van compositie geen beginneling is.

De dubbele trio-bezetting laat toe om te spelen met complementariteit en contrastwerking en dat gebeurt hier dan ook. Cornet en trompet brengen sowieso al een verschillende klankkleur aan en deze blazers ontwikkelden doorheen de jaren ook een eigen stem. Ho Bynum aast graag op een schreeuweriger en rafeliger geluid, Alessi blaast meestal lyrischer en vloeiender. De freaky speelstijlen van de gitaristen versterken elkaar en wisselen elkaar af met uiteenlopende vervormingen. Nu en dan zijn ze gelukkig te identificeren, omdat zij in het linkse en hij in het rechtse kanaal zit. De drummers lijken zo close als een Siamese tweeling, een tweespan dat op eenzelfde golflengte ondersteunt, aandrijft, doorrolt.


Tussen en naast spannende composities zitten ook een paar “Hurry Home”-sfeerstukjes die hun charme hebben en bijna een moment van ontspanning voorzien. Ongeveer halfweg de cd bevindt zich een originele ode aan Alan Dawson. Fujiwara verwerkt er tapes in van toen hij als 10-jarige van hem les kreeg. Dit is een hommage die de aandacht grijpt en vasthoudt met louter drums en hier en daar stemmen vergezeld van oude ruis. Het is een prestatie om bewaarde herinneringen uit de kindertijd in een fascinerende ode te vereeuwigen, maar als je de cd regelmatig oplegt, vormt het soms een breekpunt in de flow van deze cd. Dat helpt dan weer om kritisch te blijven, al is wat volgt opnieuw meeslepend. “Love and Protest” trekt daarna weer sterk aan en al is dat misschien niet zo’n fantastisch nummer als het eerst scheen, het rolt in die aanpak van een dubbeltrio slim en handig de loper uit naar toch een hoger niveau in “Decisive Shadow”.

Double Triple hoeft over 50 jaar niet als een klassieker overeind te staan om nu sterke indruk te maken en nog vaak voor luisterplezier te kunnen zorgen, als toch wel iets bijzonders.

Musici:

Tomas Fujiwara, drums
Gerald Cleaver, drums
Mary Halvorson, gitaar
Brandon Seabrook, gitaar
Ralph Alessi, trompet
Taylor Ho Bynum, cornet

https://www.tomasfujiwara.com/

© Danny De Bock
Deze recensie verschijnt ook op draaiomjeoren.com


 Jazz'halo radio by
DJ Ferdinand Dupuis-Panther:

 

Facebook  

Clemens Communications

Jazz Rules Radio

De Werf

VKH Torhout

 

Special thanks to our photographers:

Annie Boedt
Klaas Boelen
Henning Bolte

Cedric Craps
Christian Deblanc
Cindy De Kuyper

Koen Deleu
Ferdinand Dupuis-Panther
Anne Fishburn
Robert Hansenne
Stefe Jiroflée
Jos L. Knaepen
Hugo Lefèvre

Jacky Lepage
Olivier Lestoquoit
Nina Contini Melis
Arnold Reyngoudt
Willy Schuyten

Frank Tafuri
Jean-Pierre Tillaert
Tom Vanbesien
Jef Vandebroek
Geert Vandepoele
Guy Van de Poel
Cees van de Ven
Geert Vanoverschelde
Patrick Van Vlerken
Marie-Anne Ver Eecke

Jan Vernieuwe

and to our writers:

Robin Arends
Henning Bolte
Danny De Bock
Ferdinand Dupuis-Panther
Paul Godderis
Jean-Pierre Goffin
Bernard Lefèvre
Claude Loxhay
Etienne Payen
Herman te Loo
Georges Tonla Briquet
Iwein Van Malderen